Kiam foje, kun haltigitaj botoj, mi kolektis likenojn kaj algojn
sur la bordoj de Nordlando, subite blanka urso el post roko venis
renkonten al mi. Mi volis, forĵetinte la pantoflojn, surpaŝi
insulon kontraŭflanke lokitan, al kiu nuda roko, intere elstaranta
el la ondoj, ebligis la transiron. La unu piedon mi firme metis sur
la rokon, sed sur la alia flanko mi falegis en la maron: la alia
pantoflo nerimarkite restis sur la piedo.
La granda malvarmo kaptis min; mi havis penon savi mian vivon de tiu
danĝero. Tuj kiam mi ree havis teron sub mi, mi kuris kiel eble plej
rapide al la Libia dezerto, por tie sekigi min en la sunbrilo. Sed
kiam mi estis elmetita al ĝi, ĝi tiel brule trafis sur mian kapon,
ke mi tre malsana denove ŝanceliris norden. Mi klopodis havigi al
mi per forta moviĝado faciligon kaj kuris per nefirmaj, rapidaj
paŝoj de okcidente al oriente kaj de oriente al okcidente. Jen mi
troviĝis en la tago, jen en la nokto, jen en la somero kaj jen en
vintra malvarmo.
Mi ne scias, kiel longe mi tiel ŝanceliradis sur la tero. Brula
febro ardis tra miaj vejnoj; kun granda angoro mi sentis, ke mi
perdas la konscion. Malfeliĉe ankoraŭ okazis, ke mi dum tiu
nesingarda kurado surpaŝis ies piedojn. Mi eble kaŭzis al li
doloron; mi ricevis fortan puŝon kaj ekfalis. --
Kiam mi rekonsciiĝis, mi trankvile kuŝis en bona lito, kiu staris
inter multe da aliaj litoj en vasta kaj bela ĉambrego. Iu sidis ĉe
la kapoparto de mia lito; homoj iris tra la ĉambrego de unu lito
al la alia. Ili venis antaŭ la mian kaj interparolis pri mi. Sed
ili nomis min „numero dekdu“. Kaj tamen sur la muro ja nigra
marmora tabulo tute certe montris en grandaj oraj literoj mian ĝuste
skribitan nomon