De C. W. T. Reeve.
(Muziko jam verkita presiĝos kiam sufiĉe da mendoj riceviĝis de
S-ro Reeve).
Vojaĝinte tra la mondo, Mi alvenis al Londono;
Aŭdis fremdan babilaĵon, Mi ne sciis eĉ la sencon.
Sed sufiĉe, pantomime, Mi divenis facilege.
Tie fraŭlo renkontante, Fianĉinon kaj vidante
Ke la bopatrin' estonta, Estas eble ne venonta,
Li ĝojiĝas, ŝin salutas. Ĝoj'-esprimojn li elŝutas:
_Aj se Gud De! Haŭ du ju du? Baj Ĵov ju du luk fajn!_
_Pre tek e sit, maj ledi fer, Jur lajk e roz divajn._
_Naŭ tek e kek bisajd jur plet. Ajl por aŭt jur ti._
_Ju ĉarm mi, dir, Ho du ste hir. Haŭ kud ju se Gud Baj?_
Alveninte al Hindujo: Ŝajnis al mi Varmegujo!
Sed agrabla estas ŝanĝo, En la land' kaj dum vojaĝo.
Ve, mi estis malkontenta, Ke la besto hommanĝanta
Ne troviĝas sur la strato: Nur en kaĝo je la ĉirko.
Iris mi Kortegon Raĵan, Kaj la festsaluton lernis,
Kiun aminduma Hindo, Diras al kort' danculino:
_Ram ram o meri pijari, Tu bare naĉti haj;_
_Aŭr tere hi ĥub gane se, Muĝe kuŝ ata haj._
_Asman se aji ho? Bolo! Aŭr devi pajdi ho_
_Ja dunja ki ho? Ganne do, To mera aram ho._
_Traduko_:
Saluto ho mia karulino, Vi bone dancadas
Via bonega al mi kantado, Plezuron tre donas
Ĉu vi estas de ĉielo? diru! Diino naskiĝis
Aŭ al mond' apertenas? Sciigu! Tiam mi gojiĝos.
(_Ĥoro de_ S-ro Parsons).
Post alveno en Francujo, Mi rapidis al Parizo,
Granda bruo tie regis, Kaj pro tio mi tre miris
Parizanoj gajaj estas, Sinjorinoj min tre ĉarmas.
Veturiloj grandanombre, Forkuradas tre rapide,
Tuj mi vokas kondukiston, Mi veturas la bulvardon
Kondukisto al mi krias, Ĉar kvin frankojn nur mi donas:
_Alor vun done pad purbuar. Ah, vre! vu net pa riŝ;_
_L' koŝen travaj pa pur la gluar, Il nem pa lez hom ŝiŝ._
_La proŝen fua, si vu vule, j've vu prete ma burs_
_E kom sa alor vu pure Akitel prid la kurs!_
(S-ro Legoffre, _du Havre_).
Pri belega Italujo Poste mia kor' sopiris,
Fama land' de muzikistoj, De poetoj, de pentristoj
Kaj Napoli min altiris, Kies anoj tre feliĉaj
Estas se makaronion Ili povas ĉiam manĝi.
Tie brunan boatiston Mi renkontis, kaj subite
Li ekkantis la kanteton, Karan al Napola koro
_Amata Celestina, vjen! al mare a peskar;_
_La luna alta e in ĉjel; perke in tera star?_
_La barka mia vita e; la rete e amor,_
_Affida ti a me, e vjen, e da il tuo kor._
(Clarence Bicknell, _Bordighera_).
Tiam havis mi plezuron Formigradi Hispanujon,
Kie polvo, bruo, suno, Hejto, ŝvito ŝajnas puno;
Kaj malbonaj registaroj Estas oftaj kiel gitaroj.
Sed mi tie gaj' vivadis, Trinkis, dancis kaj kantadis
Kun ĝojegaj gejunuloj. Kaj ni ŝajnis frenezuloj
Kiam bovojn salutante, Ni foriris ekkantante:
_Vívan tóros i toréros, Sol i alegría!_
_Ole por las morenítas D' esta kompaníja!_
_Abanikos i mantíljas, Flóres en la peĉo,--_
_Mi pobre korasón está Róto i deséĉo!_
(Norman Maclean, _Aguilas_).