"Ja," antwoordde haar lach.
"En--en nu?" vroeg hij.
"Lees het maar. Ik schrijf datgene wat ik zeer wensch, zeer
wensch."--Zij schreef de eerste letters van: "Ik verzoek mij te
vergeven en het gebeurde te vergeten."
Hij greep het krijt en met een hand, die van opgewondenheid beefde,
schreef hij: "Ik heb niets te vergeven en te vergeten; ik heb niet
opgehouden u te beminnen."
Zij zag hem ademloos aan.
"Ik heb het begrepen," fluisterde zij.
Hij zette zich neder en schreef nu een lange phrase. Zij verstond
alles, nam het krijt en antwoordde dadelijk.
Hij kon het een poos niet ontcijferen en zag haar dikwijls in de
oogen. Het was hem of door louter zaligheid een verduistering over
hem kwam; in de bekoorlijke, van geluk stralende oogen las hij alles,
wat hij weten wilde. En nu schreef hij drie letters, maar hij had ze
nog niet voltooid toen zij ze reeds ontraadseld had en tot antwoord
schreef: "Ja."
"Je schijnt hier secretarisje te spelen?" vroeg de oude vorst, die
hen was genaderd. "Maar we moeten opbreken, als je nog bij tijds in
den schouwburg wilt zijn."
Lewin stond op en geleidde Kitty tot aan de deur.
In hun spel was alles gezegd; hij wist, dat zij hem beminde en dat
zij haar ouders zeggen zou, dat hij morgen komen wilde.