’t Is mooi yn ’t fjild as ’t jounljacht scynt,
Op ’t finster ynne fjirte;
De douwe uwt ’e poallen tynt,
Whoar ynne fiscjes sjitte;
Ind ’t reidbosc foars, ind ticht ind heech,
Him spegelt yn it wetter,
De ljippen toemelje oer it leech,
De scries op ’t pealtje seat daer;
As ’t stil ind stiller wirdt yn ’t roun,
De minscen ’t fjild forlitte,
Ind sjongend oer ’e griene groun,
Reidmoscjes boartsjend sjitte;
Ind fier ou op ’e stompe toer,
Yn ’t jounliacht blinkt ’e hoarne,
Wylst opkomt nei it oasten oer,
De gouden folle moarne.
’t Is rom ind wol my om ’t gemoed:
Dy djippe frede ind wille,—
Dat jouwt sa’n reast, dat docht sa goed,
Ken unk ind unmoed stille.