27Cuant cal è zùt via di là, doj svuarps a ghi sòn zùs davòu e
a lu àn clamàt: Miericordia di nuàltris, Fì di David!
28Na volta zùt dentri, i svuàrps a ghi sòn zùs visìn, e luj a ghi
à domandàt: I crodèiu pròpit che jò i posi fà chistu?
Sì, Signòu, a àn rispundùt.
29Alora a ghi à tocjàt i vuj, diìnt: Secònt la vustra fede
chistu a vi vegnarà fàt; e la so vista a ghi è stada rimetuda.
Gjeù a ju à amonìs. Vuardàit che nisùn a lu vegni a
savèj. Ma lòu a sòn zùs fòu e a àn sparpajàt la nuvitàt ta dut
il circondari.
32Mentri ca zèvin fòu, un omp cal era indemoniàt e ca nol
podeva parlà al è stàt partàt lì di Gjeù. E cuant che il
demoni al era stàt scorsàt via, lomp cal era stàt mut a si à
metùt a parlà. Chel scjàp di zent ca era lì atòr a si à tant
maraveàt, e a à dita: Ma jòt sè ca ni tocja jòdi chì in Israel.
34Ma i Farièos a àn dita: A è par grasia dal principe daj
demònis cal scorsa fòu i demònis.