como bailamos e poder veer
bailar moças de bon parecer,
e nossas madres, pois lá queren ir,
queimen candeas por nos e por si,
e nos meninhas bailaremos i.
PERO GONÇALVEZ DE PORTOCARREIRO
[Sidenote: 13th c.]
_16. Cossante_
O anel do meu amigo
perdi-o so-lo verde pino,
e chor’ eu, bela.
O anel do meu amado
perdi-o so-lo verde ramo,
e chor’ eu, bela.
Perdi-o so-lo verde pino,
por en chor’ eu dona virgo,
e chor’ eu, bela.
Perdi-o so-lo verde ramo,
por en chor’ eu dona d’ algo,
e chor’ eu, bela.
_17. Cantiga de amigo_
Par Deus, coitada vivo
pois non ven meu amigo:
pois non ven que farei?
meus cabelos con sirgo
eu non vos liarei.
Pois non ven de Castela,
non é viv’, ai mesela,
ou m’o deten el rei:
mias toucas de Estela
eu non vos tragerei.
Pero m’ eu leda semelho,
non me sei dar conselho;
amigas, que farei?
en vos, ai meu espelho,
eu non veerei.
Estas doas mui belas,
el m’ as deu, ai donzelas,
non vo-las negarei:
mias cintas das fivelas
eu non vos cingirei.
PEDR’ ANEZ SOLAZ
[Sidenote: 13th c.]
_18. Cantiga de amigo_
Eu velida non dormia,
lelia doura!
e meu amigo venia,
e doi lelia doura!
Non dormia e cuidava,
lelia doura!
e meu amigo chegava,
e doi lelia doura!
O meu amigo venia,
lelia doura!
e d’ amor tan ben dizia,
e doi lelia doura!
O meu amigo chegava,
lelia doura!
e d’amor tan ben cantava,
e doi lelia doura!
Muito desejei, amigo,
lelia doura!
que vos tevesse comigo,
e doi lelia doura!
leli, leli, par Deus leli,
lelia doura!
Ben sei eu quen non diz leli,
lelia doura!
demo x’ é quen non diz leli,
e doi lelia doura!
_19. Cantiga de amor_
Vou m’ eu, fremosa, pera’ l rei:
por vos, u for, penad’ irei
d’ amor, d’ amor, d’ amor, d’ amor,
por vos, senhor, d’ amor.
Vou m’ eu a la corte morar:
por vos, u for’, ei a penar
d’ amor, d’ amor, d’ amor, d’ amor,
por vos, senhor, d’ amor.
E se vos non vir, que farei?
Cuidand’ en vos morrer-vos-ei
d’ amor, d’ amor, d’ amor, d’ amor,
por vos, senhor, d’ amor.
MARTIN CODAX
[Sidenote: fl. 1250]
_20. Barcarola_
Ondas do mar de Vigo,
se vistes meu amigo?
Ai Deus, se verrá cedo!
Ondas do mar levado,
se vistes meu amado?
Ai Deus, se verrá cedo!
Se vistes meu amigo,
o por que sospiro,
Ai Deus, se verrá cedo!
Se vistes meu amado,
por quen ei gran cuidado,
Ai Deus, se verrá cedo!
_21. Cantiga de amigo_
Mandad’ ei comigo,
ca ven meu amigo:
irei, madr’, a Vigo!
Comig’ ei mandado
ca ven meu amado:
irei, madr’, a Vigo!
Ca ven meu amigo,
e ven san’ e vivo:
irei, madr’, a Vigo!
Ca ven meu amado,
e ven viv’ e sano:
irei, madr’, a Vigo!
Ca ven san’ e vivo,
e del Rei amigo:
irei, madr’, a Vigo!
Ca ven viv’ e sano,
e del Rei privado:
irei, madr’, a Vigo!
_22. Barcarola_
Mia irmana fremosa,
treides comigo
a la igreja de Vigo
u é o mar salido,
e miraremos las ondas.
Mia irmana fremosa,
treides de grado
a la igreja de Vigo
u é o mar levado,
e miraremos las ondas.
A la igreja de Vigo
u é o mar salido,
e verrá i, madre,
o meu amigo,
e miraremos las ondas.
A la igreja de Vigo
u é o mar levado,
e verrá i, madre,
o meu amado,
e miraremos las ondas.
_23. Cantiga de amigo_
Ai Deus, sab’ ora meu amigo
com’ eu senneira estou en Vigo,
e vou namorada.
Ai Deus, sab’ ora o meu amado
com’ eu senneira en Vigo manno,
e vou namorada.
Com’ eu senneira estou en Vigo
e nullas guardas non son comigo,
e vou namorada.
Com’ eu senneira en Vigo manno
e nullas guardas migo non trago,
e vou namorada.
E nullas as guardas non ei comigo
ergas meus olhos que choran migo,
e vou namorada.
E nullas guardas migo non trago
ergas meus olhos que choran ambos,
e vou namorada.
_24. Cantiga de amigo_
Quantas sabedes amar amigo
treides comigo ao mar de Vigo,
e banhar-nos-emos nas ondas.
Quantas sabedes d’ amar amado
treides comigo ao mar levado,
e banhar-nos-emos nas ondas.
Treides comigo ao mar de Vigo
e veeremo-lo meu amigo,
e banhar-nos-emos nas ondas.
Treides comigo ao mar levado
e veeremo-lo meu amado,
e banhar-nos-emos nas ondas.
_25. Bailada_
En o sagrad’ en Vigo
bailava corpo velido,
amor ei!
En Vigo, no sagrado
bailava corpo delgado,
amor ei!
Bailava corpo velido
que nunca ouvera amigo,
amor ei!
Bailava corpo delgado
que nunca ouvera amado,
amor ei!
Que nunca ouvera amigo
ergas no sagrad’ en Vigo,
amor ei!
Que nunca ouvera amado
ergas en Vigo no sagrado,
amor ei!
_26. Cantiga de amigo_
Ai ondas que eu vin veer,
se mi saberedes dizer
porque tarda meu amigo
sen mi?
Ai ondas que eu vin mirar,
se mi saberedes contar
porque tarda meu amigo
sen mi?
D. JOAN SOAREZ COELHO
[Sidenote: 13th c.]
_27. Cantiga de amigo_
Foi eu, madre, lavar meus cabelos
a la fonte, e paguei-m’ eu d’ elos
e de mi, louçana!
Foi eu, madre, lavar mias garcetas
a la fonte, e paguei-m’ eu d’ elas
e de mi, louçana!
A la fonte paguei-m’ eu d’ eles,
e lá achei, madr’, o senhor d’ eles
e de mi, louçana!
Ante que m’eu d’ali partisse
foi pagada do que m’ el disse
e de mi, louçana!
_28. Cantiga de amigo_
Ai Deus, a vo-lo digo,
foi-s’ ora o meu amigo,
e se o verei, velida!
Quen m’ end’ ora soubesse
verdad’ e dissesse,
e se o verei, velida!
Foi-s’ el mui sen meu grado
e non sei eu mandado,
e se o verei, velida!
Que fremosa que sejo
morrendo con desejo,
e se o verei, velida!
FERNAND’ ESQUIO
[Sidenote: 13th c.]
_29. Cantiga de amigo_
Vayamos, irmana, vayamos dormir
nas ribas do lago u eu andar vi
a las aves meu amigo.
Vayamos, irmana, vayamos folgar
nas ribas do lago u eu vi andar
a las aves meu amigo.
En as ribas do lago u eu andar vi,
seu arco na mano as aves ferir,
a las aves meu amigo.
En as ribas do lago u eu vi andar,
seu arco na mano a las aves tirar,
a las aves meu amigo.
Seu arco na mano as aves ferir,
a las que cantavan leixa-las guarir,
a las aves meu amigo.
Seu arco na mano a las aves tirar,
a las que cantavan non nas quer matar,
a las aves meu amigo.
PERO MEOGO
[Sidenote: fl. 1250]
_30. Cantiga de amigo_
Tal vai o meu amigo
con amor que lh’ eu ei
como cervo ferido
de monteiro del rei.
Tal vai o meu amado,
madre, con meu amor
como cervo fossado
de monteiro maior.
E se el vai ferido
irá morir al mar,
asi fará meu amigo
se eu d’ el non pensar.
[E se el vai fossado
irá morir al mar,
asi fará meu amado
se eu d’ el non pensar.]
E guardade-vos, filha,
ca ja m’eu a tal vi
que se fez coitado
por guaanhar de mi.
E guardade-vos, filha,
ca ja m’ eu vi a tal
que se fez coitado
por de min guaanhar.
_31. Cantiga de amigo_
Ai cervas do monte, vin vos preguntar,
foi-s’ o meu amigo e se alá tardar
que farei, velidas?
Ai cervas do monte, vin vo-lo dizer,
foi-s’ o meu amigo e querria saber
que farei, velidas?
_32. Alvorada_
[Levou-s’ a louçana]
levou-s’ a velida,
vai lavar cabelos
na fontana fria,
leda dos amores,
dos amores leda.
[Levou-s’ a velida]
levou-s’ a louçana,
vai lavar cabelos
na fria fontana,
leda dos amores,
dos amores leda.
Vai lavar cabelos
na fontana fria,
passa seu amigo
que lhi ben queria,
leda dos amores,
dos amores leda.
Vai lavar cabelos
na fria fontana,
passa seu amigo
que a muit’ amava,
leda dos amores,
dos amores leda.
Passa seu amigo
que lhi ben queria,
o cervo do monte
a augua volvia,
leda dos amores,
dos amores leda.
[Passa seu amigo
que a muit’ amava,
o cervo do monte
volvia a augua,
leda dos amores,
dos amores leda.]
_33. Cantiga de amigo_
En as verdes ervas
vi anda-las cervas,
meu amigo!
En os verdes prados
vi os cervos bravos,
meu amigo!
E con sabor delas
lavei as garcetas,
meu amigo!
E con sabor delos
lavei meus cabelos,
meu amigo!
Des que os lavei,
d’ ouro os liei,
meu amigo!
Des que las lavara,
d’ ouro las liara,
meu amigo!
D’ ouro los liei
e vos asperei,
meu amigo!
D’ ouro las liara
e vos asperara,
meu amigo!
_34. Cantiga de amigo_
Fostes, filha, en o bailar
e rompestes i o brial,
pois o namorado i ven
esta fonte seguide-a ben,
pois o namorado i ven.
Fostes, filha, en o loir
e rompestes i o vestir,
poi-lo cervo i ven
esta fonte seguide-a ben,
poi-lo cervo i ven.
E rompestes i o brial
que fezestes ao meu pesar,
poi-lo cervo i ven
esta fonte seguide-a ben,
poi-lo cervo i ven.
E rompestes i o vestir
que fezestes a pesar de mi,
poi-lo cervo i ven
esta fonte seguide-a ben,
poi-lo cervo i ven.
_35. Cossante_
Digades, filha, mia filha velida,
porque tardastes na fontana fria?
Os amores ei.
Digades, filha, mia filha louçana,
porque tardastes na fria fontana?
Os amores ei.
Tardei, mia madre, na fontana fria,
cervos do monte a augua volvian,
os amores ei.
Tardei, mia madre, na fria fontana,
Cervos do monte volvian a augua,
os amores ei.
Mentir, mia filha, mentir por amigo,
nunca vi cervo que volvesse rio,
os amores ei.
Mentir, mia filha, mentir por amado,
nunca vi cervo que volvess’ o alto,
os amores ei.
ROY FERNANDEZ
[Sidenote: 13th c.]
_36. Barcarola_
Quand’ eu vejo las ondas
e las muit’ altas ribas,
logo mi veen ondas
al cor pola velida:
maldito sea ’l mar
que mi fez tanto mal!
Nunca vejo las ondas
nen as muit’ altas rocas
que mi non venhan ondas
al cor pola fremosa:
maldito sea ’l mar
que mi fez tanto mal!
Se eu vejo las ondas
e vejo las costeiras,
logo mi veen ondas
al cor pola ben feita:
maldito sea ’l mar
que mi fez tanto mal!
PERO GARCIA
[Sidenote: 13th c.]
_37. Cantiga de amigo_
Ai madre, ben vos digo,
mentio-m’ o meu amigo,
sanhuda lh’ and’ eu.
Do que m’ ouve jurado,
pois mentio por seu grado,
sanhuda lh’ and’ eu.
Non foi o ir a via,
mais ben de aquel dia
sanhuda lh’ and’ eu.
Non é de mi partido,
mais porque m’ ha mentido,
sanhuda lh’ and’ eu.
NUNO PEREZ SANDEU
[Sidenote: 13th c.]
_38. Cantiga de amigo_
Ai filha, o que vos ben queria
aqui o jurou n’ outro dia,
e pero non xe vos veo veer.
Ai madre, de vos se temia,
que me soedes por el mal trager.
O que por vos coitad’ andava
ben aqui na vila estava,
e pero non xe vos veo veer.
Ai madre, de vos se catava,
que me soedes por el mal trager.
O que por vos era coitado
aqui foi oj’ o perjurado,
e pero non xe vos veo veer.
Madre, por vos non foi ousado,
que me soedes por el mal trager.
PERO DE VEER
[Sidenote: 13th c.]
_39. Cantiga de amigo_
Vejo-vos, filha, tan de coraçon
chorar tan muito que ei eu pesar,
e venho vos por esto preguntar,
que mi digades, se Deus vos perdon,
porque m’ andades tan triste chorando?
Non poss’ eu, madre, sempr’ andar cantando.
Non vos vej’ eu, filha, sempre cantar
mais chorar muit’ e con que por en
algun amigo queredes gran ben;
e venho vos por esto preguntar:
porque m’ andades tan triste chorando?
Non poss’ eu, madre, sempr’ andar cantando.
BERNAL DE BONAVAL
[Sidenote: 13th c.]
_40. Cantiga de amigo_
Ai fremosinha, se ben ajades,
longe de vila quen asperades?
Vin atender meu amigo.
Ai fremosinha, se grado edes,
longe de vila quen atendedes?
Vin atender meu amigo.
Longe de vila quen asperades?
Direi-vo-l’ eu, pois mi preguntades:
Vin atender meu amigo.
Longe de vila quen atendedes?
Direi-vo-l’ eu, poi-lo non sabedes:
Vin atender meu amigo.
JUIAN BOLSEIRO
[Sidenote: 13th c.]
_41. Barcarola_
Nas barcas foi-s’ o meu amigo d’ aqui,
e vej’ eu viir barcas e tenho que ven i,
mia madr’, o meu amigo.
Atendamos, ai madre, sempre vos querrei ben,
ca vejo viir barcas e tenho que ven,
mia madr’, o meu amigo.
Non faç’ eu desaguisado, mia madr’, en o cuidar,
ca non podia muito sen mi alhur morar,
mia madr’, o meu amigo.
_42. Cantiga de amigo_
Fez ũa cantiga d’ amor
ora meu amigo por mi
que nunca milhor feita vi,
mais como x’ é mui trovador
fez ũas lirias no son
que mi sacan o coraçon.
Muito ben se soube buscar
por mi ali quando a fez
en loar-mi muit’ en meu prez,
mais de pran por xe mi matar
fez ũas lirias no son
que mi sacan o coraçon.
Per boa fe ben baratou
de a por mi boa fazer
e muito lh’ o sei gradecer,
mais vedes de que mi matou
fez ũas lirias no son
que mi sacan o coraçon.
_43. Cantiga de amigo_
Vej’ eu, mia filha, quant’ é meu cuidar,
as barcas novas viir polo mar
en que se foi voss’ amigo d’ aqui.
Non vos pes’, madre, se Deus vos empar,
irei veer se ven meu amig’ i.
Cuid’ eu, mia filha, no meu coraçon
das barcas novas que aquelas son
en que foi voss’ amigo d’ aqui.
Non vos pes’, madre, se Deus vos perdon,
irei veer se ven meu amig’ i.
Filha fremosa, por vos non mentir,
vej’ eu as barcas polo mar viir
en que se foi voss’ amigo d’ aqui.
Non vos pes’, madre, quant’ eu poder ir
irei veer se ven meu amig’ i.
_44. Cantiga de amigo_
Aquestas noites tan longas
que Deus fez en grave dia
por mi, porque as non dormo,
e porque as non fazia
no tempo que meu amigo
soia falar comigo.
Porque as fez Deus tan grandes
non poss’ eu dormir coitada,
e de como son sobejas
quisera eu outra vegada
no tempo que meu amigo
soia falar comigo.
Porque as Deus fez tan grandes
sen mesura desregraaes
e as eu dormir non posso,
porque as non fez ataaes
no tempo que meu amigo
soia falar comigo.
PAIO CALVO
[Sidenote: 13th c.]
_45. Cossante_
Ai madr’, o que ben queria
foi-s’ ora d’ aqui sa via,
deseja-lo-ei.
Foi-s’ o meu perjurado
e non m’ envia mandado,
deseja-lo-ei.
Pois mandado non m’ envia,
busque-lh’ o Santa Maria,
deseja-lo-ei.
Se non m’enviou mandado,
de Deus lhi seja buscado,
deseja-lo-ei.
LOURENÇO
[Sidenote: 13th c.]
_46. Cantiga de amigo_
Amiga, des que meu amigo vi,
el por mi morre e eu ando des i
namorada.
Des que o vi primeiro lhi falei,
e el por mi morre e eu d’ el fiquei
namorada.
Des que nos vimos assi nos aven:
el por mi morre e eu ando por en
namorada.
Des que nos vimos vede-lo que faz:
el por mi morre e eu and’ assaz
namorada.
JOAN DE GUILHADE
[Sidenote: 13th c.]
_47. Cantiga de amor_
Vi oj’ eu donas mui ben parecer
e de mui bon prez e de mui bon sen
e muit’ amigas son de todo ben,
mais d’ũa moça vos quero dizer:
de parecer venceu quantas achou
ũa moça que x’ agora chegou.
Cuidava m’ eu que non avian par
de parecer as donas que eu vi,
atan ben mi parecian ali,
mais poi-la moça filhou seu logar
de parecer venceu quantas achou,
ũa moça que x’ agora chegou.
Que feramente as todas venceu
a mocelinha en pouca sazon,
de parecer todas vençudas son,
mais poi-la moça i pareceu
de parecer venceu quantas achou,
ũa moça que x’ agora chegou.
JOAN AIRAS
[Sidenote: 13th c.]
_48. Cantiga de amigo_
Toda-las cousas eu vejo partir
do mund’ en como soian seer,
e vej’ as gentes partir de fazer
ben que soian, tal tempo vos ven:
mais non se pod’ o coraçon partir
do meu amigo de mi querer ben.
Pero que ome part’ o coraçon
das cousas que ama per boa fe,
e parte-s’ ome da terra ond’é
e parte-s’ ome d’ u gran prol ten,
non se pode parti-lo coraçon
do meu amigo de mi querer ben.
Toda-las cousas eu vejo mudar,
mudan-s’ os tempos, e muda-s’ o al,
muda-s’ a gente en fazer ben ou mal,
mudan-s’ os ventos e toda outra ren,
mais non se pod’ o coraçon mudar
do meu amigo de mi querer ben.
_49. Pastorela_
Pelo souto de Crecente
una pastor vi andar,
muit’, alongada de gente,
alçando a voz a cantar;
apertando-se na saia
quando saia la raia
do sol nas ribas do Sar.
E as aves que voavan
quando saia l’ alvor
todas d’ amores cantavan
pelos ramos d’arredor,
mais non sei tal qu’estevesse
que en al cuidar podesse
se non todo en amor.
Ali estiv’ eu mui quedo,
quis falar e non ousei,
e pero dix’ a gran medo:
Mia senhor, falar-vos-ei
un pouco se m’ascutardes
e ir-m’ ei quando mandardes,
mais aqui non estarei.
Senhor, por Santa Maria,
non estedes mais aqui,
mais ide-vos vossa via,
faredes mesura aí;
ca os que aqui chegaren
pois que vos aqui acharen
ben diran que mais ouv’ i.
AIRAS NUNEZ
[Sidenote: 13th c.]
_50. Bailada_
Bailemos nos ja todas, todas, ai amigas,
so aquestas avelaneiras frolidas,
e quen for velida como nos velidas,
se amigo amar,
so aquestas avelaneiras frolidas
verrá bailar.
Bailemos nos ja todas, todas, ai irmanas,
so aqueste ramo destas avelanas,
e quen for louçana como nos louçanas,
se amigo amar,
so aqueste ramo destas avelanas
verrá bailar.
Por Deus, ai amigas, mentr’ al non fazemos,
so aqueste ramo frolido bailemos,
e quen ben parecer como nos parecemos,
se amigo amar,
so aqueste ramo so que nos bailamos
verrá bailar.
_51. Cantiga de amor_
Que muito m’ eu pago deste verão
por estes ramos e por estas flores
e polas aves que cantan d’ amores,
por que ando i led’ e sen cuidado,
e assi faz tod’ ome namorado:
sempr’ i anda led’ e mui loução.
Quand’ eu passo por algũas ribeiras,
so bõas arvores, por bõos prados,
se cantan i passaros namorados,
log’ eu con amores i vou cantando,
e log’ ali d’amores vou trobando
e fazo cantares en mil maneiras:
ei eu gran viç’ e grand alegria
quando m’ as aves cantan no estio.
_52. Pastorela_
Oí oj’ eu ũa pastor cantar
d’ u cavalgava per ũa ribeira,
e a pastor estava senlheira,
e ascondi-me pola ascuitar;
e dizia mui ben este cantar:
So-lo ramo verde florido
vodas fazen a meu amigo,
e choran olhos d’ amor.
E a pastora parecia mui ben
e chorava e estava cantando,
e eu mui passo foi m’ achegando
pola oir e sol non falei ren;
e dizia este cantar mui ben:
Ai estorninho do avelanedo,
cantades vos e moir’ eu e peno,
d’ amores ei mal.
E eu vi-a sospirar enton
e queixava-s’ estando con amores,
e fazia guirlanda de flores;
des i chorava mui de coraçon
e dizia este cantar enton:
Que coita ei gran de sofrer,
amar amigo e non o ousar veer,
e pousarei so-lo avelanal.
Pois que a guirlanda fez a pastor
foi-se cantand’, indo-se manselinho,
e tornei-m’ eu a meu caminho,
ca de a nojar non ouve sabor;
e dizia este cantar a pastor:
Pola ribeira do rio
cantand’ ia la virgo
d’ amor.
Quen amores ha
como dormirá,
ai bela frol!
PAI GOMEZ CHARINHO
[Sidenote: † 1295]
_53. Barcarola_
As frores do meu amigo
briosas van no navio,
e van-se as frores
d’aqui ben con meus amores,
idas son as frores
d’ aqui ben con meus amores.
As frores do meu amado
briosas van en o barco,
e van-se as frores
d’ aqui ben con meus amores,
idas son as frores
d’ aqui ben con meus amores.
Briosas van no navio
pera chegar ao ferido,
e van-se as frores
d’ aqui ben con meus amores,
idas son as frores
d’ aqui ben con meus amores.
Briosas van en o barco
pera chegar ao fossado,
e van-se as frores
d’ aqui ben con meus amores,
idas son as frores
d’ aqui ben con meus amores.
Pera chegar ao ferido,
servir mi corpo velido,
e van-se as frores
d’ aqui ben con meus amores,
idas son as frores
d’ aqui ben con meus amores.
Pera chegar ao fossado,
servir mi corpo loado,
e van-se as frores
d’ aqui ben con meus amores,
idas son as frores
d’ aqui ben con meus amores.
_54. Cantiga de amigo_
Ai Santiago, padron sabido,
vos m’ adugades o meu amigo!
Sobre mar ven quen frores d’ amor ten,
mirarei, madre, as torres de Geen.
Ai Santiago, padron provado,
vos m’ adugades o meu amado!
Sobre mar ven quen frores d’ amor ten,
mirarei, madre, as torres de Geen.
_55. Cantiga de amigo_
Disseron-m’ oj’, ai amiga, que non
é meu amig’ almirante do mar,
e meu coraçon ja pode folgar
e dormir ja, e por esta razon
o que do mar meu amigo sacou
saque-o Deus de coitas qu’ afogou
mui ben, e a mi, ca ja non andarei
triste por vento que vejo fazer,
nen por tormenta non ei de perder
o sono, amiga; mais se foi el rei
o que do mar meu amigo sacou
saque-o Deus de coitas qu’ afogou
mui ben, e a mi, ca ja cada que vir
algun ome da fronteira chegar
non ei medo que me diga pesar;
mais porque m’ el fez ben sen lh’ o pedir
o que do mar meu amigo sacou
saque-o Deus de coitas qu’ afogou.
ROY MARTINZ DO CASAL
[Sidenote: 13th c.]
_56. Cantiga de amigo_
Rogo-te, ai amor, queiras comigo morar
tod’ este tempo en quanto vai andar
a Granada meu amigo.
Rogo-te, ai amor, que queiras comigo seer
tod’ este tempo en quanto vai viver
a Granada meu amigo.
Tod’ este tempo en quanto vai morar,
lidar con mouros e muitos matar
a Granada meu amigo.
Tod’ este tempo en quanto vai viver,
lidar con mouros e muitos prender
a Granada meu amigo.
JOAN DE LOBEIRA
[Sidenote: 13th c.]
_57. Cantiga_
Senhor genta,
min tormenta
voss’ amor en guisa tal
que tormenta
que eu senta
outra non m’ é ben nen mal,
mas a vossa m’ é mortal.
Leonoreta,
fin roseta,
bela sobre toda fror:
fin roseta,
non me meta
en tal coita voss’ amor!
Des que vejo
non desejo
outra senhor se vos non,
e desejo
tan sobejo
mataría un leon,
senhor do meu coraçon!
Leonoreta,
fin roseta,
bela sobre toda fror:
fin roseta,
non me meta
en tal coita voss’ amor!
Mia ventura
e loucura
me meteu de vos amar;
é loucura que me dura
que me non poss’ eu quitar;
ai fremosura sen par!
Leonoreta,
fin roseta,
bela sobre toda fror:
fin roseta,
non me meta
en tal coita voss’ amor!
KING ALFONSO X
[Sidenote: 1221-1284]
_58. Esta é como Santa Maria serviu en logar de la monia que sse foi do
mõesteiro._
De vergonna nos guardar
punna todavia
et de falir et d’ errar
a Virgen Maria.
Et guarda-nos de falir
et ar quer-nos encobrir
quando en erro caemos,
des i faz-nos repentir
et a emenda vĩir
dos pecados que fazemos.
D’ est’ un miragre mostrar
en un abadia
quis a Reinna sen par
santa que nos guia.
De vergonna nos guardar
punna todavia.
Ũa dona ouv’ ali
que, per quant’ eu aprendi,
era meninna fremosa,
demais sabia assi
tẽer sa orden que ni
ũa atan aguçosa
era d’i aproveitar
quanto mais podia,
et poren lle foran dar
a tesoureria.
De vergonna nos guardar
punna todavia.
Mai-lo demo, que prazer
non ouv’ en, fez-lle querer
tan ben a un cavaleiro
que lle non dava lezer
tra en que a foi fazer
que saiu do mõesteiro;
mais ant’ ela foi leixar
chaves que tragia
na cinta ant’ o altar
da en que criia.
De vergonna nos guardar
punna todavia.
Ai Madre de Deus! (enton
diss’ ela en sa razon)
leixo-vos est’ en comenda,
et a vos de coraçon
m’acomend’. E foi-s’, e non
por ben fazer sa fazenda,
con aquel que muit’ amar
mais ca si sabia,
et foi gran tempo durar
con el en folia.
De vergonna nos guardar
punna todavia.
E o cavaleiro fez,
poi-la levó d’ essa vez,
en ela fillos et fillas,
mais la Virgen de bon prez
que nunca amou sandez
mostrou i maravillas;
que a vida estrannar
lle fez que fazia,
por en sa claustra tornar
u ante vivia.
De vergonna nos guardar
punna todavia.
Mais en quant’ ela andou
con mal sen, quanto leixou
aa Virgen comendado
ela mui ben o guardou,
ca en seu logar entrou
et deu a todo recado
de quant’ ouv’ a recadar,
que ren non falia,
segundo no semellar
de quen a viia.
De vergonna nos guardar
punna todavia.
Mais pois que s’ arrepentiu
a monia et se partiu
do cavaleiro mais cedo,
nunca comeu nen dormiu
tro o mõesteiro viu;
et entrou en el a medo
et fillou-s’ a preguntar
os que connocia
do estado do logar
que saber queria.
De vergonna nos guardar
punna todavia.
Disseron-ll’ enton sinal:
abadess’ avemos tal
et priol’ e tesoureira,
cada ũa d’ elas val
muit’, et de ben sen mal
nos fazen de gran maneira.
Quand’ est’ oiu asinar
logo se prendia
porque s’ assi nomear
con elas oia.
De vergonna nos guardar
punna todavia.
E ela con gran pavor
tremendo et sen coor
foi-se pera a eigreia;
mais la Madre do Sennor
lle mostrou tan gran amor
(et poren bẽeita seia)
que as chaves foi achar
u postas avia,
et seus panos foi fillar
que ante vestia.
De vergonna nos guardar
punna todavia.
E tan toste, sen desden
et sen vergonna de ren
aver, juntou o convento
et contou-lles o gran ben
que lle fezo a que ten
o mund’ en seu mandamento;
et por lles todo provar
quanto lles dizia
fez seu amigo chamar
que ll’ o contaria.
De vergonna nos guardar
punna todavia.
O convento por mui gran
maravilla tev’ a pran,
pois que a cousa provada
viron, dizendo que tan
fremosa, par san Johan,
nunca lles fora contada;
et fillaron-se a cantar
con grand’ alegria:
Salve te, strela do mar,
Deus, lume do dia.
De vergonna nos guardar
punna todavia
et de falir et d’errar
a Virgen Maria.
_59. Como Santa Maria fez estar o monge trezentos anos ao canto da
passarinna porque lle pedia que lle mostrasse qual era o ben que avian os
que eran en Paraiso._
Quen a Virgen ben servirá
a Paraiso irá.
E d’ aquest’ un gran miragre
vos quero eu ora contar
que fezo Santa Maria
por un monge que rogar
ll’ ia sempre que lle mostrasse
qual ben en Parais’ ha,
Quen a Virgen ben servirá,
e que o viss’ en sa vida,
ante que fosse morrer;
et porend’ a Groriosa
vedes que lle foi fazer:
fez lo entrar en ũa orta
en que muitas vezes ja
(Quen a Virgen ben servirá)
entrara, mais aquel dia
fez que ũa font’ achou
mui crara et mui fremosa,
et cab’ ela s’ assentou;
et pois lavou mui ben sas mãos
diss’: ai Virgen, que será?
(Quen a Virgen ben servirá)
Se verei do Paraiso
o que ch’ eu muito pedi,
algun pouco de seu viço
ante que saia d’ aqui,
et ben saiba do que ben obra
que galardon averá.
Quen a Virgen ben servirá.
Tan toste que acabada
ouv’ o mong’ a oraçon
oiu ũa passarinna
cantar log’ en tan bon son
que se escaeceu seendo
et catando sempr’ alá.
Quen a Virgen ben servirá.
Atan gran sabor avia
d’ aquel cant’ e d’ aquel lais
que grandes trezentos anos
estevo assi ou mais,
cuidando que non estevera
senon pouco, com’ está
(Quen a Virgen ben servirá)
mong’ algũa vez no ano
quando sal ao vergeu.
Des i foi-s’ a passarinna,
de que foi a el mui greu,
et diz’: Eu aqui ir-me quero
ca oi mais comer querrá
(Quen a Virgen ben servirá)
o Convent’. E foi-se logo
et achou un gran portal
que nunca vira, et disse:
Ai Santa Maria val!
Non é est’ o meu mõesteiro,
pois de mi que se fará?
Quen a Virgen ben servirá.