Des i entrou na eigreia

et ouveron gran pavor

os monges quando o viron

et demandou-ll’ o prior,

dizend’: Amigo, vos quen sodes

ou que buscades acá?

Quen a Virgen ben servirá.

Diss’ el: Busco meu abade

que agor’ aqui leixei

et o prior et os frades

de que mi agora quitei

quando foi a aquela orta;

u seen? quen mi o dirá?

Quen a Virgen ben servirá.

Quand’ est’ oiu o abade

teve-o por de mal sen,

et outrossi o convento;

mais des que o souberon ben

de como fora este feito

disseron: quen oirá

(Quen a Virgen ben servirá)

nunca tan gran maravilla

como Deus por este fez

polo rogar de sa Madre,

Virgen santa de gran prez!

Et por aquesto a loemos,

mais quen a non loará

(Quen a Virgen ben servirá)

mais d’ outra cousa que seia?

Ca, par Deus, gran dereit’ é

pois quanto nos lle pedimos

nos da seu Fill’ a la fe

por ela, et aqui nos mostra

o que nos depois dará.

Quen a Virgen ben servirá

a Paraiso irá.

_60. Cantiga de loor_

_Esta é de loor de Santa Maria, com’ é fremosa et boa et ha gran poder._

Rosa das rosas et fror das frores,

Dona das donas, Sennor das sennores!

Rosa de beldad et de parecer

et fror d’ alegria et de prazer,

dona en mui piadosa seer,

sennor en toller coitas e doores.

Rosa das rosas, et fror das frores.

A tal Sennor dev’ ome muit’ amar,

que de todo mal o pode guardar

et pode ll’ os pecados perdõar

que faz no mundo per maos sabores.

Rosa das rosas et fror das frores.

Devemo-la muito amar et servir,

ca punna de nos guardar de falir,

des i dos erros nos faz repentir

que nos fazemos come pecadores.

Rosa das rosas et fror das frores.

Esta dona que tenno por Sennor

et de que vos quero seer trobador,

se eu per ren poss’ aver seu amor

dou ao demo os outros amores.

Rosa das rosas et fror das frores,

Dona das donas, Sennor das sennores!

_61. Esta é como en terra de Pulla en ũa vila que ha nome Foia jogava ũa

moller aos dados con outras conpannas ant’ ũa eigreia, et porque perdeu

lançou ũa pedra que dess’ ao Meninno da omage de Santa Maria et ela alçou

o braço et recebeu o colbe._

Poi-las figuras fazen dos santos renembrança,

quen as cuida desonrrar mui fol é sen dultança.

D’ esto direi un miragre que a Groriosa

fez grand’ en terra de Pulla, como poderosa,

sobr’ un mal feito que fez ũa moller astrosa,

por que prendeu poren morte a mui gran viltança.

Poi-las figuras fazen dos santos renembrança.

Esto na vila de Foia foi ant’ ũna eigreia

u estav’ ũa omage da que sempre seia

bẽeita, feita de marmor, de mui gran sobeia

beldade, en que as gentes avian fiança.

Poi-las figuras fazen dos santos renembrança.

En essa vila, segund’ eu aprix’ en verdade,

fillo do Emperador i era rei Corrade;

de sa conpanna jogavan ant’ a Maiestade

dados omees et molleres, com’ é sa usança.

Poi-las figuras fazen dos santos renembrança.

Ũa moller, alemanna, tafur et sandia,

jogava i, et porque perdeu tal felonia

lle creceu que ao Fillo da omagen ia

corrend’, e log’ ũa pedra por sa malandança

(Poi-las figuras fazen dos santos renembrança)

lle lançou por en rosto feri-lo Meninno;

mais la Madr’ alçou o braço logo mui festinno

et en o coved’ a pedra fez-ll’ un furadinno

que lle pareceu sempre por gran demostrança.

Poi-las figuras fazen dos santos renembrança.

Quand’ aquesta maravilla foi al rei contada

logo foi por seu mandado a moller fillada,

des i por toda-las ruas da vila rastrada:

desta guisa a sa Madre quis Deus dar vingança.

Poi-las figuras fazen dos santos renembrança.

Des i el rei a omagen ben guardar mandava,

et o pintor d’ essa vila toda a pintava,

mais o braço por ninhũa ren non ll’ o tornava

com’ ant’ era, ca non quis Deus por sinificança.

Poi-las figuras fazen dos santos renembrança

quen as cuida desonrrar mui foi é sen dultança.

_62. Como Santa Maria tornou a meninna que era garrida corda et levo-a

sigo a Paraiso._

Ai Santa Maria,

quen se per vos guia

quit’ é de folia

e sempre faz ben.

Porend’ un miragre vos direi fremoso

que fezo a Madre do Rei glorioso

e de o oir ser-vos-a sabroso

e prazer-mi-a en.

Ai Santa Maria!

Aqueste foi feito por ũa meninna

que chamavan Musa, que mui fremosinna

era e aposta mas garridelinna

e de pouco sen.

Ai Santa Maria!

E esto fazendo a mui groriosa

pareceu-lle en sonnos sobeio fremosa,

con muitas meninnas de maravillosa

beldad; e poren

(Ai Santa Maria!)

quisera-se Musa ir con elas logo,

mas Santa Maria lle dis’: Eu te rogo

que, se mig’ir queres, leixes ris’ e jogo,

orgull’ e desden.

(Ai Santa Maria!)

E se esto fazes, d’ oi a trinta dias

serás comigo entr’ estas conpannias

de moças que vees, que non son sandias,

ca lles non conven.

Ai Santa Maria!

Atant’ ouve Musa sabor das conpannas

que en vision vira que leixou sas mannas

e fillou log’ outras d’ aquelas e strannas

et non quis al ren.

Ai Santa Maria!

O padre e a madre, quand’ aquesto viron,

preguntaron Musa, e pois que ll’ oiron

contar o que vira, merçee pediron

a que nos manten.

Ai Santa Maria!

A vint’ e seis dias tal fever aguda

fillou log’ a Musa que jouve tenduda,

e Santa Maria ll’ ouv’ apareçuda,

que lle disse: Ven,

(Ai Santa Maria!)

ven para mi toste. Respos-lle: De grado;

e quando o prazo dos dias chegado

foi, seu espirito ouve Deus levado

u dos outros ten

(Ai Santa Maria!)

santos. E poren seia de nos rogado

que en juizo u verrá irado

que nos ache sen erro e sen pecado,

e dized’: Amen.

Ai Santa Maria

quen se per vos guia

quit’ é de folia

e sempre faz ben.

_63. Cantiga de loor_

Por nos, Virgen Madre,

rog’ a Deus teu Padre

et Fill’ e amigo,

rog’ a Deus teu Padre,

a Deus que nos preste

roga-lle pois este

teu Fill’ e amigo,

roga-lle pois este

roga que nos valla,

pois ele é sen falla,

teu Fill’ e amigo,

pois ele é sen falla.

_64. Como ũa moller pobre deu sa ovella a un ovelleiro et quando ao

trosquiar das ovellas vẽo a vella demandar a sua et o ovelleiro disse

que a comera o lobo; e ela chamou Santa Maria de Rocamador, et a ovella

braadou u-la tijnna o ovelleiro asconduda et disse: Ei-me acá, ei-m’ acá._

A Madre do que a bestia

de Balaam falar fez

ar fez pois ũa ovella

ela falar ũa vez.

Esto fez Santa Maria

por ũa pobre moller

que a de grado servia

como quen ben servir quer;

et porend’ ela un dia

valeu-ll’ u lle foi mester

e mostrou i seu miragre

que vos non foi mui rafez.

A Madre do que a bestia

de Balaam falar fez.

Aquesta moller mesquinna,

de quanto pud’ achegar,

conprou ũa ovellinna

et foi-a dar a guardar

a un pegureiro aginna,

et pois ao trosquiar

foi en demandar a lãa

pola vender por seu prez.

A Madre do que a bestia

de Balaam falar fez.

Mas lo pegureir’ astroso

a ovella ascondeu

et come cobijçoso

diss’: O lobo a comeu!

A vella por mentiroso

o tev’ end’ e lle creceu

tal coita por sa ovella

que tornou tal come pez.

A Madre do que a bestia

de Balaam falar fez.

E disse: Ai Groriosa,

a mia ovella me dá!

ca tu end’ es poderosa

de o fazer; et d’ alá

du jazia a astrosa

ovella diss’: Ei-m’ acá.

Et assi Santa Maria

aquest’ engano desfez.

A Madre do que a bestia

de Balaam falar fez.

E a vella mui festinno

sa ovella trosquiou

et meteu-s’ ao caminno

et quanto mas pod’ andou,

a costas seu velloçinno,

a Rocamador chegou,

dizend’: Esto fez a Virgen

que sempre teve belmez.

A Madre do que a bestia

de Balaam falar fez

ar fez pois ũa ovella

ela falar ũa vez.

_65. Cantiga de loor_

Dized’ ai trobadores,

a Sennor das sennores

porque a non loades?

Se vos trobar sabedes,

a por que Deus avedes

porque a non loades?

A Sennor que dá vida

et é de ben conprida,

porque a non loades?

A que nunca nos mente

e nossa coita sente,

porque a non loades?

A que é mais que bõa

et por que Deus perdõa,

porque a non loades?

A que nos dá conorte

na vida et na morte,

porque a non loades?

A que faz o que morre

viv’, e nos acorre,

porque a non loades?

_66. Como Santa Maria resuscitou a moller do cavaleiro que se matara por

que lle disse o cavaleiro que amava mas outra ca ela, et dizia-lle por

Santa Maria._

O que en Santa Maria

crever ben de coraçon

nunca receberá dano

nen gran mal nen ocaion.

E d’aquest’ un gran miragre

oid’ ora, de que fix’

un cantar da Virgen Santa,

que eu d’ un bon’ om’ aprix’

e entr’ os outros miragres

porende mete-lo quix’;

porque sei se o oirdes

que vos valrrá un sermon.

O que en Santa Maria

crever ben de coraçon.

Esto foi d’un cavaleiro

que casad’ era mui ben

con dona meninna e bela,

que amou mais d’outra ren,

et ela a el amava

que xe perdia o sen;

e do mal que d’esto avẽo

vos contarei a razon.

O que en Santa Maria

crever ben de coraçon.

O cavaleiro era bõo

de costumes e sen mal,

e mais d’ outra ren amava

a Virgen espiritual,

e por esto de sa casa

fezera un gran portal

ben a tro en a igreja

por ir fazer oraçon.

O que en Santa Maria

crever ben de coraçon.

Porque aquela igreja

era da Madre de Deus,

cada noite s’ enfurtava

de sa moller e dos seus

et ant’ a omagen ss’ ia,

dizendo: Os pecados meus

son muitos, mas per ti creo

gaannar deles perdon.

O que en Santa Maria

crever ben de coraçon.

Et aquest’ assi dizendo,

sa moller mentes parou

en como se levantava

e de mal o sospeitou,

e por aquela sospeita

ũa vez lle preguntou:

U idea assi, marido,

de noite come ladron?

O que en Santa Maria

crever ben de coraçon.

Et enton assi lle disse:

Non sospeitedes de mi,

que vos niun torto faço

nen fiz des quando vos vi.

A moller enton calou-se,

que lle non falou mais i,

e pero parou i mentes

sempre mui mais des enton.

O que en Santa Maria

crever ben de coraçon.

Ond’ avẽo pois un dia

que siian a seu jantar

e pois ouveron jantado

começou-ll’ a preguntar

a dona a seu marido

muito e a conjurar

se el amava mais outra,

que dissesse si ou non.

O que en Santa Maria

crever ben de coraçon.

El lle respos’ com’ en jogo:

Pois vos praz, dizer-vo-l’ ei:

Outra dona mui fremosa

amo muit’ e amarei

mais d’outra cousa do mundo

e por seu sempr’ andarei.

A dona tornou por esto

mais negra que un carvon.

O que en Santa Maria

crever ben de coraçon.

E tomou log’ un coitello

con que tallavan o pan,

e deu-se con el no peito

ũa ferida atan

grande que sen outra cousa

morreu logo manaman.

Diss’ enton o cavaleiro:

Ai Deus, que maa vijon!

O que en Santa Maria

crever ben de coraçon.

E fillou sa moller logo

e deitou-a sen mentir

en seu leito e cobriu-a

e non quiso que sair

podess’ ome de sa casa;

e a porta foi abrir

da igreja, e correndo

entrou i de gran randon.

O que en Santa Maria

crever ben de coraçon.

E parou-ss’ ant’ a omagen

e disse assi: Sennor,

mia moller que muit’ amava

perdi polo teu amor;

mais tu, Sennor, que sofriste

gran coita e gran door

por teu Fillo, dá-mi-a viva

et sãa ora en don.

O que en Santa Maria

crever ben de coraçon.

Et assi muito chorando,

a Virgen ll’ apareceu

e diss’ ao cavaleiro:

O meu Fillo recebeu

o rogo que lle feziste

e a ta moller viveu

pola ta firme creença

e por ta gran devoçon.

O que en Santa Maria

crever ben de coraçon.

E el enton tornou-sse logo

e foi sa moller veer

et achó-a viv’ e sãa

et ouv’ en mui gran prazer.

Enton el e sa conpanna

começaron bẽeizer

a Virgen Santa Maria

cantando en mui bon son.

O que en Santa Maria

crever ben de coraçon.

E mandou abri-las portas

et as gentes viir fez

que vissen aquel miragre

que a Reinna de prez

fezera d’aquela dona;

mas logo ambos d’essa vez

por mellor servir a Virgen

fillaron religion.

O que en Santa Maria

crever ben de coraçon

nunca receberá dano

nen gran mal nen ocaion.

_67. Como Santa Maria guardou un monge dos diaboos que o quiseran tentar

e se lle mostraron en figuras de porcos polo fazer perder._

A Santa Maria mui bon servir faz

pois o poder ela do demo desfaz.

Ond’ aveo desto que en Conturbel

fez Santa Maria milagre mui bel

por un monge bõo, cast’ e mui fiel,

que viu de diabres viir mui grand’ az.

A Santa Maria mui bon servir faz.

En seu leito, u jazia por dormir,

viu-os come porcos contra si viir

atan espantosos que per ren guarir

non cuidava, et dizia-lles: Az, az.

A Santa Maria mui bon servir faz.

Et assi estando en mui gran pavor,

viu entrar un ome negro de coor

que diss’ aos porcos: Log’ a derredor

d’ele vos meted’, e non dormia en paz.

A Santa Maria mui bon servir faz.

Eles responderon: Aquesto fazer

queremos de grado, mais niun poder

de fazer-lle mal non podemos aver

por gran santidade que en ele jaz.

A Santa Maria mui bon servir faz.

E aquel diabo lles respos’ assi:

Pois vos non podedes, ar leixad’ a mi,

que con estes garfios que eu trag’ aqui

o desfarei, pero que trage frocaz.

A Santa Maria mui bon servir faz.

O frad’ est’ oindo, espantou-se mal

et chamou a Virgen, a que nunca fal

aas grandes coitas, dizendo-lle: Val-

me, ca de gran medo ei end’ eu assaz.

A Santa Maria mui bon servir faz.

E a Groriosa tan toste chegou

e ant’ aquel frade logo se parou

e con ũa vara mal ameaçou

aquela conpanna do demo malvaz,

(A Santa Maria mui bon servir faz)

dizendo: Como vos ousastes parar

ant’ este meu frade nen o espantar?

Porende no inferno ide log’ entrar

con vosso mal rei, mui peor que rapaz.

A Santa Maria mui bon servir faz.

Quand eles oiron aquesta razon,

como fumo se desfezeron enton

et a Virgen santa manss’ e en bon son

confortou o frade, dizend’: A mi praz

(A Santa Maria mui bon servir faz)

a vida que fazes, e porende ben

fais d’ og’ adeante que non leixes ren

de fazeres quant’ a ta orden conven.

Esto dito, tolleu-xe-lle d’ant’ a ffaz.

A Santa Maria mui bon servir faz

pois o poder ela do demo desfaz.

_68. Como Santa Maria guareceu o pintor que o demo quisera matar porque o

pintava feo._

Quen Santa Maria quisera defender

non lle pod’ o demo niun mal fazer.

E dest’ un miragre vos quero contar

de como Santa Maria quis guardar

un seu pintor que punnava de pintar

ela mui fremos’ a todo seu poder.

Quen Santa Maria quisera defender.

E ao demo mais feo doutra ren

pintava el sempr’, e o demo poren

lle diss’: Por que me tẽes en desden

ou por que me fazes tan mal parecer

(Quen Santa Maria quisera defender)

a quantos me veen? Et el diss’ enton:

Esto que ch’ eu faço é con gran razon,

ca tu sempre mal fezes e do ben non

te queres per nulla ren entrameter.

Quen Santa Maria quisera defender.

Pois est’ ouve dit’ o demo s’ assannou

e o pintor ferament’ ameaçou

de o matar et carreira lle buscou

per que o fezesse mui cedo morrer.

Quen Santa Maria quisera defender.

Porend’ un dia o espreitou ali

u estava pintando, com’ aprendi,

a omagen da Virgen, segund’ oi,

e punnava de a mui ben compõer

(Quen Santa Maria quisera defender)

porque parecesse mui fremos’ assaz;

mais enton o dem’ en que todo mal jaz,

trouxe tan gran vento como quando faz

mui grandes torvões e que quer chover

Quen Santa Maria quisera defender.

Pois aquel vento na igreja entrou

en quanto o pintor estava deitou

en terra; mais el log’ a Virgen chamou,

Madre de Deus, que o vẽess’ acorrer.

Quen Santa Maria quisera defender.

E ela logo tan toste ll’acorreu

et fez-lle que en o pinzel se sofreu

con que pintava, e poren non caeu

nen lle pod’ o demo en ren enpeecer.

Quen Santa Maria quisera defender.

E ao gran son que a madeira fez

vẽeron as gentes logo dessa vez

e viron o demo mais negro ca pez

foger da igreja u ss’ ia perder.

Quen Santa Maria quisera defender.

E ar viron com’ estava o pintor

colgado do pinzel; e poren loor

deron aa Madre de nostro Sennor,

que aos seus quer na gran coita valer.

Quen Santa Maria quisera defender

non lle pod’ o demo niun mal fazer.

KING DINIS

[Sidenote: 1261-1325]

_69. Cossante_

Bon dia vi, amigo,

pois seu mandad’ ei migo,

louçana.

Bon dia vi, amado,

pois mig’ ei seu mandado,

louçana.

Pois seu mandad’ ei migo,

rog’ eu a Deus e digo,

louçana.

Pois mig’ ei seu mandado

rog’ eu a Deus de grado,

louçana.

Rog’ eu a Deus e digo

por aquel meu amigo,

louçana.

Rog’ eu a Deus de grado

por aquel meu amado,

louçana.

Por aquel meu amigo,

que o veja comigo,

louçana.

Por aquel namorado

que fosse ja chegado,

louçana.

_70. Cossante_

Non chegou, madr’, o meu amigo

e oj’ est’ o prazo saido,

Ai madre, moiro d’ amor!

Non chegou, madr’ o meu amado

e oj’ est’ o prazo passado,

Ai madre, moiro d’ amor!

E oj’ est’ o prazo saido

por que mentio o desmentido.

Ai madre, moiro d’ amor!

E oj’ est’ o prazo passado

por que mentio o perjurado,

Ai madre, moiro d’ amor!

Por que mentio o desmentido,

pesa-mi pois se per si é falido,

Ai madre, moiro d’ amor!

Por que mentio o perjurado,

pesa-mi pois mentio a seu grado,

Ai madre, moiro d’ amor!

_71. Cossante_

Ai flores, ai flores do verde pino,

se sabedes novas do meu amigo!

Ai Deus, e u é?

Ai flores, ai flores do verde ramo,

se sabedes novas do meu amado!

Ai Deus, e u é?

Se sabedes novas do meu amigo,

aquel que mentio do que pos comigo?

Ai Deus, e u é?

Se sabedes novas do meu amado,

aquel que mentio do que m’ a jurado?

Ai Deus, e u é?

Vos preguntades polo voss’ amigo,

e eu ben vos digo que é san’ e vivo.

Ai Deus, e u é?

Vos preguntades polo voss’ amado,

e eu ben vos digo que é viv’ e sano.

Ai Deus, e u é?

E eu ben vos digo que é san’ e vivo,

e será vosc’ ant’ o prazo saido.

Ai Deus, e u é?

E eu ben vos digo que é viv’ e sano,

e será vosc’ ant’ o prazo passado.

Ai Deus, e u é?

_72. Cossante_

De que morredes, filha, a do corpo velido?

Madre, moiro d’ amores que mi deu meu amigo.

Alva e vai liero.

De que morredes, filha, a do corpo louçano?

Madre, moiro d’ amores que mi deu meu amado.

Alva e vai liero.

Madre, moiro d’ amores que mi deu meu amigo,

quando vej’ esta cinta que por seu amor cingo.

Alva e vai liero.

Madre, moiro d’ amores que mi deu meu amado,

quando vej’ esta cinta que por seu amor trago.

Alva e vai liero.

Quando vej’ esta cinta que por seu amor cingo,

e me nembra, fremosa, como falou comigo.

Alva e vai liero.

Quando vej’ esta cinta que por seu amor trago,

e me nembra, fremosa, como falamos ambos.

Alva e vai liero.

_73. Alvorada_

Levantou-s’ a velida,

levantou-s’ alva,

e vai lavar camisas

en o alto,

vai-las lavar alva.

Levantou-s’ a louçana,

levantou-s’ alva,

e vai lavar delgadas

en o alto,

vai-las lavar alva.

E vai lavar camisas,

levantou-s’ alva,

o vento lh’ as desvia

en o alto,

vai-las lavar alva.

E vai lavar delgadas,

levantou-s’ alva,

o vento lh’ as levava

en o alto,

vai-las lavar alva.

O vento lh’ as desvia,

levantou-s’ alva,

meteu-s a alva en ira

en o alto,

vai-las lavar alva.

O vento lh’ as levava,

levantou-s’ alva,

meteu-s’ a alva en sanha

en o alto,

vai-las lavar alva.

_74. Bailada_

Mia madre velida,

vou-m’ a la bailia

do amor.

Mia madre loada,

vou-m’ a la bailada

do amor.

Vou-m’ a la bailia

que fazen en vila

do amor.

Vou-m’ a la bailada

que fazen en casa

do amor.

Que fazen en vila

do qu’ eu ben queria

do amor.

Que fazen en casa

do qu’ eu muit’ amava

do amor.

Do qu’ eu ben queria,

chamar-m’ an garrida

do amor.

Do qu’ eu muit’ amava,

chamar-m’ an perjurada

do amor.

_75. Cantiga de amigo_

Amad’ e meu amigo,

valha Deus!

vede-la frol do pinho

e guisade d’ andar.

Amig’ e meu amado,

valha Deus!

vede-la frol do ramo

e guisade d’ andar.

Vede-la frol do pinho,

valha Deus!

selad’ o baiosinho

e guisade d’ andar.

Vede-la frol do ramo,

valha Deus!

selad’ o bel cavalo

e guisade d’ andar.

Selad’ o baiosinho,

valha Deus!

treide-vos, ai amigo,

e guisade d’ andar.

Selad’ o bel cavalo,

valha Deus!

treide-vos, ai amado,

e guisade d’ andar.

_76. Pastorela_

Ũa pastora se queixava

muit’ estando noutro dia,

e sigo medes falava,

e chorava e dizia,

con amor que a forçava:

par Deus, vi-t’ en grave dia,

ai amor!

Ela s’ estava queixando

como molher con gran coita

e que a pesar des quando

nacera non fora doita;

poren dizia chorando:

tu non es se non mia coita,

ai amor!

Coitas lhe davan amores,

que non lh’ eran se non morte

e deitou-s’ antr’ ũas flores

e disse con coita forte:

mal ti venha per u fores,

ca non es se non mia morte,

ai amor!

_77. Cantiga de amigo_

Pois que diz meu amigo

que se quer ir comigo,

pois qu’ a el praz,

praz a mi, ben vos digo,

e est’ é o meu solaz.

Pois que todavia

nos imos nossa via,

pois qu’ a el praz,

praz-m’ e vej’ i bon dia,

e est’ é o meu solaz.

Pois m’ ende levar vejo,

que est’ é o meu desejo,

pois qu’ a el praz,

praz-me muito sobejo,

e est’ é o meu solaz.

_78. Cantiga de amor_

Que soidade de mia senhor ei

quando me nembra d’ ela qual a vi,

e que me nembra que ben a oí

falar; e por quanto ben d’ela sei

rog’ eu a Deus, que end’ a o poder,

que m’ a leixe, se lhi prouguer, veer

cedo; ca pero mi nunca faz ben,

se a non vir non me posso guardar

d’ensandecer ou morrer con pesar;

e porque el a tod’ en poder ten,

rog’ eu a Deus, que end’ a o poder,

que m’ a leixe, se lhi prouguer, veer

cedo; ca tal a fez nostro Senhor,

de quantas outras no mundo son

non lhi fez par, a la mia fe non;

e poi-la fez das milhores milhor,

rog’ eu a Deus, que end’ a o poder,

que m’ a leixe, se lhi prouguer, veer

cedo; ca tal a quiso Deus fazer

que se a non vir non posso viver.

_79. Cantiga de amor_

Senhor fremosa, vejo-vos queixar

porque vos am’, e no meu coraçon

ei mui gran pesar, se Deus me perdon,

porque vej’ end’ a vos aver pesar,

e queria m’ en de grado quitar,

mais non posso forçar o coraçon.

Que mi forçou meu sabor e meu sen,

des i meteu-me no vosso poder,

e do pesar que vos eu vej’ aver,

par Deus, senhor, a mi pesa muit’ en,

e partir-m’ia de vos querer ben,

mais tolhe-m’ end’ o coraçon poder.

Que me forçou de tal guisa, senhor,

que sen nen força non ei ja de mi;

e do pesar que vos tomades i

tom’ eu pesar que non posso maior,

e queria vos non aver amor,

mais o coraçon pode mais ca mi.

D. AFONSO SANCHEZ

[Sidenote: c. 1285-1329.]

_80. Cossante_

Dizia la fremosinha,

ai Deus val!

com’ estou d’ amor ferida!

ai Deus val!

Dizia la ben talhada,

ai Deus val!

com’ estou d’ amor coitada!

ai Deus val!

Com’ estou d’ amor ferida,

ai Deus val!

non ven o que ben queria!

ai Deus val!

Com’ estou d’ amor coitada,

ai Deus val!

non ven o que muit’ amava!

ai Deus val!

ESTEVAM COELHO

[Sidenote: 14th c.]

_81. Cossante_

Sedia la fremosa seu sirgo torcendo,

sa voz manselinha fremoso dizendo

cantigas d’ amigo.

Sedia la fremosa seu sirgo lavrando,

sa voz manselinha fremoso cantando

cantigas d’ amigo.

Par Deus de cruz, dona, sei eu que avedes

amor mui coitado, que tan ben dizedes

cantigas d’ amigo.

Par Deus de cruz, dona, sei eu que andades

d’ amor mui coitada, que tan ben cantades

cantigas d’ amigo.

Abuitre comestes, que adevinhades!

MACIAS

[Sidenote: 14th c.]

_82. Cantiga_

Provei de buscar mesura

u mesura non falece,

e por mengua de ventura

ouveron me o a sandece;

por ende direi des i

con cuidado que me crece

un trebello, e diz assi:

anda meu coraçon

mui triste e con razon.

Meus ollos tal fremosura

foron veer por que perece

meu coraçon con tristura

e amor non me guarece,

nen me pon atal consello

por que eu prenda ledece;

por en digo este trebello:

ben pode Deus fazer

tras gran pesar prazer.

Estes trebellos cantei

con coita desd’ aquel dia

que mesura demandei

e eu vi que falecia;

mesura morrei chamando

e dizendo a gran porfia,

tal trebello suspirando:

meus ollos morte son

de vos, meu coraçon.

Pois mesura non achei

u falecer non soia

mesura, o obridei

e quanto prazer avia;

con pesar que tenno migo

e tristeza todavia

aqueste trebello digo:

Bon Deus, me faz veer

por gran pesar prazer.

ANONIMO

_83. A Nao Catharineta_

Lá vem a nao Catharineta que tem muito que contar:

ouvide agora, senhores, uma historia de pasmar.

Passava mais de ano e dia que iam na volta do mar:

ja nam tinham que comer, ja nam tinham que manjar.

Deitaram sola de môlho para o outro dia jantar,

mas a sola era tam rija que a nam poderam tragar.

Deitaram sorte a ventura qual se havia de matar:

logo foi cair a sorte no capitam general.

«Sobe, sobe, marujinho, aquele mastro real:

ve se ves terras de Espanha, as praias de Portugal.»

«Nam vejo terras de Espanha nem praias de Portugal,

vejo sete espadas nuas que estam para te matar.»

«Acima, acima, gageiro, acima ao tope real,

olha se enxergas Espanha, areas de Portugal.»

«Alviçaras, capitam, meu capitam general!

ja vejo terras de Espanha, areas de Portugal;

mais enxergo tres meninas debaixo de um laranjal,

uma sentada a coser outra na roca a fiar,

a mais formosa de todas está no meio a chorar.»

«Todas tres sam minhas filhas, ó quem m’ as dera abraçar!

A mais formosa de todas contigo a hei de casar.»

«A vossa filha nam quero, que vos custou a criar.»

«Dar-te-hei tanto dinheiro que o nam possas contar.»

«Nam quero vosso dinheiro, pois vos custou a ganhar.»

«Dou-te o meu cavalo branco, que nunca houve outro igual.»

«Guardai o vosso cavalo, que vos custou a ensinar.»

«Dar-te-hei a nao Catharineta para nela navegar.»

«Nam quero a nao Catharineta, que a nam sei governar.»

«Que queres tu, meu gageiro, que alviçaras te hei de dar?»

«Capitam, quero a tua alma para comigo levar.»

«Renego de ti, demonio, que me estavas a atentar:

a minha alma é só de Deus, o corpo dou eu ao mar.»

Tomou-o um anjo nos braços, nam o deixou afogar,

deu um estoiro o demonio, acalmaram vento e mar,

e á noite a nao Catharineta estava em terra a virar.

_84. O Conde Ninho._

The Oxford book of Portuguese verse · 第 3 / 13 段