330) Η λίμνη αύτη ονομάζεται την σήμερον του Καστέλ Γανδόλφου.
331) Επίσημοι εορταί, εις άς συνήρχοντο κατ' έτος τεσσαράκοντα
επτά πόλεις υπό την προεδρείαν της Ρώμης εις όρος υψηλόν υπέρ
την Άλβην.
332) Περί αυτών διά μακρών διαλαμβάνει, ο Διονύσιος ο
Αλικαρνασσεύς (Ζ. 70).
333) Και αλλαχού (π. Φιλαδελφ. 21) επικυροί ότι η Ματούτα ην η
αυτή τη Λευκοθέα. Το αυτό λέγει και ο Κικέρων (Tusc. quaest. I
και III. De Nat. deor.). Ήτον δ' η Λευκοθέα, και Ινώ άλλως
λεγομένη, αδελφή της Σεμέλης, μητρός του Βάκχου, γυνή του εν
Θήβαις Αθάμαντος. Ζηλοτυπήσασα δε κατά δούλης τινός, ερωμένης
του ανδρός της, εμίσησεν όλας τας δούλας· δι' ό και ουδέποτ'
εισήρχετο δούλη εις τον ναόν της πλην εκείνης ήν εισήγον διά να
την διώξωσι μετά ραπισμάτων. Ωνομάζετο δε Ματούτα, διότι
υπετίθετο ότι ήτον αυτή η Ηώς (Matutinus σημαίνει τον εωθινόν).
Τω όντι δε και το όνομα Λευκοθέα είναι πρόσφορον διά την Ηώ,
και το της θυγατρός αυτής Έλλης το φως κυρίως σημαίνει.
334) Η δεξίωσις αύτη προς τους ανεψιούς γίνεται διότι ο
Διόνυσος ήτον της Λευκοθέας ανεψιός.
335) Ο ιστορικός Τίτος Λίβιος. Το Λατινικόν V γράφει ο
Πλούταρχος πότε ΟΥ και Β. Τούτο δ' αποδεικνύει εναργέστατα ότι
επ' αυτού καν το ελληνικόν Β δεν επροφέρετο τραχέως ως ΜΠ.
336) Ξόανον είναι το ξύλινον άγαλμα.
337) «Δ ε ι σ ι δ α ι μ ο ν ί α ν κ α ι τ ύ φ ο ν» λέγει το
κείμενον, όπου το τύφος εξελήφθη απο Κοραή εις την σημασίαν της
πυρώδους εξάψεως, από του τύφω, του καίω. Αλλά δύναται να
σημαίνη και τον κόμπον, όν έχουσιν οι δεισιδαίμονες ως τα θεία
βέλτιον των άλλων ανθρώπων γινώσκοντες. Τινές ηθέλησαν ν'
αναγνώσωσι «δ ε ι σ ι δ α ι μ ο ν ί α ν κ α ι κ α τ ή φ ε ι α ν»,
ή «δ ε ι σ ι δ α ί μ ο ν α κ α τ ή φ ε ι α ν».
338) «Χ ρ η μ α τ ι σ ά μ ε ν ο ς» απαντάται εις όλα τα
αντίγραφα. Αλλ' ο εκδότης Ρεΐσκιος, υπολαμβάνων εσφαλμένην την
λέξιν, ενόμισε διορθωτέαν αυτήν εις «α χ ρ ή μ α τ ο ς»
339) Κατά Λίβιον τότε ταις εδόθη μόνον το δικαίωμα του να
πορεύωνται εις τα δημόσια θεάματα εντός πολυτελών και
κεκλεισμένων αμαξών, αίτινες εκαλούντο Πιλένται, εις δε τας
συνήθεις ημέρας να οχώνται εις ανοικτάς αμάξας, τας καλουμένας
Καρπέντας.
340) Θεωροί ήσαν οι στελλόμενοι υπό πόλεώς τινος εις
μεμακρυσμένον ιερόν, επί σκοπώ λατρείας.
341) Αξίωμα ληφθέν, φαίνεται, έκ τινος ποιητού, αλλά
παραφθαρέν εις το κείμενον.