Tradukita el la dramo "La Reĝo Riĉardo III." (Shakespeare) de C.
Bicknell.
Brakenburo.
Kial malbone fartas Via Moŝto?
Klarenco.
Ho! mi la nokton tre mizere pasis,
Pro sonĝoj kaj vidaĵoj terurigaj;
Do kvankam mi Kristan' fidela estas,
Ne volus mi similan nokton pasi
Por gajni mondon da feliĉaj tagoj,--
Tiel terure estis kaj malĝoje!
Brakenburo.
Kaj Via Moŝta sonĝo, kio estis?
Klarenco.
Mi pensis, ke mi el la Tur' forkuris.
Kaj enŝipiĝis por la martransiro
Al Burgundi', kun mia frat' Glostero;
Kaj li min vokis el ĉambreto mia
Al la ferdek': de tie ni rigardis
Anglujon, kaj pri mil teruraj tempoj
Dum la militoj inter Lankastero
Kaj Yorko, ni parolis. Dum ni paŝis
Laŭlonge la ferdekon kapturnigan,
Mi pensas ke Glostero iom falas;
Kaj li, falante, min deĵetas kiu
Lin savi penas, en la maltrankvilajn
Ondegojn de la mar'. Ho! Dio mia!
Ho! Dio! droni! kia suferado!
Ho! kia akvobruo en l' oreloj!
Kiom da mortvidaĵoj al l' okuloj!
De ŝipoj derompaĵojn mil mi vidas,
Kaj dekmil korpojn kiujn fiŝoj mordas;
Amasojn orajn, ankrojn kaj perlarojn,
Juvelojn de valor' nekalkulebla,
Ĉe l' fundo de la maro dissemitajn:
En la kranioj de l' mortintoj iuj;
Kaj en la truoj kie unufoje
Okuloj loĝis, kuŝas pro malŝato,
Juveloj rebrilantaj, kiuj kisas
La koton de la mara profundaĵo
Kaj nur mokadis ostojn de mortintoj.
Brakenburo.
Ĉu vi, mortante, libertempon havis
Sekretojn de la maro por rigardi?
Klarenco.
Jes, tiel pensis mi, kaj ofte provis
Delasi la spiriton; sed l' akvaro
Envia tenis ĝin, ne permesante
Ke ĝi l' aeron vastan kaj malplenan
Ekserĉu, sed sufokis ĝin en mia
Ĝemanta korpo preskaŭ rompigita
De penoj, por ke ĝi en maron iru.
Brakenburo.
Ĉu ne vekiĝis vi, pro l' agonio?
Klarenco.
Ho! ne! post vivo mia sonĝo daŭris,
Kaj la ventego en l' anim' komencis,
Kiam, laŭ mia penso, ĝi transiris
Kun la pramist' malgaja, li pri kiu
Poetoj skribas, la melankolian
Riveron, en la ĉiamnoktan regnon.
L' unuo kiu mian fremdanimon
Salutis, estis la famul', Warwick'o
Bopatro nobla mia; li ekkriis
"Do kian punon pro ĵurrompo lia
Malklara regno al Klarenco falsa
Nun povas doni?" kaj li neniiĝis.
Tiam fantomo al anĝel' simila
Kun la harar' per sango makulita,
Vagante venis; kaj li laŭte kriis
"Klarenco estas alveninta, falsa
Perfida, ĵurrompinta; li, Klarenco,
Kiu min vundis apud Tewkesbury'o:
Ho! kaptu lin, Furioj, lin konduku
En viajn turmentadojn." Tiam fine,
Mi pensis ke infera diablaro
Ĉirkaŭas min, kaj tiel malbelege
Kriegas, ke pro ili mi vekiĝas
Tremante, kaj dum longa posta tempo
Mi kredas ke mi estas en infero,
Tiel terura ŝajnis mia sonĝo.
Brakenburo.
Ne stranga estas ke ĝi vin timigis,
Ĉar mi mem timas, eĉ per la rakonto.
Klarenco.
Ho! Brakenburo, mi por li, Edwardo,
Aferojn faris, kiuj nun atestas
Kontraŭ animo mia; kaj rimarku
Per kio li nun rekompencas min.
Ho Di'! se preĝoj Vin ne kontentigos
Sed Vi Vin venĝos pro la miaj krimoj,
Sur mi, mi mem, kolero Via falu;
Ho! la edzinon mian la senkulpan,
Pardonu, kaj mizerajn idojn miajn.
Gardisto, apud mi sidiĝu iom.
La kor' laciĝas, kaj mi volus dormi.
Brakenburo.
Sinjor', volonte; Di' vin ripozigu.
(Klarenco _dormas_).