El "La Lumo de Azio" de Sir Edwin Arnold.
Versigita de A. Motteau.
... Kaj kiam ili trafis riverbordon,
Klinante sin, per manlevad' salutis
Virino juna, dolĉokula; plore
Ŝi diris al la Majstro:--Ĉefsinjoro,
En figarbejo loĝas mi, kaj nutris
Fileton mian; lude, tra florejo
Kuranta li eltrovis serpenteton;
Ĉi-tiu ĉirkaŭ lia manradiko
Sin volvis, dum la knabo ride tuŝis
La buŝon kaj forklangon de l' rampaĵo.
Sed baldaŭ li paliĝis kaj subite
Ne movis. Mi la kaŭzon nek komprenis,
Nek kial liaj lipoj lasis mamon.
--"Li veneniĝis!" al mi diris iu;
Alia eĉ aldonis: "Tuj li mortos."
La karan idon mi ne volas perdi;
Mi petis do el ili kuracilon
Por lumredoni al okuloj liaj;
Ĉar estas tre malgranda la kismarko,
Kaj serpenteto povus nek malami,
Nek suferigi mian etan filon!
Sed, iu diris: "Estas jen sanktulo;
Sur la monteton nun li ĵus alvenis.
Demandu al la flavrobvesta viro
Ĉu kuracil' ekzistas por malsano
De via filo." Tial mi tremanta
Tuj venis al vi, diefrunta Majstro,
Kaj plore malteginta la vizaĝon
De l' kara infaneto, mi vin petis
Sciigi al mi ĉu ekzistas herboj
Por resanigi lin. Vi, Ĉefsinjoro,
Ne min forpuŝis; dolĉe vi rigardis
Kaj ame palpis la idetajn vangojn;
Sed lin vi revualis kaj tuj diris:
"Jes, fratineto, estas io taŭga
Por resanigi vin kaj vian idon,
Se baldaŭ ĝin vi povos al mi doni.
Mi petas, trovu da sinapo nigra
Nur eron, sed ne ĝin akceptu
El domo kie patro aŭ patrino,
Infano aŭ servisto iam mortis.
Bonege estos se tielan grenon
Vi povos trovi."
Tiel vi parolis,
Ho, Ĉefsinjoro!
Diris nun la Majstro
Kompate: "Jes, precize miajn vortojn
Vi ĵus ripetis, ho, Kisagotami!
Sed, ĉu vi trovis la sinapsemeron?"
Mi iris, Majstro, kun l' infan' malvarma,
Al brusto lin premante, mi petegis
En ĉiun homloĝejon, tra la ĵunglo,
Kaj tra la urbo:--"Al mi ĉu bonvole
Vi donos eron da sinapo nigra?"
Kaj kiu tion havis al mi donis,
(Ĉar helpas malriĉulojn malriĉuloj).
Sed kiam mi demandis ĉu en domo
De tiaj geamikoj iu mortis,
Aŭ patro aŭ patrin', infan', servisto?
Tuj ili diris:--"Ho, fratino kara!
Demando via tute stranga ŝajnas:
Mortintoj tre superas la vivantoj!"
Dolore do mi tuj redonis eron,
Por aliloken iri. Sed mi aŭdis:
"Jen estas grajno, sed ni perdis sklavon;
Jen estas ero, sed la mastro mortis;
Jen estas semo, sed semisto mortis
Dum l' intertemp' de pluvoj al rikolto."
Nenian domon trovis mi grenhavan
En kiu, Majstro, jam neniu mortis.
La senridetan idon malvarmegan
Sub river-vinberlaŭbo mi kuŝigis,
Por veni ree al vi piedkisi,
Kaj peti por _sinapa sem' sen morto_:
Sed mi tre timas ke l' infano mia
Hieraŭ mortis, kiel iu diris.
Fratino mia, diris nun la Majstro,
Vi trovis, dum vi serĉis neeblaĵon,
Balzamon laŭan, kaj gravegan scion.
Mortinta jam sur via brust' hieraŭ
Ripozis via ido. Karulino,
Vi scias nun ke la homar' tutmonda
Kortuŝe vian perdon vere ploras:
Dolor' de ĉiuj malgrandigu via!
Ho ve! volonte mi la sangon mian
Elverŝus por haltigi viajn larmojn,
Se povus tio de l' malbeno homa
La kaŭzon trovi. Kial amo sankta
Fariĝas agonio? Kial milionojn
Da homoj, tra la floroj, oni trenas
Al oferado sanga, kiel brutojn?
La knabon enterigu--dum mi serĉas.