Tum sic Æneas dulci repetitus amore:
«Tellurem hanc juro, vota inter nostra frequenter 105
Auditam vobis, juro caput, Anna, tibique,
Germanæque tuæ dilectum mitis Iuli,
104. _repetitus amore_, iterum sagittis ab Amore petitus,
transfixus: nam ducta in matrimonium Lavinia, primi amoris memoria
Æneæ exciderat, quem Annæ sermo ipsi revocabat; _petere_ autem
sagittariorum vox est, unde ad Amorem transfertur, qui sagittis
petit; Drak. Sic et _repeti_ dicuntur gladiatores, si vulneratis
nova plaga infligitur; vid. Lips. Saturn. II, 20. Possis tamen etiam
simpl. explicare, iterum captus, vel ita: _repetitus_, h.e. iterum
(ut ap. Virg. Ge. I, 39; Ovid. Met. V, 473; Martial. XII, xviii, 7)
_dulci amore_ adfatus est, ut ap. Virg. Æn. VI, 455.
105. Conf. Virg. Æn. VI, 458 sq. _Tellurem_, etc. Imitat. Ovid.
Fast.
III, 613 sq.
--_juro Tellurem_, h.e. per tellurem, ut ap. Catull. LXVII, 40; Cic.
ad Div. VII, 12; Prop. I, xv, 35; Claud. b. Gild. I, 81; ὄμνυμι τοὺς
θεοὺς Herodian. II, 10, et Theocrit. XXX, 22 sq. Drak. Cf. Broukh.
et Heyne ad Tibull. IV, xiii, 15.
--_frequenter Auditam_, cf. v.c. Virg. Æn. I, 530, 553; III, 94; IV,
345, 361; et alibi.
106 sq. _juro caput Iuli_, ut ap. Virg. Æn. IX, 300, Drak.
[107.] _Mitis_, vox fructibus propria, qui vel maturitate, vel
requie, postquam decerpti sunt, molles, dulces suavesque fiunt; hinc
placidus, dulcis, jucundus, ἤπιος, cui venustas et gratia, χάρις καὶ
ἵμερος, inest, adeoque pulcher, ut Gr. ὡραῖος. Sic _mitis Venus_,
Tibull. II, iii, 72; _mites Horæ_, Ovid. Fast. I, i, 125; πολυγηθέες
Ὧραι, Hom. Iliad. φ, 450. Pulchritudo autem Iuli nota est ex Virg.
Æn. V, 570; VII, 107; IX, 293; X, 132 sq.
104. _irretitus_ audacter corrigebat N. Heins. ad h.l. et ad
Sabini Epist. III, 91. Lenior forte medicina: _resecutus_,
scilicet ejus his dictis respondet, ut ap. Ovid. Met. VI, 36;
VIII, 863; XIII, 749. Sed vid. not.
107. _dilectum mitis_ Col. Tell. a m. sec. et R. 2, quod recepi,
præeunte Lefeb. Hinc reliquæ lectt. ortæ; _dilecti, invitus, Iuli_
R. 1, 2, Parm. Med. et al. quod recepit Drak. suadente N. Heins.
qui _Respiciensque_ malebat, et τὸ _invitus_ ex Virg. Æn. VI, 460,
vindicabat. Sed vid. not. ad v. 108. _dilecti vultus_ Ox. Put. et
Tell. a m. pr. _dilecti, mitis Iuli_ vulgg. edd. _dilecti ceu
mihi_ (æque ac mihi), vel _si mihi_ conj. Barth. Adv. IV, 22.
Respiciens, ægerque animi tum regna reliqui
Vestra, nec abscessem thalamo, ni magna minatus,
Meque sua ratibus dextra inposuisset, et alto 110
Egisset rapidis classem Cyllenius Euris.
Sed cur, (heu seri monitus!) cur tempore tali
Incustodito sævire dedistis amori?»
108. _Respiciens, ægerque animi_, ut _non sponte_ et _invitus_ ap.
Virg. Æn. IV, 361; VI, 460. Cf. et Æn. V, 3; inf. XII, 729, et XVII,
214, ubi Drak. confert Quintil. Decl. X, p. 174; Ovid. Her. XVIII,
118; Scalig. ad Virg. Cir. 469, et Gebhard. ad Prop. II, vii, 10.
109 sq. Cf. Virg. Æn. IV, 222 sq., 356 sq.; VI, 461.
--_magna minatus_, ut ap. Val. Fl. VIII, 460. Sic et _magna
promittere_, inf. v. 240, vel _magna loqui_, μεγάλα εἰπεῖν, ἔπος
μέγα ἐξερέειν, μεγα πνεῖν, φρονεῖν, etc., vid. Vulp. ad Prop. II,
xv, 53; Burm. ad Val. Fl. I, 262, et ad Phædr. IV, 22, extr.
110. Qui plane prospero eventu utitur, manu deorum levari dicitur;
Barth. Adv. IV, 22. Imo sensus est: nisi Mercurius me invitum vi et
minis ad navigandum impulisset.
112. _tempore tali_, tam importuno, vid. ad VII, 227. Nam Dido, etsi
Iarbæ desponsata erat, _incustoditum_, h.e. incautum, vel potius non
celatum, non furtivum _amorem_, (ut ap. Tac. Ann. XII, 4) sed palam
exercebat. Conf. Virg. Æn. IV, 169 sq.
113. _dedistis_, permisistis, concessistis.
--_sævire_, cf. Virg. Æn. IV, 300 sq., et 532.