Toen Wronsky in het hotel terugkeerde, was Anna niet te huis. Spoedig
na zijn vertrek werd hem medegedeeld, dat er een dame was gekomen en
zij met deze was uitgereden. Dat zij uitgereden was zonder hem te
laten weten waarheen, dat zij nu nog niet weer terug was, dat zij
dien morgen in alle vroegte buiten zijn weten reeds ergens heen was
geweest, dit alles te zamen met haar zonderling opgewonden voorkomen
des voormiddags, toen zij hem met een bijna vijandigen blik de
portretten van haar zoon in Jawschins tegenwoordigheid uit de hand
had genomen, dit alles wekte zijn achterdocht op. Zoo wachtte hij
haar in haar salon.
Maar Anna keerde niet alleen terug. Zij bracht een arme nicht, een
oude vrijster, vorstin Oblonsky, mede. Dit was dezelfde dame, die
des voormiddags bij haar was geweest en met wie zij was uitgereden
om inkoopen te doen.
Anna scheen de bekommerde en onderzoekende uitdrukking op Wronsky's
gelaat in 't geheel niet te bemerken en vertelde hem vroolijk, wat ze
al zoo gekocht had. Maar hij zag, dat er iets in haar omging; in de
schitterende oogen, wanneer ze een oogenblik op hem rustten, lag een
gespannen aandacht en in haar woorden en gebaren dezelfde vlugheid
en aanvalligheid, die hem in den eersten tijd hunner kennismaking
zoozeer had aangetrokken.
Er was voor vier personen gedekt. Allen waren reeds bijeen toen
Tuschkewitsch nog met een boodschap van vorstin Betsy aan Anna
kwam. Betsy liet zich excuseeren, dat zij niet meer kon komen afscheid
nemen, daar zij ongesteld was, en verzocht Anna haar tusschen zeven
en negen te bezoeken. Wronsky zag Anna aan bij deze nauwkeurige
bepaling van den tijd, die toonde, dat er maatregelen genomen waren
om een ontmoeting met anderen te verhinderen. Maar Anna scheen dat
volstrekt niet te bemerken.
"Het spijt me, dat ik juist tusschen zeven en negen geen tijd heb,"
antwoordde zij met een nauwelijks merkbaar lachje.
"Dat zal de vorstin zeer spijten."
"Mij ook."
"Wil u Patti ook soms hooren?" vroeg Tuschkewitsch.
"Patti? Daar zegt u zoo iets! Ik zou er wel heen gaan, als ik wist,
dat ik nog een loge kon krijgen."
"Ik kan er u een verschaffen," sloeg Tuschkewitsch haar voor.
"Ik zou u bizonder dankbaar zijn," antwoordde Anna. "Wil u niet met
ons dineeren? Mag ik u aan elkander voorstellen?"
Wronsky trok nauwelijks merkbaar de schouders op. Hij verloor
zijn kalmte en kon Anna niet meer begrijpen. Waarom noodigde zij
Tuschkewitsch uit om te blijven dineeren en, wat meer beduidde, wat
wilde zij met een loge? Kon men er dan in haar toestand aan denken
naar een Patti-voorstelling te gaan, waar de geheele haar bekende kring
verschijnen zou? Hij zag haar verwijtend aan, maar zij antwoordde hem
met den zelfden uitdagenden, half vroolijken, half verslagen blik,
waarvan hij de beteekenis niet vatten kon.
Gedurende het diner was Anna opgewonden vroolijk. Het scheen alsof ze
met Tuschkewitsch en Jawschin coquetteeren wilde. Na het diner reed
Tuschkewitsch weg om voor een loge te zorgen en Wronsky en Jawschin
gingen naar beneden om te rooken.
Nadat Wronsky een tijdlang beneden had gezeten, haastte hij zich
weer naar boven, naar Anna. Zij had zich reeds omgekleed en droeg een
lichtzijden met fluweel bezet kleed, dat zij in Parijs besteld had;
het was van voren op de borst hartvormig uitgesneden, en op het hoofd
droeg zij witte kant, die haar gelaat omlijstte en haar verblindende
schoonheid voordeelig deed uitkomen.
"Wilt gij werkelijk naar de schouwburg gaan?" vroeg hij bezorgd en
deed moeite haar niet aan te zien, opdat haar wegsleepende schoonheid
geen invloed op hem zou uitoefenen.
"Waarom vraag je dat zoo verschrikt?" antwoordde zij. "Waarom zou ik
er niet heengaan?"
Zij scheen de beteekenis zijner woorden niet te begrijpen.
"Daar is waarlijk geen reden voor!" zeide hij met gefronst voorhoofd.
"Datzelfde zeg ik immers ook," zeide zij met een onverschillig lachje
en keerde haar langen, welriekenden handschoen om.
"Anna! Om Godswil! Wat scheelt u?" vroeg hij, om haar op te wekken,
evenals vroeger haar man tot haar gesproken had.
"Ik begrijp niet wat ge wilt!"
"Je weet toch, dat je niet naar de schouwburg kunt gaan?"
"Waarom? Ik ga er niet alleen heen. Vorstin Barbara is naar huis
gereden om zich te kleeden. Zij zal mij vergezellen."
Met een uitdrukking van besluiteloosheid en vertwijfeling haalde hij
de schouders op.
"Weet je dan niet...." begon hij weer.
"Aan dat alles wil ik echter niet denken," schreeuwde zij bijna:
"Ik wil niet! Heb ik soms berouw over wat ik gedaan heb? Neen, neen en
nogmaals neen! En wanneer het weer van voren af aan begon, dan zou het
evenzo geschieden. Voor ons, voor u en voor mij is slechts dit ééne van
betekenis: dat wij elkander liefhebben en dat al het andere voor ons in
't geheel niet bestaat. Waarom wonen wij hier gescheiden en zien wij
elkander bijna niet? Waarom mag ik niet naar den schouwburg? Ik bemin
u, en anders is mij alles onverschillig. Maar uw gevoelens jegens mij
zijn veranderd!" zeide zij en zag hem met een eigenaardig schitterenden
en raadselachtigen blik aan. "Waarom ziet gij mij niet aan?"
Hij zag haar aan. Hij bemerkte de schoonheid van haar gelaat en
haar elegant toilet. Maar juist nu hinderden hem haar schoonheid
en élégance.
"Mijn gevoelens jegens u zijn niet veranderd, dat weet je; maar ik bid,
ik bezweer je, ga niet naar de schouwburg!"
Zij verstond zijn woorden niet, maar zij gevoelde zijn kouden blik
en antwoordde boos:
"En ik verzoek u, mij te verklaren, waarom ik er niet heen mag."
"Omdat het licht reden kan geven tot...."
Hij bleef steken.
"Ik begrijp er niets van. Jawschin n'est pas compromettant, en vorstin
Barbara zal mij vergezellen. Daar is zij reeds!"