Tradukita de F. E. Bearne.
Viro, kiu konis la mondon, unu tagon donis al sia filo du ĉevalojn,
veturilon, kaj korbon da ovoj.
"Iru," li diris al la knabo, "vojaĝu sur la ĉefvojo ĝis kiam
vi venos al la unua domo kie loĝas geedzoj. Se vi trovos, ke la
edzo estas la majstro tie, donu al li unu el la ĉevaloj. Sed,
kontraŭe, se la edzino regas, donu al ŝi ovon. Revenu tuj, se vi
fordonis ĉevalon sed ne revenu se vi retenis la ĉevalojn kaj unu
ovo restas."
La knabo forveturis kaj baldaŭ alvenis dometon, eliris el la
veturilo kaj frapis la pordon. La edzino malfermis ĝin, kaj lin
salutis.
"Ĉu via edzo estas ĉe si?" li demandis.
"Ne, li laboras kampe," ŝi respondis; "sed mi alvokos lin."
Li alvenis, viŝante la frunton.
La juna viro diris al ili la aferon.
"Nu," diris la edzino, "mi ĉiam faras tion kion volas mia edzo. Vi
estas mia majstro, ne vere, Joĉjo?"
"Jes, nature!" li respondis.
"Bone," diris la knabo, "mi do devas doni al vi ĉevalon. Kiun vi
elektos?"
"Mi pensas," diris Johano, "ke ni prenos la ĉevalon blankan, se ni
havas la elekton."
"Mi pensas, ke ni prenos la grizan, ĝi estas la pli bona," diris la
edzino.
"Ne," diris Johano, "la blanka por mi, li kuras bone."
"Ne!" diris la edzino, "mi ne tiel pensas la griza estas pli bona. Mi
ne estos kontenta ĝis kiam mi havos tiun ĉi."
"Nu, se via volo estas tiel, mi ne plu kontraŭbatalos ĝin. Ni prenu
la grizan ĉevalon!"
"Mi dankas vin," respondis la knabo. "Permesu ke mi donu al vi ovon
anstataŭe, el tiu ĉi korbo!"