’Éire, a shearc-bhuime, a bhanaltra shéim,
Inis na ngeal-chnoc, na nglaisidhe, ’s na gcraobh,
Do bhasgadh ’seadh d’aibig gach peannaid im’ thaobh;
’Éire, ’sé do ghéar-ghoin do chéas mo chroidhe!
’Éire, do ghéimhleachaibh céasda ag fuasgailt,
’Éire, na leasg, na tamáilte ag músgailt,
Do’n deóraidhe dubhach, doilbheach, do dhoras ag osgailt;
’Éire, ’sé do ghéar-ghoin do chéas mo chroidhe!
’Éire, ó Ghallaibh fuair basgadh ’gus milleadh,
’San braon brónach, bog, riamh led’ rosgaibh ag sileadh,
Do chuid cumhachta imthighthe gan tuairisg, gan filleadh;
’Éire, ’sé do ghéar-ghoin do chéas mo chroidhe.
’Éire, ní cuimhin leat-sa síothcáin do bhlaiseadh,
Is fada fá thár-bhruid, is fánach fá mhaise,
Le sealad ag léir-ghol, gan faoiseamh, gan taise;
’Éire, ’sé do ghéar-ghoin do chéas mo chroidhe!
Ba mhinic do shléibhte le caor-theinidh ar lasadh,
Ba mhinic do leómhain i ndeóraidheacht gan chasadh,
Ba mhinic do bhuailis go huaigneach do bhasa;
’Éire, ’sé do ghéar-ghoin do chéas mo chroidhe!
’Éire, do shaoirse is d’fhírinne sheasaibh,
Led’ shluagh láidir chalma neartmhar i dtreasaibh,
Gan eagla roimh námhaid is gan beann ar a gcleasaibh;
’Éire, ’sé do ghéar-ghoin do chéas mo chroidhe!
Ba mhinic í d’fhíor-fhuil ’na caoin-sruith dá dortadh,
Ba mhinic go tláth thú le gábhtar is gorta,
Cathughadh id’ cheóltaibh, ir bróndubh id’ phortaibh;
’Éire, ’sé do ghéar-ghoin do chéas mo chroidhe!
’Éire, is tú d’fhulaing an milleadh ro-shearbh,
Is leat-sa do castaoi an t-asmhuchán garbh,
Is an t-éitheach do sgeitheadh ar do bheó is ar do mharbh;
’Éire, ’sé do ghéar-ghoin do chéas mo chroidhe!
’Éire, is mithid duit misneach do ghlacadh,
Tá do sgamaill ag sgapaidh, do shamhradh ag breacadh,
Ná mothuigheann tú an léir-theas taréis éirlaighe an tseaca?
’Éire, ’sé do ghéar-ghoin do chéas mo chroidhe!
Tá bláth ar gach craobh úir, tá sgéimh ar an dtalamh,
Tá ceól agus aoibhneas i gcoilltibh bhí balbh;
Go deó, deó arís, ní bheir íseal ná dealbh;
’Éire, sé do ghéar-ghoin do chéas mo chroidhe.
Ba thréan glan an guth do bhí ag Cormac i nós go n-aireochaidhe gach
sioladh dár chan go cruinn ar fuaid an chábáin, is síos go bun an
ghleanna uaignigh úd. Tháinig lán-iongnadh ar na fearaibh. Bhí deireadh
le n-a gchuid racaireachta an oidhche sin, is do thuit ciúineas
doilghíosach dubh-bhrónach ortha go léir. Do lean freangaidhe an ghotha
uaignigh sin iad, is chuir dá n-aimhdheóin ag dían-machtnamh iad ar an
tuirse bhí rómpa.
------------------------------------------------------------------------
AN DEACHMHADH hALT.