"Kaj vi? Vi, _sennor Jeronimo_?" demandis la estro de la fortikajxeto
_Liefkenhoek_ la kapitanon. "Kia estis via rekompenco por tia gajiga
glora senditajxo?"
"Jes, kia estis via rekompenco, _Jeronimo_? Vi ne estas _Calatrava_
kavaliro?" demandis la aliaj oficiroj.
"Mi ne estas kavaliro de la _Calatrava_ ordeno," respondis la maljuna
militisto, "kaj koncerne mian rekompencon, nun, oran cxenon
cxirkauxigis al mi la katolika majesto, kaj kolonelan patenton oni
ankaux donis al mi."
"Ho!" ekkriis la estro, kaj la aliaj oficiroj pliproksimigxis.
"Jes," diris la maljunulo, "mi tute komprenas, kion esprimas via
rigardo, _sennor Coronnello_; gxi volas diri: nun kial vi estas tie
cxi kiel mia subulo, kiel kompatinda duoninvalida dungato? Cxu ne
vere?" demandis li kaj cxirkauxrigardis en la rondo. "Nu, mi gxin
ankaux diros al vi, cxar mi estas rakontanta. Malfermu la orelojn,
junularo, tio estu instruo por vi. La dektrian de julio dekkvincent
nauxdekunu konstruis princo _Farnese_ sian tendaron antaux la
fortikajxeto _Knodsenburg_ kontraux _Nijmegen_, por siegxi gxin; sed
_Gerhard de Jonge_, la nederlanda estro, estis kuragxulo kaj kauxzis
al ni sangigan laboron. Por lin malsiegxi marsxis ankaux Morico
de Oranujo tra _Arnhem_ en la _Betuve_ kaj embuskinta li
alproksimigxis al nia tendaro, esploronta. Nun ni rajdis, sep
kornetoj, hispanaj kaj italaj lancrajdistoj, kontraux la malamikon.
Vere, kuragxaj rajdistoj eliris: _Francesco Nicelli_, _Alfonso
Dovales_, _Padilla_, _Jeronimo Caraffa_, _Decio Manfredi_ kaj aliaj.
La karulajn kornetojn de la duko mi komandis en tiu tago -- malbenon al
gxi! Antauxen ni iris kontraux la malamikon, kaj rapide tiu cxi
remarsxis -- gxis kiam ni falis en la embuskon kaj estis forigataj
gxis la lasta viro. Ho, sankta Dio, tridek vundojn, honestajn
cikatrojn mi jam tiam portis sur la korpo, en cxiu batalo mi estis
versxinta sangon, kaj nun -- nun, kiam cxiuj kunuloj mortintaj kaj
vunditaj kovris la teron, mi sola restis nevundita. Sed la venkkutima
standardo de la duko de _Parma_, kiun mi portis, restis en la manoj
de la malamikoj! Kriston broditan gxi enhavis kun la cxirkauxskribo:
'_Hic fortium dividet spolia_'[1]. -- Tiam pereis mia militisthonoro.
La morgauxan tagon oni forsxiris de mi la oran honorcxenon, donitan
de _Don Filipo_; mian postenon ricevis iu alia pli felicxa; mi kiel
simpla dungato malaperis en la granda aro; mian nomon mi forjxetis kaj
dungigxis en germana regimento; griza kaj fleksita kiel maljunulo mi
estis en unu sola horo; kapitano sub mia nuna nomo denove, kaj tiel via
subulo, komandanto, via kunulo, sinjoroj -- ne vin forturnu de mi!"
La estro de la fortikajxeto _Liefkenhoek_ donis al la rakontinto la
manon kaj skuis gxin mute kaj kore; ankaux la aliaj sin alpremis por
doni al li la manojn.
"Ho ne", diris la maljunulo. "Kiom grava io estas, fine do cxio estas
vanta. Kiom da brilo, honoro kaj gloro mi vidis estingigxi -- en
_Escorial_ dormas _Don Filipo II._, en _Parma_ kusxas la eminenta
princo Aleksandro; kie restis _Fernando Alvarez de Toledo_, duko
de _Alba_? Kie restis nia potenca malamiko Vilhelmo la Silentulo?"
"_Quo pius Aeneas, quo divus Tullus et Ancus?_[2]" ridis juna
standardisto, kiu jxus estis foririnta de la universitato en
_Salamanco_; sed neniu lin atentis, kaj la kapitano _Jeronimo_
dauxrigis: "Kio grava, kunuloj; cxiu faru la devon kaj estimu
sin kiel honestulo! _Sennor_ komandanto, igu la soldatojn
formeti la armilojn, alie morgaux la disenterio forstrekos ilin de
via varbitlisto. La afero sur la akvoj tie transe estas finita. --
Lia katolika majesto _Don Filipo III._ kaj lia Gxenova Mosxto _Signor
Federigo Spinola_ havas iun bonan sxipon malpli. Igu la soldatojn
dormi, kolonelo; morgaux vi ekscios la detalajxojn."
"Cxu vi opinias tion, profeto de fatalajxoj? Ha, via diabla
malfelicxo troe disrompis vian fortan kuragxon. Kuragxigxu, brava
_Jeronimo_."
La kapitano nur movetis la sxultrojn.
"Nu, estu", diris la estro. "Igu doni signon, ke oni forlasu la
remparojn. Poste vin cxiujn mi atendos, sinjoroj, por trinki glason
da vino, neniu ja plu dormos en tiu cxi nokto. Kuragxon! sinjoroj,
kaj Hispanujo por cxiam!"
La oficiroj ripetis la lastan vorton de la estro, sed per vocxo
suficxe premata. Poste sonrulis la tamburoj, kaj la trupoj remarsxis
de la remparoj de la fortikajxeto _Liefkenhoek_.
Sed la estro ankoraux restis, apogis gxemante la kubutojn sur la
mursupron kaj metis la mentonon en la manojn. Tiel li fikse rigardis
la akvojn kaj la mallumon kaj murmuris:
"Li estas prava; estas fiajxo pri tiu cxi milito. Dekkvar jarojn nun
denove flirtas la hispana standardo sur tiuj cxi remparoj kaj sur
la muroj kaj turoj de Antverpeno; sed cxu nur unu pasxon ni progresis
en la venkado de tiu cxi heroa rigidula popolo? Kiaj viroj batalis
kaj versxis la sangon sur tiu cxi malgrandega terpeco, alnagxigita
de l'maro! Kiaj viroj batalis pro tiu cxi loko! Kiel lumantaj steloj
brilas tra la tempoj la nomoj amikaj kaj malamikaj, la nomoj _Aleksandro
Farnese_, _Mansfeld_, _Mondragone_, _Johano Pettin de Utrecht_,
_Aldegonde_, _Gianibelli_, _Johano Baptista_, _Plato_, _Barrai_,
_Capisucchi_, _Olivera_, _Paz_, _La Motta_, _Delmonte_ kaj aliaj
centoj! Miloj kaj ree miloj da nenomitaj kusxas tie malsupre sub la
sablo, sub la ondoj, -- kiom ankoraux tie malaperos?"
La garnizono sin jam delonge estis retirinta, kaj oni auxdis nenion
plu sur la remparo de la fortikajxeto _Liefkenhoek_, escepte la
vokojn kaj la pasxojn de la kontrolirantoj kaj la mugxadon de la
ondoj kaj de la revekigxanta ventego.
Ree la estro cxirkauxiris la murojn kaj ordonegis al la duobligitaj
gardistoj, zorgeme atenti; poste ankaux li malsupreniris kaj eniris
la logxejon, kie li trovis laux sia invito cxiujn siajn oficirojn jam
kunvenintaj. Nur la kapitano _Jeronimo_ forestis; li kutimis cxiam
foresti de la trinkkunsidoj de siaj kunuloj; oni indulgis lin,
bedauxris lin kaj priridis liajn antauxdirojn.
Sed la maljunulo tamen estis prava! Efektive en tiu cxi ventega nokto
la katolika regxo kaj _Federigo Spinola_ de Gxenova estis perdintaj
bravan sxipon. La morgauxa mateno jxetis la brulnigrigitajn ruinojn
de la _Immacolata Concezione_ sur la sablomontetojn de _Sudbeveland_
antaux la piedojn de la hereza popolo, kaj la vespera tajdo portis
pli ol unu difektitan kadavron kun la hispana militskarpo al la muroj
de la fortikajxeto _Bats_. La malbona antauxdiro de la kapitano
_Jeronimo_ estis sin plenuminta, la akvogeuxzoj estis gajnintaj la
venkon en la nokta batalado.