At juvenis, cui telum ingens adcesserat ira,
Barbaricam adsiliens magno clamore bipennem
Incutit: intremuere acies, sonuitque per auras
Pondere belligero pulsati tegminis umbo. 65
Haud inpune quidem; remeans nam dextera ab ictu
Decisa est gladio, ac dilecto inmortua telo.
62. _cui telum_, etc. cujus impetus viresque ira augebantur.
--_telum_, vid. ad II, 576.
65. _tegminis_, clipei, ut passim.
66. _remeans_, retracta.
67. _inmortua telo_, cecidit in terram, tenens securim; conf. XIV,
403 et 484.
--_dilecto telo_, vid. ad I, 167, in Var. Lect. ubi dilectum ensem,
_épée de chevet_. _Ed._
67. _directo telo_ (coll. Virg. Æn. VI, 57, parum apte) vel
_adducto t._ emend. N. Heins. et v. 68, _consors_, h.e. una ac par
fuga omnium.
Qui postquam murus miseris ruit, agmina concors
Avertit fuga confestim dispersa per agros.
Nec pugnæ species, sed pœnæ tristis imago 70
Illa erat, hinc tantum cædentum, atque inde ruentum.
68. _murus_, Larus, vir fortissimus, præsidium suorum; cf. ad II,
576, et inprim. Klotz. ad Tyrt. p. 155 sq.
70 seq. Ernesti hæc similia esse putat verbis Scipionis, alia
occasione dictis, ap. Liv. XXVIII, 32, «diis bene juvantibus
sequerentur, non tam ad bellum gerendum, quam ad expetendas ab
hominibus scelestis pœnas.» Ego potius crediderim, poetam ante
oculos habuisse locum Livii XXVIII, 2, ubi refert, angustias et loca
virgultis aspera ad fugam inpedimento fuisse Celtiberis, eosque ad
cædem, velut vinctos, præbuisse.