"Zij verwachtte wel iets vreeselijks te zullen zien; maar wat zij zag,
overtrof nog het verschrikkelijkste, dat zij zich had voorgesteld.
"De kelder was geheel gevuld met bijlen, sabels, dolken, pieken,
lansen, groote messen, knotsen, met prachtige maar met bloed bevlekte
kleeren, met parelsnoeren, diamanten, robijnen en smaragden, met
turkooizen en saffieren, met prachtige stoffen. Dat alles lag door
elkander, en overal waren sporen van bloed. Toch aarzelde zij nog,
toen haar oog op iets sneeuwwits viel, dat op een stuk zwart fluweel
gehecht was. Het was eene blanke hand, wit als marmer, een bevallige
vrouwenhand, met kostbare ringen versierd.
"Zij zei huiverend bij zich zelf: 'Mijn man is het opperhoofd van een
rooverbende. Ons kasteel is erger dan een hol.' En dat veroorzaakte
haar een groot verdriet."
"Ga maar niet verder met deze geschiedenis voort Maroessia!" zei de
afgezant, "het zou je kwaad doen, vooral als zij nog verschrikkelijker
wordt."
"Misschien wel; maar wat doet dat er toe? U moet den afloop weten,
om goed te kunnen begrijpen, wat ik bedoel." En ze vervolgde:
"De jonge vrouw dacht lang over alles na. Vóór alles moest zij uit
het verschrikkelijke onderaardsche hol zien te komen. Zij kwam er
uit, deed het luik dicht, zette de lantaarn weder op hare plaats,
sloot alle deuren goed achter zich dicht en trad meer dood dan levend
haar kamer binnen. Zij was veel ongelukkiger sedert haar ontdekking,
en toch wilde zij niet meer sterven, maar wel vluchten."
"'Wat te doen?' dacht de jonge vrouw bij zich zelf. Het ondoordringbare
bosch omgaf het kasteel aan alle kanten. Men zag er geen enkelen
uitgang. Zeker kon zij op het gevaar af, dat zij zich ernstig zou
wonden, door het dichte kreupelhout heensluipen. Maar verder? Wie
zou zeggen, of zij zich, na een geheelen dag rondgeloopen te hebben,
niet weer op de plaats zou bevinden, vanwaar zij was uitgegaan? 'Wat
te doen? Wat te doen?' herhaalde zij bij zich zelve.
"'Al moest ik onderweg sterven,' zei ze eindelijk, 'ik moet vluchten,
en ik zal vluchten.'"
De vreemde vriend volgde oplettend het verhaal, dat zijn kleine
metgezellin hem onder het voortloopen deed. Maroessia merkte dit wel,
en het deed haar genoegen.
"Dat geeft hem wat afleiding," dacht zij.
Zij zou haar verhaal wel wat hebben willen verkorten, maar dan zou
hij het misschien minder goed begrijpen, en bovendien hadden zij den
tijd, zij om alles te vertellen, hij om alles aan te hooren; de hut
in de steppe, de stal met de groote ossen was nog ver weg.
Zij hervatte dus:
"De jonge vrouw ging opnieuw naar den tuin. Maar nauwelijks had zij
een paar stappen gedaan of zij hoorde hoefgetrappel.
"Zij bleef staan en hield haar adem in, en, verscholen achter den
stam van een dikken boom, luisterde zij. Toen zag zij het bleeke
gezicht van haar man te voorschijn komen uit het kreupelhout. Zijn
gewone metgezellen volgden hem. Het scheen, alsof zij allen als door
een tooverslag uit deze omheining van groen te voorschijn kwamen."
"Zij had nog maar juist den tijd gehad om zich beter tusschen het
kreupelhout te verbergen, en kon nu haar man ongemerkt gadeslaan. Hij
was van zijn paard gestegen en liep met langzame schreden voort, vlak
langs haar heen; ook de anderen gingen haar voorbij. Verscheidene
van die woestaards hadden roode vlekken op hun kleeren.
"Weldra hoorde zij de stem van haar man. Hij riep haar.
"Nee, het oogenblik was nog niet daar, waarop zij voor altijd zou
kunnen vluchten. Zij kwam moedig uit het kreupelhout te voorschijn
en ging voor hem staan.
"'Je ziet erg bleek,' zei hij tegen haar, 'en men zou zeggen, dat
je beeft. Je zult het onder deze boomen koud gehad hebben; kom hier
voortaan niet meer.'
"Toen haalde hij uit zijn zak een klein voorwerp:
"'Ziedaar! Je merkt, dat ik wel aan je gedacht heb.'
"Bij deze woorden bood hij haar een ring aan, die als een kleine
zon schitterde.
"'Wil je dien hebben?'
"Zij deed zich geweld aan, om dit aanbod niet van de hand te wijzen,
en vroeg hem, waar hij dit kleinood vandaan had.
"'Als mijn vraag hem in verlegenheid brengt,' zei zij bij zich zelve,
'als er ontsteltenis op zijn gezicht te lezen is, dan zal dit een
bewijs zijn, dat hij nog niet heelemaal verhard is.'
"Maar hij antwoordde haar op een luchtigen toon:
"'Ik heb hem op de jacht in handen gekregen, liefste!'
"'Op de jacht?'
"Tegelijkertijd dacht zij: 'Wat er ook gebeuren moge, ik zal volhouden;
ik wil eindelijk weten, waaraan ik mij te houden heb.' Zij voegde er
dus bij: 'De jacht op ringen? Ik heb nog nooit van mijn leven over
zoo'n zonderlinge jacht hooren spreken.'
"'Minder zonderling, dan je wel denkt,' zei hij, 'maar zeker
vermoeiend, en zelfs zoo vermoeiend, dat ieder na den afloop ervan
behoefte aan rust heeft. Dat is op dit oogenblik ook met mij het geval,
daarom ga ik naar bed want ik val bijna om van den slaap. Later zal
ik je wel eens op zoo'n jacht meenemen, en ik denk wel, dat 't in je
smaak zal vallen.'
"Daarop verliet hij haar met een lach en begaf zich ter ruste in
den vleugel van het oude gebouw, waarin zij woonden. Zijn vrienden
volgden zijn voorbeeld. Eenige oogenblikken daarna was zij zeker wel
de eenige in het kasteel, die niet sliep.
"Toen kwam het plan weer bij haar op om te vluchten. Ze ging voor
de tweede maal naar den tuin en liep dadelijk naar de plaats waar ze
haar man zoo plotseling had zien verschijnen.
"Daar ging de jonge vrouw aan den voet van eene met mos begroeide
rots zitten die tusschen de dikke wortels van een reusachtigen boom
ingesloten was, om te overdenken wat haar te doen stond. Maar toen
zij ertegen leunde bezweek de rots zoo plotseling onder haar gewicht,
dat zij omver viel."
"Juist zoo!" zei de afgezant, "dat was de ingang waardoor de bandieten
binnenkwamen..."
"Ja, het was de geheimzinnige deur. Zij was zoo over haar val
verwonderd, dat zij eenige oogenblikken bleef liggen, zonder zich
te durven verroeren. Waar was zij? Boven haar hoofd bevond zich een
donkergroen gewelf, waardoor slechts hier en daar een plekje van den
blauwen hemel te zien was.
"Toen zij eenigszins van haar schrik bekomen was stond zij op, legde
bij den onzichtbaren toegang een witten steen en was verstandig genoeg
om naar het kasteel terug te keeren, om er zich van te verzekeren,
dat haar man en zijn metgezellen niet wakker waren.
"Maar die waren allen in een diepen slaap gedompeld, zooals dit gebeurt
met iemand, die veel van zijn krachten gevergd heeft. Op haar teenen
voortsluipend, ging zij van deur tot deur, schoof er zonder gedruisch
de grendels op en sloot alle luiken. Dit was één goede voorzorg;
maar zij nam nog een andere, die ook te pas kwam, namelijk om de
lichte kleederen, die zij altijd droeg, tegen zwarte te verruilen;
toen ging zij snel naar de plaats, die door den witten steen aangewezen
was. Toen zij die teruggevonden had, ging ze, evenals de eerste maal,
tegen de rots aanleunen en opende haar. De hooge steenen deur, die
de rots verborg, was zoo ingericht, dat zij vanzelf dichtging. Nu
begon zij te loopen, telkens weer harder.
"Na verloop van een half uur bereikte zij een punt, waarop meer dan
tien wegen uitkwamen, die alle in verschillende richtingen liepen.
"Zij deed een paar passen langs den eenen, toen langs een anderen, en
zoo alle tien. Het kwam er op aan, zich niet te vergissen. Het ongeluk
was, dat zij allemaal op elkaar geleken, waardoor het moeilijk was,
den eenen boven den anderen te verkiezen. Eensklaps ontdekte zij in
een van deze gangen iets wits. Zij liep er heen. Het was een kleine,
fijne zakdoek, waarvan de vier hoeken fraai geborduurd waren.
"Ik hoor iets, dat ons volgt," zei Maroessia ineens, haar verhaal
afbrekend. De vreemdeling had het ook gehoord. Hij nam Maroessia bij
den arm en plaatste zich met zijn opgeheven stok voor haar.
"Ach!" zei Maroessia, "het is een groote hond!"
Terwijl ze dat zei deed de afgezant zoo'n plotselingen sprong, dat
Maroessia zich niet kon verklaren, hoe hij het dier, dat zich zoo
onverwacht aan hem vertoond had, zoo snel met zijn dikken stok had
kunnen doodslaan.
De afgezant lag met zijn eene knie op den grond. Toen hij weer opstond,
lag het dier levenloos aan zijn voeten.
"Het was een wolf," zeide hij bedaard tegen het kind, "hij moet wel
honger gehad hebben, dat hij ons zoo van nabij gevolgd is."
"O!" zeide Maroessia tegen haar vriend, "u bent ook voor niets bang."
"Wel zeker," zei de afgezant, "ik ben bang voor alles, wat je
geschiedenis afbreekt. Dus had de vrouw van den bandiet een zakdoek
gevonden."
"Ja," zei Maroessia.
"Het zien van dien fijnen zakdoek, die zoo lekker rook en ongetwijfeld
van een vrouw was, gaf haar stof tot nadenken.
"'Ze zijn hier vanmorgen langs gekomen,' zei ze bij zich zelf, 'en
als dat zoo is, komen zij er waarschijnlijk nu niet meer. Ik moet
dien weg kiezen.'
"Maar voordat ze dien insloeg, kwam de gelukkige gedachte bij haar op,
een mooi rood lint, dat zij om haar hals droeg, zóó op te hangen aan
een tak, die zich over een ander voetpad, dan dat, hetwelk zij wilde
inslaan, uitstrekte, dat men het in de verte kon zien. 'Zij zullen dit
lint zien en mij dus vervolgen langs den weg, dien ik niet ingeslagen
heb.' Dat was niet slecht bedacht, om hen van het spoor af te brengen,
niet waar?"
"Het was zeer goed bedacht," zei de afgezant.
"Gelukkig, dat zij daaraan gedacht had, liep zij vlug het pad langs,
waar zij den geborduurden zakdoek gevonden had. Zij liep den geheelen
dag door. De avond viel; de duisternis was zoo dik, dat zij niet meer
wist, wat zij boven haar hoofd had, of dit een gewelf van rotsen of
een koepeldak van bladeren was.
"'Laat ik maar aldoor voortloopen,' dacht zij bij zich zelf, toen
zij zich vermoeid voelde. 'God, die mij tot hiertoe geleid heeft,
zal mij niet verlaten.' Eensklaps stiet zij tegen iets aan. De weg
maakte daar een bocht; maar in plaats van zich te beklagen over
de pijn, die zij zich zelve had berokkend, scheelde het niet veel,
of zij had in haar verwondering een kreet van vreugde geslaakt.
"Alle sterren van den hemel fonkelden eindelijk boven haar hoofd;
geen gewelf, noch van steenen, noch van ineengegroeide takken was
meer boven haar, zij was op een groote open plek!"
"Zoo, des te beter!" zei de afgezant, "dat doet mij voor haar
pleizier."
In plaats van eenig antwoord te geven, schudde Maroessia met het
hoofd en drukte zijn hand nog steviger.
"Ongelukkig zou de vrouw van het opperhoofd der bandieten zich niet
lang kunnen verheugen; want zij hoorde ineens heel duidelijk stemmen,
geschreeuw en het getrappel van paarden, die in galop komen aanrennen.
"Wat nu te doen? Waar een schuilplaats te vinden? Hoe zich onzichtbaar
te maken? Naar de gang terug te keeren? Dat nooit! Dat zou hetzelfde
zijn, als naar het kasteel terug te keeren.
"Er stond op deze open plek een forsche eik met dichtgebladerde
takken, die tot op den grond neerhingen. In een wip klom zij als een
eekhorentje van den eenen tak op den anderen, totdat zij den hoogsten
bereikt had. Zij had er goed aan gedaan, geen minuut te verliezen;
een oogenblik daarna kwamen alle bandieten van vijf of zes kanten te
gelijk te voorschijn, want alle gangen liepen op deze open plek uit.
"'Welnu?' riep een haar welbekende stem tot vijf ruiters, die
aankwamen rijden.
"'Niets,' antwoordde er een. 'Ik heb niets anders gevonden dan dit,'
en hij hield een rood lint omhoog.
"Op dit lint sloeg het opperhoofd geen acht. Wist hij wel, dat zijn
vrouw er ooit zoo een had bezeten?
"'Ik heb niemand gezien,' antwoordde een tweede.
"'Geen spoor,' zeide een derde.
"En allen verklaarden achtereenvolgens hetzelfde.
"'Laat ons nog eens zoeken!' riep de echtgenoot uit. 'Wij moeten haar
dood of levend terugvinden. Komaan! Op weg! Ons geluk hangt er van af.'
"Hij voltooide zijn volzin niet; want iets bijzonders had zijn
aandacht getrokken.
"In een oogwenk was hij van zijn paard gesprongen, had zich
voorovergebogen en had van den grond een voorwerp opgeraapt, dat hij
aandachtig bekeek.
"'Een zakdoek!' riep hij aan de anderen toe, 'een vrouwenzakdoek! Zij,
die wij zoeken, is niet veraf.'
"Het gras was hoog en stond dicht op elkaar. Nu begonnen zij allen
het terrein te verkennen, sommigen op handen en voeten, anderen met
hun sabels en hun pieken; sommigen verpletterden de jonge boompjes
onder de pooten van hun paarden, anderen velden ze door middel van
bijlslagen neer om er zich van te verzekeren, dat de vluchtelinge
zich daartusschen niet verscholen had.
"Zij vonden hoegenaamd niets.
"Intusschen keek de echtgenoot naar de lucht in de richting van den
grooten dichtgebladerden eik.
"'De bladeren van dezen boom zijn zeer dicht,' zei hij bij zich zelf;
'al de vrouwen zijn vogels. Wie weet, of mijn vrouw er niet boven
in zit?'
"Hij neemt een lans uit de hand van een zijner manschappen, klimt op
de onderste takken, en terwijl hij zich met de eene hand vasthoudt,
begint hij met de andere de bovenste takken met de punt van zijn lans
te doorboren."
"Die arme vrouw!" zei de afgezant, "nu is het met haar gedaan."
"Wat had zij er goed aan gedaan, haar zwarte japon aan
te trekken!" hernam Maroessia. "Dank zij deze donkere kleur,
bemerkte haar man haar niet. Hij stak de punt van zijn lans in de
donkerste gedeelten van het dicht gebladerte. Verschrikt, sprakeloos,
onbeweeglijk, hield zij den tak, die haar tot steun diende, krampachtig
met de armen omklemd.
"Driemaal drong het koude ijzer in haar vleesch door; bloed stroomde
uit de wonden, maar zij verroerde zich niet, zij bezat dien moed,
zij gaf geen gil en liet geen enkelen kreet hooren."
"Je geschiedenis is verschrikkelijk, Maroessia! Ach! die ongelukkige!"
Maroessia, die geheel met haar verhaal vervuld was, vervolgde:
"De luitenant van haar man, die wel zag, dat alles vruchteloos was,
zei toen tegen zijn kapitein:
"'De tijd, dien wij op deze plek verliezen, is slechts in het voordeel
van haar, die wij zoeken. Het dorp is dichtbij, de stad is niet ver
verwijderd. Als wij hier een kwartier langer blijven, zal uw vrouw
er vóór ons aankomen, kapitein! En dan is er geen verhelpen meer aan.'
"Bij de gedachte, dat zijn vrouw, die blijkbaar in het bezit van zijn
geheim was, hem zou kunnen ontsnappen, en dat zijn levenswijze dan
bekend zou worden, kwam er een vloek over de lippen van den kapitein.
"'Te paard!' riep hij uit, 'te paard en rijdt, alsof het uw leven
gold!'
"Zij gaven hun paarden de sporen en reden in gestrekten draf weg.
"Het werd tijd; de arme vrouw kon zich niet meer vasthouden; zij liet
zich op het gras neerglijden op het gevaar af, een doodelijken val
te doen."
Op dit oogenblik deed Maroessia een stap achterwaarts.
"Hoort u dat?" zei zij.
"Een geweerschot," antwoordde de afgezant kalm, "dat is al het derde
sedert wij op weg zijn. Maar laat je dat niet verontrusten: het is
voor ons uit en vrij veraf. In tijden, als de tegenwoordige, hoort
men telkens en overal geweerschoten. De schoten werden niet in de
richting van ons gelost, evenmin als in die van het huis van je vader."
"Bent u daar zeker van?" vroeg zij.
"Bepaald zeker. Als je weer hoort schieten, let er dan maar niet
op. Men moet aan dat geluid wennen. Maar ga nu met je verhaal voort!"
"De arme vrouw lag op den grond. Ik weet niet precies, hoeveel uren
zij daar bewusteloos bleef liggen," zei Maroessia. "Toen zij weer
tot bewustzijn kwam, was de nacht niet meer zoo zwart: de vogels
begonnen te ontwaken, en het gras, dat geheel nat van den dauw was,
scheen als met witte paarlen bezaaid. Zij had kracht genoeg om het
bloed van haar wonden te stelpen en scheurde haar mooie japon aan
stukken, om daarvan windsels te maken. Zou zij kunnen loopen? Zij
had reeds veel bloed verloren.
"Maar zij moest loopen, en zij liep ook. Zij liep met moeite;
haar armen en haar zijde waren door de lansstooten gewond, maar
langzamerhand schonk de beweging zelf haar nieuwe krachten.
"Zij bemerkte toen, dat zij op een grooten gebaanden weg was; dit deed
haar moed toenemen. Maar, ondanks dit alles, voelde zij haar zwakte
vermeerderen, toen zij tot haar geluk het geratel van wielen hoorde.
"Een groot rijtuig, met een massa hooi beladen,--luister goed naar
mij!--reed langzaam voort, getrokken door twee stevige ossen, met
groote kromme horens. Naast dit rijtuig liep een oud man, die een
lied zong.
"Zij verhaastte haar schreden, en het gelukte haar, het rijtuig en
den voerman in te halen.
"'Help mij,' zei ze tegen den grijsaard. 'Heb medelijden met mij! Ik
heb geen krachten meer om het dorp te voet te bereiken!'
"Maar tegelijkertijd hoorde zij in de verte het geschreeuw der
struikroovers, die op hun schreden terugkeerden. Het aanbreken van
den dag noodzaakte hen zonder twijfel om naar huis te gaan.
"'Ik ben verloren,' zei zij tegen den grijsaard. 'Die menschen,
die daar aankomen, zijn bandieten en mijn man is hun opperhoofd.'
"'Verberg u in het hooi,' zei de grijsaard tegen haar, 'en houd u
doodstil. Gauw maar!'
"Spoedig was zij in het hooi verborgen en bleef daarin, zonder zich
te verroeren. Binnen eenige oogenblikken waren de struikroovers vlak
bij het rijtuig, dat langzaam voortreed.
"'Heidaar!' riep het opperhoofd den grijsaard toe, die naast zijn
ossen liep, terwijl hij zijn pijp rookte, 'heb je onderweg ook een
jonge vrouw ontmoet, die scheen te vluchten?'
"'Een jonge vrouw?' herhaalde de grijsaard, terwijl hij met de
hand over zijn voorhoofd wreef, als trachtte hij zijn gedachten
te verzamelen.
"'Ja zeker, een jonge vrouw!'
"'Zoo! Een jonge vrouw...'
"'Wil je ook antwoorden?'
"'Waarom niet?'
"'Antwoord dan!'
"'Ik heb geen jonge vrouw gezien.'
"'Ben je daar wel zeker van? Zij moest toch denzelfden weg volgen
als jij...'
"'Dat is best mogelijk; maar ik heb niets gezien. Mijn oogen zijn
in de laatste twee jaren erg verminderd. Zoo gaat het in de wereld:
men wordt oud, men leeft niet eeuwig.'
"'Die kerel schijnt een slimme vos te zijn,' zei de luitenant. 'Hij
drijft den spot met ons.'
"'Weet je wel, wien je voorhebt?' vroeg het opperhoofd hem.
"'Hoe zou ik dat weten?' antwoordde de grijsaard. 'Het is de eerste
maal, dat wij elkaar zien. Bovendien, weest wat ge wilt, heeren of
struikroovers, wat kan dat een armen grijsaard schelen, die niets op
de wereld bezit?'
"'Je bezit toch je leven,' zei de luitenant.
"'Mijn leven?' antwoordde de boer. 'Wat is het leven mij waard,
als ik alle dagen hard moet werken?'
"'Je leven zullen we je laten behouden, oude babbelaar, maar je hooi
zullen wij je ontnemen.'
"'Mijn hooi is mijn hooi niet. Als ik u zeg, dat ik niets op de wereld
bezit, dan wil dat niet zeggen, dat ik zoo'n berg hooi heb. Als u
mij dien wilt ontnemen, doet het dan, maar takelt mij eerst wat toe;
als ik zonder wonden en zonder hooi terugkom, zal mijn heer, die niet
met zich laat gekscheren, denken, dat ik het heb verkocht om er drank
voor te koopen. Het komt al op hetzelfde neer, of ik stokslagen van
hem dan wel van u krijg.'
"'Oude gek!' antwoordde de luitenant, die moeite had om niet te
lachen. 'Wij willen van je hooi maar een beetje hebben om aan onze
paarden te geven.'
"'Als dat moet, dan moet het!' zei de grijsaard, 'maar laat mij het u
dan zelf geven en het zoo aanleggen, dat er zoo weinig mogelijk van te
zien is. Als dat zoo kan gaan, zal ik er misschien ongedeerd afkomen.'
"'Hebt u zoo genoeg?' vroeg hij na voorzichtig een tiental handenvol
van zijn wagen genomen te hebben. 'Als ik nog meer nam zou er een
leegte ontstaan en dat zou gezien worden, en ik zou er voor moeten
boeten. Misschien dat het nu nog wel zal losloopen, als mijn heer
het hooi ten minste niet naweegt.'
"De luitenant knikte, als wilde hij zeggen: Zoo is het genoeg,--en
de kapitein wendde zich tot den boer met de woorden:
"'Je kunt verder gaan, maar vooraf wil ik je twee dingen te raad
geven. Het eerste is, je niet om te keeren om te zien, wat er achter
je voorvalt. Het tweede, tegen niemand over je ontmoeting te spreken.'
"'Ik weet een geheim te bewaren,' antwoordde de oude boer met een
onnoozel gezicht. 'Ik zal uw raad opvolgen.'
"En hij gaf zijn ossen een paar slagen om hun het sein tot voortrijden
te geven.
"Na verloop van tien minuten kon hij het rennen van de paarden der
struikroovers hooren. Het gedruisch verminderde langzamerhand en was
eindelijk in 't geheel niet meer te hooren.
"'Zij zijn het bosch weer ingegaan,' zei de grijsaard alsof hij in zich
zelf sprak, 'maar dat is nog geen reden om zich overwinnaar te voelen.'
"De raad was goed en werd opgevolgd. De jonge vrouw, die in het
hooi verborgen was, verroerde zich niet. Een half uur daarna kwam
het dorp,--het was meer dan een dorp, het mocht wel een kleine stad
heeten,--in het gezicht. De wagen reed langs een breede straat, alsof
er niets gebeurd was, toen door een groote poort een binnenplaats op.
"'Ziezoo!' zei de grijsaard, 'God heeft het zoo gewild: het is
nu gedaan.'
"Op die wijze werd de vrouw van den kapitein der bandieten eindelijk
gered.
"Men bracht haar bij welgestelde en liefdadige menschen, waar iedereen
zorg voor haar droeg tot op het oogenblik, waarop haar vader,
onderricht van het onvoorzichtige huwelijk, dat hij haar had doen
aangaan, haar kwam terughalen.
"Men liet het bosch omsingelen in de hoop, dat men de bandieten zou
bemachtigen; maar het was reeds te laat: het kasteel was verlaten,
toen de justitie kwam. Toen zij het gevaar inzagen, ontdekt te worden,
hadden zij er niet durven blijven."
"Dat was jammer," zei de afgezant. "Maar de vrouw was gered, en dat
was het voornaamste. Waarlijk! je vertelling is zeer belangrijk, en
je hebt er wel aan gedaan, mij haar uitvoerig mee te deelen. Mooie
sprookjes verkorten den weg."
"De reden, waarom ik u dit verteld heb," zei Maroessia, "bestaat
hierin, dat het ons van nut kan zijn."
"Ik heb het begrepen, m'n kind," zei de afgezant, "heel goed
begrepen. O, wij verstaan elkaar wel."
"Toch," voegde hij er bij, "heeft de geschiedenis van de blanke hand
met diamanten en van de lanssteken in de bladeren van den grooten
eik mij doen huiveren."
IV.
DE VLUCHT.
Het was nog nacht, maar de morgenkoelte deed zich reeds gevoelen. In
een verwijderd klooster hoorde men de vroegmissen zingen; het riet
aan den oever boog zich voor den wind.
"Wij moeten nu linksaf," zei Maroessia.
Twee minuten daarna betraden zij de steppe.
Tot dusverre hadden zij langs den oever der rivier geloopen, bijna
altijd beschermd door de boomen.
Hoewel Maroessia en de afgezant geen tijd te verliezen hadden,
bleven zij toch onwillekeurig stilstaan en ademden met volle teugen
de frissche lucht van deze vlakte in.
"Kijk dien kant eens uit!" zei Maroessia. "Dat zwarte stipje daarginds
is de stal, waarover ik u gesproken heb. Nu moeten wij nog eens
linksaf: daar zullen wij de ossen vinden."
"Laat ons dan nog eens linksaf slaan," zei de afgezant.
De steppe breidde zich zoo ver zij zien konden voor hen uit; een paar
hooge hoopen hooi, die nog pas opgestapeld waren, belemmerden alleen
het gezicht.
De afgezant klom op een daarvan om te zien, of er in de verte iets
te zien was.
"Blijf daar niet staan!" riep Maroessia hem toe; "u bent zoo lang,
men zou u van verre zien."
Alles scheen rustig te zijn. De afgezant gaf aan Maroessia een wenk
om ook eens te komen kijken en wilde er haar op helpen klimmen;
maar dat was niet noodig; want in een oogenblik was zij er op.
"'t Lijkt wel of jij vleugels hebt," zei de afgezant tegen haar.
"Vader noemt mij altijd zijn klein eekhorentje," antwoordde het kind
met een zekeren trots.
Zij keek ook, maar slechts naar een enkelen kant, en wel naar dien,
waar het huis van haar ouders stond.
"Ziet u daar ginds wel?" zei ze. "Kijk eens voor mij; want mijn oogen
zien op dit oogenblik niet goed,--het schijnt mij evenwel toe, dat
alles er rustig is."
"Ja, ja," zei de afgezant, "alles schijnt te zeggen: rust."
Nadat ze nog even rondgekeken hadden, klommen zij van den hoop hooi
af. Zij liepen nog enkele meters en kwamen nu bij eene heg, die een
kleine vallei omgaf.
"Hier is het!" zei Maroessia. "Help mij nu, den boom van de deur te
lichten. Hier zijn de ossen, ziet u ze?"
"Ik zie ze, zij zien er prachtig uit!"
De beide ossen, die op het gras lagen, bleven onbeweeglijk als twee
groote bergen. Maroessia streelde met haar kleine hand hun gehoornde
koppen. Een dof geloei was het antwoord op de liefkoozingen van
het kind.
"Stil, stil," zei Maroessia haastig. "Je moet mij heel bedaard
volgen! Gauw maar!"