Jamque dolore furens ita secum inmurmurat iræ:
«Obvia si primus nobis hic tela tulisset,
Nullane nunc Trebiæ et Trasymeni nomina? nulli
Lugerent Itali? nunquam Phaethontius amnis
Sanguinea pontum turbasset decolor unda? 150
146. Cf. Liv. XXII, 12, pr.
147... 150. Color orationis, ut X, 29 sq., et apud Virg. Æn. XI, 285
sq.; ubi vid. Heyne. Si Fabius in hoc bello primus Rom. dux fuisset,
nonne nulla nunc Trebiæ et T. fama foret? (nonne eorum _nomina
nulla_, h.e. obscura et ignobilia, nec meis victoriis nobilitata
essent?) nonne nullus Romanorum, fortunam suorum tum lugeret? etc.
Encliticum et interrogativum _ne_ pro _nonne_ passim occurrit (quod
vel Lexicographi et Ernesti in Clav. Cic. tirones docebunt), et in
adfectu etiam non repetitur.
149. _Phaethontius amnis_, Padus vel Eridanus, qui Trebiam et
Ticinum in mare Hadriaticum devehit. Cf. IV, 634, 647, 691; V, 129,
inpr.; VI, 108; XVII, 501 et 606. Cur _Phaethontius_ dicatur, vel
tironibus notum ex Ovid. Met. II, 324.
146. _inmurmurat iræ_ Colon. et plurimæ edd. prob. N. Heins. coll.
V, 332. Rectius forte _dolore iræ_ jungit Lefeb. _ire_ ed. Ald.
aliæque antt. _ira_ emend. Scalig. ad oram Silii sui, _ore_ in
mentem veniebat N. Heins.
148. _Nullane num Trebiæ, Trasymeni_ Colon. _Nullane nunc Trebiæ
et T._ Oxon. et Put. cum R. 1 et 3, quam lectionem in contextum
recipere non dubitavi, quoniam optimorum libb. auctoritate
nititur, et modo notis interrogandi, quas adposui, adjuvetur, non
commoda tantum sententia se probat, sed dolori quoque et adfectui
loquentis egregie congruit. Vid. not. Possis et _tum_ pro _nunc_
legere: sed nulla mutatione opus est. Vulgatam lect. _Nulla essent
T. et T. nomina, nulli_, etc. retinuit Drak. Sed τὸ _essent_
manifeste interpolationem redolet. _Nulli amnem Trebiæ et T. n.
nulli_, vel _Nulli amnem T. T. n. n._ corrig. N. Heins. et prius
recepit Lefeb. Ferrem, nisi et langueret, quia _amnis_ mox
subsequitur, et libris parere tutius esset. _nulli lugerent Itali_
Colon. et Parm. _nulli Lugererēt Itali_ R. 2; _nulli Lugerent
tituli_ Ox. Put. R. 3; _nulli Fulgerent tituli_ Ven. Marsi;
_ugerent Itali_ Tell. _n_ super _u_ scripto; _nulli Ingererent
tituli_ R. 1, et Med. _nullis I. titulis_ Ald. _nullos I. titulos_
edd. recentt.
Inventum, dum se cohibet, terimurque sedendo,
Vincendi genus; et quoties, velut obvius iret,
Discinxit ratione dolos, fraudesque resolvit!»
151, 152. Withof. cf. sup. IV, 41; Val. Fl. II, 194; Virg. Æn. VIII,
487; Senec. de Ben. IV, cap. 40, (ubi vid. Gron.) et, qui h.l.
imitari videntur, Florus II, 6, et Mamert. Paneg. ad Jul. cap. 5.
--_se cohibet_ a pugna, eam detrectat; vel in castris se includit.
--_terere_, τρίβειν, ἐπιτρίβειν, comminuere, adfligere, conficere,
perdere.
--_sedendo_, vid. ad III, 142, et Klotz. ad Tyrt. p. 143 seq.
--_Vincendi_ me vel nos.
153. _ratione_, prudentia, arte.
--_Discingere_ sensu metaph. id. qd. _resolvere_, καταλύειν,
detegere, et hinc inritum facere; (nam _sinus_ etiam de iis, quæ
clam fiunt, v.c. de iis, qui _in sinu gaudent_, adhibetur, et, si
discingimur, quæ in sinu gestamus, patefiunt) deinde, metaphora a
laxa et fluente toga desumta, effeminare, frangere v.c. ingenium ap.
Sen. Ep. 92, extr. et denique exarmare, ut VIII, 34; Juvenal. VIII,
120; Martial. IX, 103, unde _discincti_ dicuntur, vel negligentes,
luxuriosi mollesque homines (vid. ad II, 56), vel exauctorati, et
cum ignominia missi, qui _cingulo_ armisque privabantur. Cf. Ernesti
Clav. Cic. Omnia hæc ad _dolos fraudesque_ bene transferri possunt.
152. _genus et_ Put. quod recepi; _g. ex_ Oxon. Vulgo _genus:
quoties_ claudicante versu; _genus est, quoties_, vel _genus, o
quoties_ conj. Dausq. et N. Heins. prius etiam D. Heins. et
Scalig. in mentem venit. Illud recepit Draken. hoc Cell. _genus,
En quoties_ edidit Lefeb. quod amplecterer, nisi MSS. auctoritas
aliud suaderet.
153. _Discinxit_ sensu metaph. sumtum inferioris ævi verbum esse,
neque antiquioris auctoris, quam Appuleii, exemplis firmari posse,
notavit Barth. Adv. XXIX, 11. Sed primum quot verba in suspicionem
caderent, si hæc ratio valeret? deinde contrarium docui in Obss.
_Discussit_ tamen, vel potius _Diffinxit_, quod coll. simili loco
Horat. Od. III, xxix, 47, omnino arridere potest, legendum putabat
Drak. qui propterea absurdissimus dicitur Lefeb. cui _diffinxit_
potius vox barbara videtur. At vid. Jani ad Horat. Od. I, xxxv,
39, et Bentl. ad Hor. Serm. II, i, 79.
Hæc secum, mediam somni quum buccina noctem
Divideret; jamque, excubias sortitus iniquas, 155
Tertius abrupta vigil iret ad arma quiete.
154, 156. Ut dies ap. Romanos in quatuor _excubias_, quarum quælibet
tres horas continebat, ita et nox in totidem _vigilias_, vel
excubias, quæ a tubicine committi, et a cornicine finiri atque
revocari solebant, dividebatur. Vid. Veget. III, 8, et Polyb. lib.
VI, 37. Horæ diurnæ breviores, et nocturnæ longiores erant hieme, at
vice versa æstate, quoniam quævis et dies et nox per æstatem et
hiemem duodecim habebat horas, ad rationem solis comparatas. Prisci
vero Græci noctem in terna tantum quatuor horarum spatia, φυλακὰς,
dispescebant, quod ex Hom. Iliad. κ, 253; Odyss. ξ, 483, et Mosch.
II, 2, (ubi vid. Schweb.) intelligitur: nisi quod Eurip. in Rheso
τετράμοιρον νυκτὸς φρουρὰν jam Trojanis temporibus in usu fuisse
innuit. Cf. Drak. ad IV, 89; Heusing. ad Corn. Nep. XVIII, 9, §. 3;
Burm. ad Petron. c. 26; Bochart. Hieroz. T. I, p. 396. In sacris
libris noctem in ὀψὲ, μεσονύκτιον (concubium), ἀλεκτρυοφωνίαν et τὸ
πρωῒ dividi, monet D. Heins. Post _mediam noctem_ tertiam fuisse
vigiliam, ex h.l. adparet. Cf. XV, 605; Senec. Thyest. 799; Liv.
VII, 35, pr.; XXVII, 47.
[155.] _excubiæ_ tam nocturnæ sunt, quam diurnæ.
--_sortitus_; nam sorte milites inter se vigilias dividebant, quæ
inde Græcis λάχη dicuntur. Cf. IX, 92, et inf. v. 368; ubi Drak. hæc
notat: per vices excubasse vigiles, Claud. in Eutrop. II, 418,
innuit: nimirum quilibet milites excubabant suis vicibus; at qua
quisque noctis vigilia, sorte comparabant.
--_iniquas_: vigiliarum enim commodiores et æquiores prima ac
quarta, Dausq. Sed et quævis vigilia gravis est, ac periculosa belli
tempore. Cf. inf. v. 318.
156. _Abrumpere quietem_, ut κατασχίζειν ὀνείρους dixit Anacr. III,
9; ubi vid. Cl. Fischer. Cf. Drak. ad XV, 48.
154. _medio_ Colon. forte rectius, judice Lefeb. _media insomnem
dum b. n. D._ conj. N. Heins.
Vertit iter, Daunique retro tellure relicta,
Campanas remeat notus populator in oras.
Hic vero, intravit postquam uberis arva Falerni,
(Dives ea, et nunquam tellus mentita colono) 160
Addunt frugiferis inimica incendia ramis.
157. De itinere Hannibalis, et vastatione Falerni agri cf. Livius
XXII, 13... 15, et Polyb. III, 88, 90... 92.
--_Dauni tellure_; vid. ad I, 291.
158. _notus_, quia nunc _remeat_, iterumque populatur Campanos
agros. Conf. VI, 650 sq.
160. _Tellus numquam mentita_, quæ numquam avidi coloni _spem
mentita est_ (ut ap. Hor. Epist. I, vii, 87), h.e. fefellit,
decepit, lusit, cui opponitur terra _mendax_, ingrata, fallax,
infida, γῆ ἄπιστος. Nam segeti agroque _fides_ tribuitur, quatenus
ei _creditur_ semen, adeoque ipse domino, tamquam creditori,
_debet_, et, si fruges gignit, semenque reddit cum fœnore, fidem
solvit. Cf. Drak. ad h.l. Intpp. ad Hor. Od. III, i, 30; xvi, 30.
Broukh. et Heyne ad Tibull. II, i, 19, et vi, 21, 22; Heins. ad
Ovid. ex Ponto, II, ix, et ad Val. Fl. VII, 229. Sed expende h.l.
verborum ambages.
161. _inimica incendia_, ut ap. Virg. Ge. IV, 330.
158. _motus_ Tell. et R. 2, prob. Lef. quum tres Campani equites
Pœnum, _ut Campanos ex Samnio peteret, moverint_, teste Liv. XXII,
13. Male! vid. not.
159. _Falenti_ Col. unde _Phalanti_ corrig. Carrion, quod tamen
nomen conditoris Tarenti (vid. ad XI, 6) ab h.l. alienum;
_Phalerni_ Put. et Mars. [“ad XI, 6” recte XI, 16 in Not.]
160. _Dives agri_ conj. N. Heins. Sed quis unquam _tellurem agri_
divitem dixit?
Haud fas, Bacche, tuos tacitum tramittere honores,
Quanquam magna incepta vocant: memorabere, sacri
Largitor laticis, gravidæ cui nectare vites
Nulli dant prælis nomen præferre Falernis. 165
162. Falernus ager in Campania, inter Cales et Sinuessam, ad radices
montis _Massici_, (qui est orientalis pars continuorum montium,
quorum pars occident. Gaurus, et septemtrionalis Falernus dicitur,
de quo vid. Intpp. ad Flor. I, 16; II, vi, 28) ferax vini
generosissimi, ex Plin. III, 5; XIV, 6; Athen. I, 21; Horat.
aliisque notissimi, cujus origo h.l. describitur, translatis ad
Falernum, quæ alii poetæ de aliis fingunt. Similiter enim Bacchus
Œneum, Icarium aliosque vini usum docuisse dicitur, ut Ceres
Triptolemum sationem frugum. vid. Diodor. III, 63 sq.; Heyne ad
Tibull. IV, i, 9; ad. Apollod. p. 114 et 840; Munker ad Hygin. f.
129 et 130; Drak. cum Silio conferri jubet Achill. Tat. amor.
Clitoph. et Leuc. II, p. 67; quo teste Tyrii idem apud se accidisse
fabulantur.
--_tuos honores_, ut ap. Virg. Ge. II, 393.
163 sq. _sacri laticis_, propter originem vini et usum in sacris.
Cf. Hor. Od. I, xviii, 1, et Val. Fl. V, 193.
163. _vocent_ scripti cum R. 1, 3, Med.
165. _prelis_ forte rectius scribitur, a premendo.
Massica sulcabat meliore Falernus in ævo
Ensibus ignotis senior juga: pampinus umbras
Nondum uva virides nudo texebat in arvo;
Pocula nec norant succis mulcere Lyæi,
Fonte sitim et pura soliti defendere lympha. 170
166. _Falernus_ est vel adjectivum, vel nom. propr.
--_ævo meliore_, aureo, ut ap. Virg. Æn. VI, 649.
167. _Ensibus ignotis_, quum nota nondum essent bella, vel arma,
quibus nunc misere montem illum Hannibal vastabat, Drak. qui laudat
Cic. Nat. D. III, 63; Sen. Hippol. v. 531... 549; Broukh. ad Tibull.
I, iii, 35 et 47.
169. _Pocula_, aquam, ut ap. Virg. Ge. I, 9, vel potum.
--_mulcere_, dulciora reddere, et suaviora. Cf. Virg. Æn. VII, 34;
Ovid. Met. I, 108, et Fast. I, 155; Prop. IV, vii, 60. Notus est
veterum mos, vinum aqua miscendi, vel temperandi, de quo vid. Spanh.
ad Callim. H. in. Pall. v. 46, et Jani ad Hor. Od. III, xix, 12.
170. _defendere_; vid. ad V, 490.
167. _Signis ignotis_ Col. _Ensibus ignotus_ emend. D. Heins.
_Finibus ignotis_ (quum vino præstantissimo necdum celebraretur
Falernus ager), vel potius _Censibus ignotis_ (h.e. pecunia,
opibus) N. Heins. qui vulgatam nihili esse credebat. Sed vid. not.
Mox _pampinus viridis_ ad marg. Silii corrig. Scaliger, quod
recepit Cell. Sed vulgatam ex Virgil. Eclog. IX, 20, firmat Drak.
169. _sucis_, ut ap. Virg. Ecl. III, 6 (et in Philoxeni glossis),
scribendum monet N. Heins. qui etiam _sucis Lyæis_ et _miscere_
maluerit, coll. Virg. Ge. I, 9. Posterius se probavit Drak. non
mihi, quoniam vulgare verbum est, et _mulcere_ exquisitius, vid.
not. Neque tamen dissimulare possum, mihi potius pro _succis_
legendum videri _fluviis_, h.e. aqua, ut ap. Virg. Ge. III, 301;
Stat. Th. IX, 573 al. Sic et _fons_ pro aqua fontana, et _flumen_
passim obvium est, v.c. ap. Virg. Æn. II, 719; XII, 119. Tum verba
_pocula Lyæi_ jungenda sunt, totusque locus responderet Horatiano
Od. II, ii, 19, _Restinguet ardentis Falerni Pocula prætereunte
lympha_; vid. ibi Jani.
Adtulit hospitio, pergentem ad litora Calpes
Extremumque diem, pes dexter et hora Lyæum;
Nec pigitum parvosque lares humilisque subire
Limina cælicolam tecti: cepere volentem
Fumosi postes, et ritu pauperis ævi 175
Ante focos mensæ: lætus nec senserat hospes
Advenisse Deum; sed enim de more parentum
Grato cursabat studio, instabatque senectæ,
171. _hospitio_, ad hospitium seu domum Falerni.
--_litora Calpes_; vid. ad I, 141.
172. _Extremum diem_ occidentem, plagam occidentalem, Hispaniam,
quam sol postremo illustrat, ut XIV, 8.
--_pes dexter et hora_, prospera fortuna. De Bacchi itinere et
expeditione in Hispaniam vid. Varro ap. Plin. III, 1; Sosthen.
Iberic. lib. XII, apud Plut. de flumin. p. 1159.
173. Pulcherrimi versus, quibus elegantiarum studiosi comparent
dulcissima loca Ovid. Met. VIII, 626 seq. de Baucide ac Philemone,
et Fast. V, 495 sq. de Hyrieo.
--_parvosque lares_, etc. Cf. ad I, 616.
174. _volentem_, vid. ad XI, 445. [“XI, 445” recte 442]
--_cepere_ ut _adcepit_, XVI, 2.
175 sq. _ritu... mensæ_, quod notum ex Ovid. Fast. VI, 305 seq. et
aliis.
178. _instabat senectæ_, ut _urgere ultra vires_ dixit Quinctil. XI,
iii, 51, vid. ad I, 268; II, 407, et cf. VI, 100.
175. _stant ritu_ conj. N. Heins. et v. 178, _Gnavo occursabat_
vel sine libris legendum existimabat, refrag. Lefeb. qui absurde
ita emendari contendit et conf. Ovid. Fast. V, 503, _addidit et
vultum verbis_.
Donec opes festas puris nunc poma canistris
Composuit, nunc inriguis citus extulit hortis 180
Rorantes humore dapes: tum lacte favisque
Distinxit dulces epulas, nulloque cruore
Polluta castus mensa cerealia dona
Adtulit, ac primum Vestæ decerpsit honorem
Undique, et in mediam jecit libamina flammam. 185
179. _opes festas_, festis diebus destinatas ac reservatas.
182, 183. Μιασμοὺς multi veterum præter Pythagoræos putabant τὰς τῶν
ἐμψύχων ἀφαιρέσεις, D. Heins. Præterea Silius fingit, hæc aureo
sæculo, aut proximo certe tempore acta esse, quo nemo mensam
sanguine vel carne pollutam habebat, sed herbis vel fructibus
vescebantur homines, Drakenb. coll. Ovid. Met. I, 103 sq.; XV, 96
sq.
184. _primum Vestæ decerpsit honorem_, primum quædam in honorem
Vestæ desumsit, libamina detraxit. Cf. V.L. et ad III, 218.
185. _in mediam jecit libamina flammam_, ἐν πυρὶ βάλλε θυηλὰς, Hom.
Iliad. ι, 220. Cf. Lips. ad Tac. Ann. XV, 30.
179. _patulis_, vel potius _ruris_ pro _puris_ substituendum
videbatur N. Heins. Sed Drakenb. recte notat, veteris ævi delicias
non in pretiosa, sed in pura et munda supellectile constitisse;
conf. quos laudat, Ovid. Fast. VI, 320, et Broukh. ad Tibull. I,
i, 30; _poma_ Col. Put. R. 2, Benes. _coma_ Oxon. Vulgo _corna_.
180. _e riguis_ maluerit N. Heins. quem vid. ad Ovid. Met. V, 535.
Nec tamen video cur vulgatam spernamus.
184. _decerpsit_ scripti; _deterpsit_ R. 2. Vulgg. _Vestæ detersit
honorem_, quod Marsus et Cell. coll. XIII, 434, male exponunt:
ignem Vestæ dicatum amovit, dissipavit, ut libamina in medium
jacere posset. _Vestæ honorem_ focum interpretantur Dausq. et
D. Heins. Melius Lefeb. explicat: «ex iis, quæ adfert, partem
primam in honorem Vestæ detrahit, eaque veluti libamina in focum
mittit, consecrat, ut ἀκροθινιάζει ap. Dionys. Hal. laudatum a
Bernart. ad Stat. I, 553; ἀπήρξατό τε ταῖς Νύμφαις in Longi
Daphnid. p. 57, ed. Cl. Villoison. _Detersit_ vox est Ciceroniana
Ep. ad Att. XIV, 10, extr.» Sed ibi Cicero jocose dixit,
_octoginta_ (sestertia) _detersimus_, h.e. ex tota summa cepimus,
ut nos in familiari sermone _einstreichen_. Nollem itaque his
dictis adjecisset: delirant prope hic Heins. et Drak. dum
obtrudunt _decerpsit_: quod verbum poeta dignius est.
Deesse tuos latices, hac sedulitate senili
Captus, Iacche, vetas: subito (mirabile dictu)
Fagina pampineo spumarunt pocula succo,
Pauperis hospitii pretium; vilisque rubenti
Fluxit mulctra mero, et quercu in cratera cavata 190
Dulcis odoratis humor sudavit ab uvis.
188. _Fagina pocula_ ad simplicitatem priscæ vitæ et aureæ ætatis
pertinent. Drak. comparat Tibull. I, x, 8; Ovid Met. VIII, 668 sq.,
et Fast. V, 520.
189. _rubens_, vel nigrum fere fuisse vinum Falernum, docent Dausq.
et Drak. ex Martiali VIII, 77; IX, 23; XI, 9 et 50.
190. _Fluxit mulctra_, propr. merum in mulctra. Cf. Virg. Æn. III,
626, et Ge. II, 166; Val. Fl. VI, 360.
191. _Dulcis humor_ videtur esse jucundus: nam vinum Falernum propr.
austerum, vel amarum erat, (unde _severum_, _ardens_, _ferox_,
v. 211, et _indomitum_, Lucan. X, 163. dicitur) et hinc Chio,
dulciori vino, vel aqua temperari solebat. Vid. Jani ad Hor. Od. I,
xxvii, 9; II, xi, 19; Broukh. et Heyne ad Tibull. II, i, 28. De
_odoratis uvis_, vid. Vulp. ad Prop. II, xxxiv, 30; III, xv, (17)
27. Ernesti ad Hom. η, in Bacch. v. 34 sq. (Οἶνος ἡδύποτος κελάρυζ᾽
εὐώδης, ὤρνυτο δ᾽ ὀδμὴ Ἀμβροσίη), et Heyne ad Virg. Ge. IV, 279.
190. _multra_ priscæ edd.
--_in uvis_ Ox. Put. R. 1, 3, Med.
«En cape, Bacchus ait, nondum tibi nota, sed olim
Viticolæ nomen pervulgatura Falerni,
Munera»: et haud ultra latuit Deus: inde nitentem
Lumine purpureo frontem cinxere corymbi, 195
Et fusæ per colla comæ, dextraque pependit
Cantharus, ac vitis, thyrso delapsa virenti,
Festas Nysæo redimivit palmite mensas.
194. De variis divinæ præsentiæ signis in discessu vid. Heyne Exc.
XIII; ad Virg. Æn. I, et de Bacchi indiciis a Drak. laud. Broukh. ad
Tibull. I, vii, (viii) 45.
195. _corymbi_, (vid. Heyne ad Virg. Ecl. III, 39.) h.l. corona
hederacea Bacchi, qua et capita eorum, qui Orgia agebant,
ornabantur, unde Bacchus κορυμβοφόρος, βοτρυφόρος, βοτρυόκοσμος,
κισσοκόμης, κισσοχαρὴς, κισσόβρυος, dicitur.
--_Lumine purpureo_, splendido, vel potius pulchro juventæ nitore et
gratia, ut πορφυρέη Ἀφροδίτη, etc. Cf. omnino Heyne ad Virg. Æn. I,
590; VI, 641; Jani ad Hor. Od. III, iii, 12; IV, i, 10; Vulp. ad
Tibull. III, v, 4; _pupureus vultus Bacchi_, Stat. Th. VII, 148.
Bacchus autem et Apollo sunt pulcherrimi deorum, quibus æterna est
juventas, et coma promissa ac intonsa, _fusæ per colla comæ_, unde
uterque etiam ἀκερσεκόμης, ἀκειρεκόμης, ἀβροκόμης, χρυσοκόμης,
χρυσοπλόκαμος, καλλιέθειρος, _intonsus_, _indetonsus_, _semper puer
et juvenis_. Vid. Broukh. ad Tibull. I, iv, 37, 38; Intpp. ad Ovid.
Met. III, 421; IV, 13... 18; Hor. Od. I, xxi, 2; Ill. Harles.
Anthol. Gr. poet. ad Anacr. XXIX, 33 et 43, p. 32, 33.
197. De _Cantharo_ Bacchi et Sileni vid. Heyne ad Virg. Ecl. VI, 17;
Dorville Sicula p. 408 sq.; Burm. ad Val. Fl. II, 272, et Drak. ad
h.l. qui docet, eum ab una tantum parte ansam habere ap. Tristan.
Comment. hist. T. II, p. 614; Vaillant. num. Colon. T. II, p.m. 64,
et Beger. Thes. Brand. T. I, p. 15; sed ab utraque parte apud Cuper
Apoth. Hom. p. 175.
198. _Nysæo_, Bacchico. Vid. Heyne ad Apollod. p. 563 sq., et ad
Virg. Æneid. VI, 806.
192. _quippe_ pro _nota_ Colon. quod non capiebat N. Heins. Placet
autem Lefeb. qui jungit: _quippe tibi nondum nomen_.
Nec facilis læto certasse, Falerne, sapori,
Postquam iterata tibi sunt pocula, jam pede risum, 200
Jam lingua titubante moves, patrique Lyæo
Tempora quassatus grates et præmia digna
Vix intellectis conaris reddere verbis,
200, 201. Hæc ex Eubuli versibus ap. Suid. voc. Οἶνος expressa
putabat D. Heins. et ex Virg. Ge. II, 94; Drak. qui comparat Lucret.
III, 478; Oppian. Venat. IV, 202, et multa aliorum loca.
202. _Tempora quassatus_, ut _quassus_, (Ovid. Rem. Am. 146.)
_ictus_, _percussus vino_, ὀινοπλήξ. Vid. Broukh. et Heyne Obss. in
Tibull. I, ii, 3. Heins. ibid. et ad Prop. III, vii, 14; Burm. ad
Val. Fl. VIII, 81.