Noflik sit,
Ind fredich, it
By it ljachte gljurke,
Fen it baenend fjurke,
As de wyn,
Scerp ind fyn,
Jaget wyte flokken,
Troch ’e bjemmetokken,
Om ’t uwlboerd syn nokken.—
Blom by blom,
Komt ronom,
Langsam op ’e gleazen,
Foar ien diel bifaezen:
Freamde blommen, hjir ind dear;
As juwiel, hja allegear.
’t Ruwset luwd,
Om it boerd,
Fen ’e scuorstien; ’t boldert
Hieltiid, sonder holdert;
Wylst mar wei,
Hiel de dei,
’t Jaget omme muorre,
Dat sont juster duorre.—
Lekker is de gluorre,
Op ’e hird,
As ’t joun wirdt,
Ind ’t mar wei onwaeret,
Ind mar niks bedaret,
Dat ronom de swarte groun,
Onder snie leit mei de joun.
Nearchens sit,
It, dat ik wit,
Nearchens, nearchens better,
By ’t onwaergekletter,
Yn it thues,
Yn jin hues,
By de onwaersfleachen,
Dy mei wylde pleagen,
’t Griene bosclof reachen—
Whear op ’t least,
Min de reast,
Syket onder wolle;
Lokkich, dy syn holle
Delleit dan, formoeid ind warch,
Reastich binnen, sonder suorch.