Originale verkita de Esp. 10549 (Nova Zelandano).
Antaŭ nemultaj jaroj la Nova Zelanda urbeto Arrowtown iom
ekscitiĝis pri senĉesaj kaj persistaj fantomaj fabeloj. Oni diradis
ke ia terura blanka supernatura apero promenadis ĉiunokte en la
publika tombejo. Unue, kompreneble, la pluparto da la vilaĝanoj
ridetis, mokis, kaj nenion kredis pri tiaj raportoj, sed kiam, tago
post tago, tiuj strangaj famoj daŭradis kaj certiĝis de multe da
diversaj personoj, kaj eĉ de la antaŭaj mokintoj, la publika sciemo
fariĝis forta kaj ĝenerala. Baldaŭ kelkaj geservantoj tute rifuzis
preteriri la tombejon post mallumo, kaj la afero fariĝis enuiga kaj
multe malhelpis la gemastrojn.
En la urbeto estis kuraĝa virino nomita S-rino P. kiu tute ne
timis supernaturaĵojn kaj ne povis kompreni la superstiĉajn
timemulojn.
"Mario," diris ŝi al unu sia amikino, "ĉu vi timas la fantomon?"
"Ne, S-rino P.," respondis Mario, ridante, "ĉar ne ekzistas tiaj
kreitaĵoj."
"Sed io estas en la tombejo, kaj mi iros hodiaŭ vespere tien por
vidi ĝin. Ĉu vi volas min akompani?"
"Kion ni faros en la tombejo?"
"Ni spionos, kaj ni sciiĝos kio estas kiu timigas la urbetanojn."
Mario unue ŝanceliĝis, sed fine konsentis, kaj je la dekunua horo
la du sentimaj virinoj eniris la terurigan loĝejon de la mortintoj.
La nokto estis sen luno, sed la ĉielo estis hela, kaj la
ĉirkaŭaĵo estis sufiĉe videbla sub la stellumo. Mario, vidante
ĉie la blankajn tombŝtonojn en la palega mallumo, komencis iom
tremeti, kaj preskaŭ pentis sian bravecon. Tamen ŝi ne volis esti
timulino, kaj ŝi nerve penadis babili kaj ŝerci por sin kuraĝigi,
kiam subite--ĥ-r-r-r-r!
Bona Dio! kio estas tio? Io nigra, nekomprenebla, harstariganta,
leviĝas el la infero antaŭ la piedoj de la virinoj kaj flugas al la
ĉielo.
Mario kriegis laŭte kaj forkuris malantaŭen tra la pordeto sur la
vojon.
"Mario, revenu!" alvokis S-rino P. "Malsaĝulino ridinda, revenu!
Nur estas vesperto!"
Sed Mario nenion plu komprenis. Plene, senespere terurigita,
la kompatinda knabino kuris rapidege sur la vojo hejmen kiel
frenezulino, dum S-rino P. staris tiel kolera kiel ridanta. "Nu,"
pensis ŝi, "mi devos spioni sole. Sed la atendo verŝajne estos
enuiga sen la junulino."
Si antaŭiris ĝis la tombeja mezo, kaj sidiĝis post ia tombo sub
ombra cipreso. Pasis kelka tempo, eble unu horo, kaj S-rino P.
komencis oscedi kaj perdi paciencon, kiam--jen la fantomo! Jen vere
la spirito! Io granda, blankvestita, kun pala vizaĝo kiel mortinto,
kviete sed rapide alproksimiĝis. Ĝi marŝis rekte al la tombo post
kiu sidis la spionantino, sed tiu ĉi ne ektimis, sed senmove kaj
atente observadis la aperon, suspektante ian friponan trompon. La
fantomo fine haltis, kaj sen observi S-rinon P. metis sin genue
sur la tombo kaj--preĝis! Tuj la mistero klariĝis en la vigla
inteligenco de la kuraĝa kaj admirinda virino. La fenomeno ne estis
fantomo, sed somnambulistino. Juna virino kiu preĝis ĉe la tombo de
sia patrino. Tiam vere S-rino P. treege ĝojis pri tio ke la kriema
Mario forestas, ĉar la afero estis grava. Vekigi la dormantinon en
tombejo estus kompreneble ago danĝera kaj kruela.
Sekve la saĝa spionantino restis senmova ĝis la knabino returnis
el la tombejo hejmen, kaj tiam ŝi sekvis malproksime tra la vojo al
la domo de la dormanta vagistino. La sinjorino restis ekster la domo
sufiĉe da tempo por ke la knabino rekuŝiĝu, kaj tiam ŝi frapis
kaj vekigis la patron por lin sciigi ke lia filino estas la terura
fantomo kiu bezonas kuraciston sen prokrasto.