’t Wirdt maitiid; ynne iekebjemmen,—
(As is de wyn noch kald ind tin)
Hear ’k sommes al de protters kweeljen,
As ik moarnsier de doar uet gjin.
Hja kaemen whear uet ’t fiere suden,
Al wier de romte fier ind wiid,—
Ien trek nei ’t alde huws mei pannen,
Sei hjar: nou is ’t whear jimme tiid.
Ja maitiidsbringers, iere sjongers!
It docht ues goed, dy maitiidssang;
Wy wyte ’t ken net lang mear doerje:
De winter mei syn yzren twang.
Ja sit mar feast yn it noard-oasten,
What scerper nachts, what mylder deis,
Dou kalde wyn; mar mennich dagen:
Strak jouwt de maitiid dy de reis.
Hy lit nou al syn aldste berntsjes,
To boartsjen uet ’e keamer gean.
Dou wistst it net dou wreede noarman;
Ik seach se ynne bloei al stean.
Ind wosthe wyte whear se wiernen?
Ik scil ’t dy sizze, harkje dan:
Dou komst er nooit; koest se net fyne,
Dou strange hear, dou wreede man.
Dear by d’ ald muorre, ynne krimpe,
(Dou kenst dat smoute hoekje net,)
Dear bloeye mooije wyte blomkes:
Dy hat ien maitiidsfrjeun dear set.
As paaist’ uws moarns mei saefte tochtsjes;
By heldre sinnescyn uet ’t oast;
As blaest dou deis mei scerpe fleagen,
Thinkst: ljachter loft, jouwt scerper froast;
Daer laitsje om ues wyte wijfkes;
(Hja binne net sa sleau ind dom,)
Hja ha de gik mei froast ind waeijen;
Ind glimkje er stiltsjes wei what om.
Hja fiele net de raeuwe wynbaes,
Mar wol it lieuwe waerme ljacht,
Dat hiel de gare dei mei myldens,
Hjar koestert, tige waerm ind saeft.
Ind jouns as ’t koelder wirdt ind donker,
(As ha sy ’t dan net baere rom,)
Den duwke se achter gears ind blaedjes,
Ind stekke ’t kopke ynne plom.
’t Bigruttet my wol om dy stumpers,
Daer ik sa tige bot fen hâld,
Ind om dy leave maitiidssjongers,
As ’t waer sa noardsc noch is, ind kâld.
’k Think dan eak om dy lieave ljurkjes,
Dy lytse bearntjes; buwten wei,
Foaral dan yn dy scerpe jonnen,
Fen ’n kjelderiche maitiidsdei.
Hâld op den kâlde ruwge winter!
Hâld op! whent wyt dyn tiid is om!
Dou maste krimp jaen, sonder wyders:
’t Is nou de tiid fen blaed ind blom.
As sjochtste net ho dat daer knoppen,
Al botte op loot, op tokke ind twiig?
De bjirk dy wirdt al grien fed bleadden:
Dou hasthe macht; de maitiid kriich.
Dou wirsthe minder, joed al seach ik ’t,
Dyn luwd wirdt swakker; greate bear,
Moarn bist baesof, foar hiel ien jier whear;
Wy ruilje om mei saefter hear.