343) Λιπάρα, η μεγαλητέρα των νήσων του Αιόλου.
344) Φαλίσκιοι ή Φαλέριοι, επίσημος πόλις της Τυρρηνίας.
345) Η φυγή του συνέβη τέσσαρα έτη μετά την άλωσιν των
Φαλερίων, 364, ά. κ. Ρ.
346) Εν Ομήρ. Ιλ. Α.
347) Αργύριον λέγει την αργυράν δραχμήν ή το δηνάριον και το
Ασσάριον ήτον το πρώτον χαλκούν νόμισμα, ώστε και τα δέκα
ασσάρια λέγει δεκάχαλκον.
348) Τον Ιούλιον διεδέχθη ο Κορνήλιος. Αλλ' η επελθούσα άλωσις
της Ρώμης τοσαύτην, κατά Λίβιον, ενεποίησε δεισιδαίμονα
κατάπληξιν εις τους Ρωμαίους, ώστε έκτοτε ουδείς ήθελε πλέον να
διαδεχθή Τιμητήν αποθανόντα, και ηνάγκασαν και τον άλλον
τιμητήν να παραιτηθή.
349) Το Κελτικόν γένος ήτον, κατά τας ιδέας των αρχαίων, λίαν
εκτεταμένον, οικούν την Γαλλίαν την Γερμανίαν και την Ισπανίαν.
350) Ριπαία όρη, τα της Σιβηρίας.
351) Τα Πυρρηναία.
352) Οι Κελτόριοι εισίν άγνωστοι αλλαχόθεν. Ίσως διορθωτέον
εις Κελτιβήρων. Οι δε Σέννωνες ήσαν λαός Γαλατικός, την
Καμπανίαν οικών.
353) Η διήγησις αύτη πρέπει να έχη τι το μυθώδες, διότι
Λουκίμων δεν ήτον παρά τοις Τυρρηνοίς όνομα κύριον, αλλά
προσηγορικόν, σημαίνον τους ευγενείς.
354) Ουολούσκοι ή Ουόλσκοι (Volski), λαος της μεσαίας Ιταλίας,
(του Λατίου) μεσημβρινώς της Ρώμης κατοικουντες πάρα την
θάλασσαν μέχρι του Αμεσήνου ποταμού. Οι δε Φαλίσκοι, κάτοικοι
της Τυρρηνικής πόλεως Φαλερίου, την σήμερον Sta Maria di
Fallari.
355) Ίδ. Βίον Νουμά, ΙΒ.
356) Είκοσι στάδια απετέλουν μίαν ώραν.