Thracius hos Boreas scopulos inmitia regna
Solus habet, semperque rigens nunc litora pulsat,
Nunc ipsas alis plangit stridentibus Alpes;
Atque ubi se terris glaciali fundit ab Arcto, 590
Haud ulli contra fiducia surgere vento.
587. Egregia aquilonis pictura, in cujus singulis partibus summum
πάθος et exquisitiores imagines effulgent, quæ tamen in vss. 593,
594, nimis audaces videri possunt.
--_Boreas_ h.l. _Thracius_, ut VII, 570, _Odrysius_, X, 11,
_Hæmonius_, (quæ vox tam ad Thraciam, quam ad Thessaliam spectat,
quoniam Hæmus mons utramque dividit) et Virg. Æ. XII, 365, _Edonus_
dicitur exemplo Græcorum; quibus _Thracia_, ἀνέμων οἰκητήριον, a
septemtrione est. Cf. VV. DD. ad Hesiod. Ἔργα v. 507; Hom. Il. Ι, 5;
Hor. Od. I, 25, 11; IV, 12, 11, Epod. XIII, 3. Burm. ad Val. I, 611;
VI, 340, et inpr. Spanhem. ad Callim. H. in Dian. v. 114, et in
Del. v. 26 et 65.
588. _Solus regna habet_, non solus ibi flat, sed regnat, h. quam
maxime sævit. cf. Lucan. I, 406 sqq.
589. _Alas_, velocitatis exprimendæ causa, ventis, ut VIII, 478
fulmini, a poetis adsignari, nota res est.
591. Nullus ventorum audet, cum eo pugnare. Conf. VII, 556 sq.
589. _plangit_ Col., h. tundit, percutit, πλήσσει, κόπτει, quod
proprium est alarum. conf. Heins. ad Ovid. Metam. V, 675.
_tangit_ Ox. et Put. cum priscis edd. Vulgg. _frangit_; non male,
et majore cum vi, de conatu conf. Virg. Ge. II, 441.
Vorticibus torquet rapidis mare, fractaque anhelant
Æquora, et injecto conduntur gurgite montes:
Jamque volans Rhenum Rhodanumque in nubila tollit.
Hunc postquam Boreæ dirum evasere furorem, 595
Alternos mæsti casus bellique marisque,
Et dubium rerum eventum sermone volutant.
592. _anhelant_ exquisite pro sonant. Conf. ad III, 471.
--_fracta æquora_, ad scopulos adlisa et repercussa.
594. _Rhenum Rhodanumque_, fluctus in iis. Nomina fluviorum ad
ornatum spectant.
595. Disserunt inter se de discrimine urbis et eventu belli; quæ
apte inventa est oratio hominum, patriam urbem desperatam et
obsidione pressam relinquentium; Ern.
596. _Alternos_, alterne, ἀμοιβαίως.
597. Verba Virg. Æn. VI, 157.
«O patria! o Fidei domus inclyta, quo tua nunc sunt
Fata loco? sacræne manent in collibus arces?
An cinis, heu Superi! tanto de nomine restat? 600
Ferte leves auras, flatusque ciete secundos,
Si nondum insultat templorum Pœnicus ignis
Culminibus, Latiæque valent subcurrere classes.»
598. _Fides_ a Saguntinis præ reliquis diis culta. Nam, ut Livii
verbis utar, fidem socialem usque ad perniciem suam coluerunt; et
Florus II, 6, eorum urbem fidei erga Romanos magnum quidem, sed
triste monumentum adpellat. Conf. ad II, 479.
--_quo sunt Fata loco_, ut ap. Virg. Æn. II, 322; IX, 723.
599. _arces_ vid. ad v. 7.
--_sacræ_ conf. ad v. 505.
601. Conf. Virg. Æn. III, 529, ibique Heyne.
602. _Pœnicus_ Col., antiqua forma, ut ap. Gruter. in fastis
triumphal. p. 297. col. 2. Sic et _mœnera_, _mœrus_, etc. vid.
quos Drak. laudat, Gifan. Ind. Lucret. vid. _pœniceus_ et _mœrus_,
Lambin. ad Lucret. I, 30. Heins. ad Ovid. Am. III, 7, 29, et Met.
XII, 104. Add. Heins. et Heyne ad Virg. Æ. X, 24, 144; XI, 382.
_penitus_ Ox. proxime verum. Vulgo _protinus_ prob. Dausq. qui
explicat continue, jugiter, ut ap. Virg. Æn. III, 416.
Talibus inlacrimant noctemque diemque querelis,
Donec Laurentes puppis defertur ad oras, 605
Qua pater, adceptis Anienis ditior undis,
In pontum flavo descendit gurgite Thybris.
605. _Laurentes_, Italiæ, vel Laurenti, urbis Latii, haud procul ab
Ostia, ubi Tiberis in mare Inferum, seu Tyrrhenum influit. Vid. ad
v. 110.
606. _patres_, quod prisco sermone honoris, reverentiæ, amoris
religionisque vocabulum fuit, dicuntur Dii, reges et fluvii majores.
Cf. V.L. ad III, 126, et VV. DD. ad Virg. Æn. I, 155. Val. Fl.
I, 11, et Petron. c. 41.
--_Anio_, seu _Anien_, hod. _Teverone_, _ditior u._ V. Burm. ad
Val. Fl. IV, 720.
607. _flavo_ v. Heins. ad Ovid. Met. XIV, 447, et Jani ad Hor. Od.
I, 2, 13.