Ruwch syn foet, mei mosc in njirrekruwd,
Tsjoc omwoeksen, op syn gleade stamme klappert,
Ynne noardewyn, tsjin bloue loft oan, luwd,
’t Bledguod fen ’e heeche waeibeam, ruwst ind wappert.
Ind de swaerte roek sit yn ’e top;
Lit yn ’t luchtich heech paleis har widsje ind roeije;
Sit dear reastich, waeit de stoarm eak om har kop,
Lit har mar yn ’t neast mei wolle fuorre, soeije.
Yn d’ yn alde tiid uetbagchle poel,
Leit it wylde ijnepear op ’t ruwch to slobrjen,
Bloue stinsen huwsje dear mei luwd gegoel,
Mantsje ind wiifke markol lit’ har swïetsjes dobb’rje.
’n Pear ielreachers gean ’t noard-oasten ta,
Nei do greate Boscplaets hinne, achter Kollum.
Strielen dy de wolkenrân forgulden ha,
Kleurje ljachtgriin op ’e groun de roggehollum.
Keppels kaenen fleane om d’ alde toer,
Sa min dat om fiour, as fiif, as seizen, folle,
Heth by simmerjountiid, protters fleane oer
Greiden ind de bou, jin snorjend om ’e holle.
Jonich wirdt it nou, ’t forsciit krimpt wei,
Flaauwer wirdt de wyn, dear yn ’e ieketokken,
Strak ruwst noch it leaste suchtsje fen ’e dei,
Ind de nacht spreidt oer de ierde swarte wjokken.