Sceno 2 (_daŭrigo_).
(_Vokante_). Servisto, venu! venu, Arielo!
Mi estas tute preta: venu! venu!
(_Aperas Arielo_).
Arielo.-- Saluton al vi, granda mia mastro!
Laŭ via bondeziro tuj mi venas.
Ĉu flugi, naĝi, trafajriĝi, rajdi
Sur nubaj volvoj min vi nun devigos?
Tuj Arielo agos.
Prospero.-- Ĉu, spirito,
Vi kaŭzis la ventegon laŭ l'ordono?
Arielo.-- Precize, mastro. Mi la reĝan ŝipon
Enflugis: ĉu postparte, ĉu antaŭe,
Ĉu sur ferdeko, ĉu en la ĉambretoj,
Mirigon mi dissemis, ekbruligis
Multegajn lokojn mi, per unu fojo;
Ĉe l'masta pinto velojn kaj ŝnuraĵojn
Videble mi flamigis; tiam, kune
Interligiĝis flamoj. Pli momentaj,
Eĉ pli rapidaj ol la fulmotondroj,
La flamoj, krakoj de l'sulfura muĝo!...
Neptunon mem sieĝi eĉ mi ŝajnis,
Kaj kun la ondoj la tridento tremis!
Prospero.--Spirito brava! En tumulto tia,
Sufiĉa por ŝipanojn frenezigi,
El ili kiu povis agi saĝe?
Arielo.-- Neniu; ĉiuj malsaĝuloj ŝajnis
En malespera stato. Krom maristoj,
Tuj subakviĝis ili el la ŝipo
De mi ekbruligita. La reĝido,
Kun haroj stariĝantaj kiel kanoj,
Unue maren ĵetis sin, kriante:
"Infero certe estas nun malplena!
Ĉi tie nun la diablaro loĝas!"
Prospero.--Bonege, Arielo! Ĉu proksime
De l'lando ne fariĝis ŝippereo?
Arielo.-- Proksime, mastro.
Prospero.-- Ĉu nun ĉiuj vivas?
Arielo.-- Ne haro mankas, kaj iliaj vestoj
Pli freŝaj vere ŝajnas ol antaŭe.
Laŭ via volo ilin mi disigis
Per bandoj travagantaj nun l'insulon,
Kaj Ferdinando, la reĝido, sola
De mi lasita, estas en angulo;
Sopire, li l'aeron malvarmigas
Kaj, tiel, brakokruciĝinte, sidas.
Prospero.--La reĝan ŝipon, ankaŭ la maristojn
De la ŝiparo, kiel vi disponis?
Arielo.-- Savita estas nun la ŝipo reĝa
Ankrita en la profundega golfo--
De kia loko min, je l'noktomezo,
Vi vokis iam por alporti roson
El ventetiĝa Bermudinsularo--
La ŝipo tie kuŝas. La ŝipanoj
Miregigitaj, lacaj de penado,
Sub la ferdeko nun sorĉarte dormas.
Ceteraj ŝipoj kiujn mi disigis
Interrenkontis sin, kaj Neapolon
Malĝoje iras.--Ŝiparestro pensas
Ke l'reĝan ŝipon li fundiri vidis,
Kaj ke en mar' pereis la regnestro.
Prospero.--Mision vian, Arielo, bone
Plenumis vi; alia tamen ago
Farota restas. Kia estas l'horo?
Arielo.-- La posttagmeza.
Prospero.-- Du sabloŝutiloj
Sin malplenigos ĝis la sesa horo:
Ni dume devas bone tempon uzi.
Arielo.-- Ĉu plie mi labori devas, mastro?
Bonvolu vi memori la promeson
Al mi faritan sed ne plenumitan.
Prospero.--Ĉagrena? Kial do?
Arielo.-- Min liberigu!...
Prospero.--Ne antaŭ ol la tempo venos!
Arielo.-- Mastro!
Kompatu min, ĉar mi ja tre fidele
Vin servis--ne mensogis--ne eraris ...
Vin servis senŝpareme, senmurmure,
Kaj, mastro, vi promesis de plenjaro
Rabaton.
Prospero.-- Ĉu, spirito, vi forgesas
El kiaj turmentegoj mi vin tiris?
Arielo.-- Neniam.
Prospero.-- Jes! vi ĉion nun forgesas.
Ja ŝanceligos vin trapremi ŝlimon,
Por mi sur akra norda vento rajdi,
Aŭ vin trapuŝi en la frostan teron,
Se tiel mi ordonos! Vi forgesas ...
Arielo.-- Neniam.
Prospero.-- Malbonulo, vi mensogas!
Eĉ vi forgesas kiel Sikorakso--
Malpura sorĉistino kurbigita
Per multaj jaroj kaj malbondeziroj--
Agadis.
Arielo.-- Mastro, ne!
Prospero.-- Ja vi forgesas.
Nu, diru al mi kie ŝi naskiĝis.
(_Daŭrigota_).