Sceno 2 (_daŭrigo_).
Prospero.-- Ne, knabino;
Ĝi manĝas, dormas, sentojn ankaŭ havas
Simile je ni. Tiu ĉi junulo
En ŝippereo estis: pro ĉagreno
Li markojn portas kiuj malbeligas
Vizaĝon lian--vi, alie, povus
Nobelon en li vidi. Li, perdinte
Parencojn siajn, vage ilin serĉas.
Mirando.-- Estaĵo dia povus mi lin nomi,
Ĉar mi neniam vidis tiel nobla!
Prospero (_flanken_).--L'afero venas laŭ deziro mia:
Ĉi tio Arielon liberigos
Nur post du tagoj--
Ferdinando (_ekvidante Mirandon_).--La diino
Muzike ĵus laŭdita!... Mi petegas,
Bonvolu diri al mi ĉu vi loĝas
En tiu ĉi insulo; ĉu vi povus
Konsilojn bonajn al mi doni;
Sed, miri ndaĵo! scii mi deziras
Ĉu estas vi fraŭlino.
Mirando.-- Mi, sinjoro,
Ne mirindaĵo estas, sed fraŭlino.
Ferdinando.--Ĉielo! mian lingvon! Mi ja estus
El ĝiaj parolantoj la plej alta
Se hejme nun mi starus.
Prospero.-- La plej alta?
Se l'Neapola reĝo tion aŭdus,
Vi kiu estus?
Ferdinando.-- Simple la aŭdanto
De homo parolanta pri la reĝo.
Ke li min aŭdas tion mi bedaŭras,
Ĉar estas mi la reĝo: mian patron
Perei mi ĵus vidis.
Mirando.-- Ho, teruro!
Ferdinando.--Li dronis, kun sinjoroj, kun Milanaj
La duko, ankaŭ lia brava filo!
Prospero.--La duko de Milano kaj bravega
Filino lia povus vin komandi
Se dece estus. (_Flanken_) La du gejunuloj
Intervidante tremis kaj ruĝiĝis ...
Nun Arielo baldaŭ liberiĝos.
(_Al Ferdinando_) Al vi, sinjor', mi vorton volus diri:
Mi timas ke vi multe ĵus eraris.
Mirando.-- Ĝentile kial patro ne parolis?
De mi vidita estas homo tria
Ĉi tiu, sed kortuŝa la unua.
Kompato same movu mian patron!
Ferdinando.--Fraŭlino, se vi estas korlibera,
Reĝino Neapola vin mi faros.
Prospero.-- Sinjoro, al vi tuj mi diros haltu!
(_Flanken_) Nu! ili estas intersimpatiaj:
L'aferon mi ne volas rapidigi;
Nenion tro facilan oni ŝatas.
(_Al Ferdinando_) Atentu, aŭdu, ĉar mi vin kulpigas
Uzurpi ies nomon ne la vian:
Spiono eble vi ĉi tie staras
Por poste ŝteli de mi la insulon.
Ferdinando.--Ne! per honoro mia!
Mirando.-- Malhonoro
Neniam loĝis en sanktejo tia;
Ĉar se malbonon tia dom' entenus,
Eĉ bono volus loĝi kun ĝi.
Prospero (_al Ferdinando_).-- Venu!
(_Al Mirando_) Por la spiono ne parolu. (_Al Ferdinando_) Venu!
Piede, kole, mi vin kunkatenos,
Marakvon trinkos vi, via nutraĵo
Konsistos el mituloj riveretaj,
Radikoj sekiĝitaj, kaj glanŝeloj--
Nu, venu!
Ferdinando.-- Ne! mi tuj kontraŭbatalos
Tielan agon, ĝis la malamiko
Pli pova montros sin.
[_Eltiras sian glavon, sed tuj magie, ne povas movi._]
Mirando.-- Ho, kara patro!
Tro ne ofendu lin, ĉar, dolĉanima,
Li maltimulo estas.
Prospero (_al Mirando_).-- Knabineto,
Ĉu vi al mi konsilus? (_Al Ferdinando_) Glavingigu,
Ho, perfidulo, kiu ŝajni volus
Sed ne maltimas frapi, tiel kulpo
Tremigas vin! Plu ne kontraŭbatalu:
Bastono mia tuj vin senarmigos.