Een van de redenen, die Anna bewogen hadden naar Rusland terug te
keeren, was het verlangen naar haar zoon. Sedert den dag, dat zij uit
Italië teruggekeerd waren, had de gedachte, dat zij hem weer zou zien,
haar niet verlaten. Hoe meer zij Petersburg naderden, des te grooter
scheen haar de vreugde en de beteekenis van dit wederzien. Zij vroeg
zich af, hoe haar dit zou gelukken; het scheen haar zoo eenvoudig en
natuurlijk, als zij met hem in dezelfde stad was. Maar reeds terstond
na haar aankomst in Petersburg werd haar haar tegenwoordige verhouding
tot de wereld duidelijk en zij begon in te zien, dat het lang niet
gemakkelijk zou zijn haar zoon te zien.
Reeds twee dagen was zij in Petersburg geweest en de gedachte aan haar
zoon had haar geen oogenblik verlaten, maar nog had zij hem nergens
gezien. Hem in zijn huis te bezoeken, waar zij Alexei Alexandrowitsch
zou kunnen ontmoeten, daar had zij het recht niet toe. Men zou haar
kunnen afwijzen en beleedigen. Aan haar man te schrijven was haar
een kwellende gedachte. Haar zoon eens toevallig op een wandeling te
ontmoeten was haar niet voldoende; zij had zich zoo op dit weerzien
voorbereid, zij had hem zooveel te zeggen, zij wilde hem omarmen en
kussen! Serëscha's oude kindermeid had haar met raad en daad kunnen
bijstaan, maar deze woonde niet meer bij Karenin. Met dergelijke
overleggingen waren twee dagen voorbijgegaan.
Den derden dag eindelijk, nadat zij de betrekking tusschen gravin Lydia
Iwanowna en Alexei Alexandrowitsch vernomen had, besloot zij aan deze
een brief te schrijven, die haar zeer veel zelfbeheersching kostte en
waarin zij met opzet liet doorschemeren, dat de toestemming om haar
zoon te zien van de grootmoedigheid van Alexei Alexandrowitsch zou
afhangen, want zij wist, dat, indien hem deze brief in handen kwam,
hij niet zou kunnen weigeren zijn begonnen grootmoedige rol te spelen.
De bode had haar het minst verwachte en wreedste bericht teruggebracht,
dat zij geen antwoord zou ontvangen. Dat vond zij verschrikkelijk. Nog
nooit had zij zich zoo vernederd gevoeld als bij het verhaal van den
bode van zijn ontvangst, zijn lang wachten en het eindelijk ontvangen
bericht, dat men geen antwoord zou geven; maar zij begreep, dat de
gravin van haar standpunt gelijk had. Haar smart was des te grooter,
nu zij die alleen moest dragen; zij kon en wilde die Wronsky niet
mededeelen. Zij wist, dat voor hem, die toch de hoofdoorzaak van haar
ongeluk was, een ontmoeting met haar zoon van weinig belang was; zij
wist, dat hij nooit in staat zou zijn haar gevoel te begrijpen; zij
wist, dat zij hem haten zou om den koelen toon, waarop hij hiervan zou
spreken, en dit vreesde zij het allermeest en hield het zorgvuldig voor
hem geheim. Zij bleef den geheelen dag thuis en peinsde op middelen om
haar zoon te kunnen zien. Eindelijk besloot zij aan haar man zelf te
schrijven. Zij had den brief reeds af, toen haar een brief van gravin
Lydia gebracht werd. Had het zwijgen der gravin haar vernederd, de
brief en alles, wat zij tusschen de regels las, beleedigde en griefde
haar zoo zeer, deze boosaardigheid tegenover haar hartstochtelijke,
rechtmatige teederheid voor haar zoon scheen haar zoo vreeselijk toe,
dat zij nu nog slechts toorn tegen anderen gevoelde en ophield zich
zelf aan te klagen.
"Deze koelheid is een verloochening van hun gevoel! Zij willen
mij alleen beleedigen en het kind martelen, opdat ik mij aan hen
onderwerp. Maar dit in geen geval! Zij zijn slechter dan ik, want
ik veins ten minste niet!" En terstond besloot zij morgen, op haar
zoons verjaardag, rechtstreeks naar het huis van haar man te rijden,
de bedienden om te koopen of te misleiden en het ging hoe het ging,
haar zoon te zien en dit afschuwelijk samenweefsel van leugens,
waarmee zij het kind omsponnen, voor hem te ontwarren.
Zij begaf zich naar een speelgoedwinkel, kocht wat speelgoed en
vormde haar plan. Zij wilde reeds 's morgens om acht uur, als Alexei
Alexandrowitsch zeker nog sliep, er heen rijden, geld in de hand
nemen om dit den portier en den bediende te geven en hun zeggen, dat
zij uit naam van een van Serëscha's peetooms hem kwam gelukwenschen,
en dat haar uitdrukkelijk was opgedragen het speelgoed voor zijn bed
te zetten. Zij overlegde ook bij zich zelf, met welke woorden zij
haar zoon zou verklaren, waarom men hen gescheiden had.