Fablo 18 el Fénélon, Tradukita de Maurice Mehrmann.
De maljuna ruza simio, la ombro malsupreniris post morto, en la
malhelan loĝejon de Plutono, kie ĝi petis por reveni inter la
vivantoj.
Plutono volis resendi ĝin en la korpon de multepeza kaj malsprita
azeno, por senigi ĝin de ĝia fleksebleco, viveco kaj ruzeco; sed
ĝi faris tiom da ŝercoj kaj petolaĵoj, ke la nepardonema Reĝo de
la Inferoj ne povis sin deteni de ridado, kaj permesis al ĝi elekti
novan iston.
La simio petis por eniri korpon de papago. "Tiel, almenaŭ," ĝi
diris, "mi konservos ian similecon al la homoj, kiujn mi longatempe
imitadis. Estinta simio, mi faris gestojn kiel ili, kaj estonta
papago, mi alparolos ilin dum la plej agrablaj interparoladoj."
La animo de la simio eniĝis apenaŭ en tiu nova stato, kiam maljuna
babilema virino ĝin aĉetis. Ĝi ĝojigis ŝin; kaj ŝi metis ĝin
el belan kaĝon. Ĝi bone manĝadis kaj kunbabiladis, la tutan tagon,
kun la maljuna babilemulino, kiu senĉese paroladis kiel ĝi. El sia
antaŭa stato ĝi aldonis ion nekonatan al siaj novaj talentoj: ĝi
ridinde movis sian kapon, krakigis sian bekon, agitis centmaniere
siajn flugilojn kaj per siaj piedetoj faris multajn sensencaĵojn,
kiuj rememorigis pri la grimacoj de Fagotino.
Ĉiumomente la maljunulino surmetis siajn okulvitrojn por ĝin
admiri. Ŝi enuis tial ke ŝi estis iom surda, kaj ne aŭdis
kelkafoje parolojn de sia papago, kiun ŝi trovis pli sprita ol iu
ajn. La papago trezorgita fariĝis babilegema, trudema, frenezega.
Ĝi tiom ekscitiĝis kaj trinkis tiom da vino kun la maljunulino, ke
ĝi mortis.
Denove ĝi revenis antaŭ Plutono, kiu, tiun fojon, volis ĝin
transigi en fiŝan korpon por ĝin mutigi; sed refoje ĝi petoladis
antaŭ la Reĝo de Ombroj, kaj la princoj malofte rifuzas la petojn
de la ŝercemuloj, kiuj ilin flatas. Plutono do permesis al tiu ĉi
eniri homan korpon. Sed, ĉar Dio hontis sendi ĝin en korpon de
saĝa kaj virta homo, li ĝin aligis al korpo de enuiga kaj trudema
paroladisto, kiu mensogis, kiu senĉese fanfaronadis, kiu faris
ridindajn gestojn, kiu mokis ĉiujn ajn, kiu interrompis la plej
klerajn kaj seriozajn paroladojn per neniaĵoj aŭ malĝentilaj
malsaĝaĵoj. Merkuro, kiu ĝin rekonis en tiu nova stato, ridante
diris: "Ho! Ho! mi vin rekonas, vi estas kunmetitaĵo el simio kaj
papago, kiujn mi iam vidis. Kiu deprenus de vi la gestojn kaj
parolojn, senpripense ellernitajn, tiu al vi nenion lasus. Per beleta
simio kaj bonega papago, oni nur faris malsaĝan homon."
_Kiom da homoj en la mondo, per kunvenaj gestoj, babileto kaj ŝajna
kapableco, estas nur sensprituloj kaj senkleruloj!_