LEY XXXIII.

_Quántos testigos cumplen para probar el pleyto._

Dos testigos que sean de buena fama et que sean tales que los non

puedan desechar por aquellas cosas que mandan las leyes deste libro,

abondan para probar todo pleyto en juicio, fueras ende en razon de

quitamiento de debda sobre que fuese fecha carta de escribano público:

ca si el debdor quisiese probar que habie pagada tal debda, ó que gela

habie quita aquel á quien la debie; ó lo debe averiguar por otra carta

valedera, ó por cinco testigos que digan que ellos eran presentes

quando aquella paga ó quitamiento fue fecho, et que fueron llamados

et rogados que fuesen ende testimonios. Otrosi decimos que pleyto de

testamento en que alguno fuese establescido por heredero que se debe

probar por siete testigos rogados: et si aquel que fizo el testamento

fuere home ciego ha meester que se pruebe por ocho testigos el pleyto:

et si otro pleyto fuese en razon de manda en que non fuese establescido

heredero, abondarien cinco testigos para probarlo. Mas por un testigo

decimos que non se podrie ningunt pleyto probar, quanto quier que fuese

home bono et honrado, como quier que farie grant presuncion al fecho

sobre que testiguase. Pero si emperador ó rey diese testimonio sobre

alguna cosa, decimos que abonda para probar todo pleyto; ca todo home

debe asmar que aquel que es puesto para mantener la tierra en justicia

et en derecho, que non dirie en su testimonio sinon verdat, nin querrie

en tal razon ayudar al uno por destorvar al otro. Otrosi decimos que

el judgador non debe consentir á ninguna de las partes que aduga mas

de doce testigos en juicio sobre un pleyto; ca tenemos que estos asaz

abondan á aquel que los aduce para probar su entencion.

Las siete partidas del rey don Alfonso el Sabio (2 de 3) · 第 702 / 1261 题