Nun mi do estis senombra kaj senmona; sed peza ŝarĝaĵo estis
forprenita de mia brusto, mi ree estis serena. Se mi ne estus
perdinta ankaŭ mian amatinon aŭ se almenaŭ mi ne estus sentinta
min riproĉebla pri ŝia perdo, -- mi opinias, ke mi povintus esti
feliĉa. -- Sed mi ne sciis, kion fari nun. Mi traserĉis miajn
poŝojn kaj ankoraŭ trovis en ili kelke da ormoneroj; mi nombris
ilin kaj ekridis. Mi lasis mian ĉevalon malsupre en la gastejo; mi
hontis, reiri tien. Almenaŭ mi devis ĝisatendi la subiron de la
suno; kaj tiu estis ankoraŭ alte sur la ĉielo. Mi kuŝiĝis en la
ombro de la plej proksimaj arboj kaj trankvile ekdormis.
Ĉarmaj bildoj en aereca danco interplektis sin al plaĉa sonĝo.
Mina, kun florkrono sur la haroj, preterglitis kaj afable alridetis
min. Ankaŭ la honesta Bendel estis kronita per floroj kaj pasis
kun afabla saluto. Multajn aliajn, kaj ŝajnas al mi, ankaŭ vin,
Chamisso, mi ankoraŭ vidis malproksime en la amaso. Hela lumo
brilis, sed neniu havis ombron; kaj, pli strange, tio ne malbele
impresis. Nur floroj kaj kantoj, amo kaj ĝojo, sub palmoboskoj.
-- Mi povis nek reteni, nek klare distingi tiujn forbloviĝemajn,
ĉarmajn figurojn; sed mi scias, ke mi volonte sonĝis tian sonĝon
kaj ke mi volis eviti la vekiĝon; mi vere jam maldormis kaj ankoraŭ
tenis fermitaj la okulojn, por pli longe konservi en mia animo la
foriĝantajn aperaĵojn.
Fine mi malfermis la okulojn. La suno ankoraŭ estis sur la ĉielo,
sed en la oriento; mi estis preterdorminta la nokton. Mi prenis
tion kiel signon, ke mi ne reiru al la gastejo. Sen bedaŭro mi
forlasis kiel perditan, kion mi ankoraŭ posedis tie, kaj decidis
piedire sekvi flankan straton pasantan tra la multarba bazo de l’
montaro. Mi lasis al la sorto, plenumi, kion ĝi intencis pri mi.
Mi ne rigardis malantaŭen kaj ankaŭ ne konsideris la eblon, min
turni al Bendel, lasita kiel riĉulo. Mi pririgardis min rilate al
la nova rolo, kiun mi estis ludonta en la mondo: Mia vesto estis
tre modesta. Mi surhavis malnovan nigran kurtkon[3], kiun mi jam
portis en Berlino kaj kiu, mi ne scias kiel, nur por tiu vojaĝo
ree trafis sub mian manon. Sur la kapo mi havis vojaĝoĉapon kaj
sur la piedoj paron da malnovaj botoj. Mi leviĝis, tranĉis al mi
ankoraŭ nodbastonon kiel memoraĵon kaj tuj ekiris. En la arbaro mi
renkontis maljunan kampulon, kiu afable salutis min kaj kun kiu mi
komencis interparoli. Mi demandis, kiel sciema vojaĝanto, unue pri
la vojo, poste pri la regiono kaj ĝiaj loĝantoj, la produktaĵoj de
l’ montaro kaj simile plu. Li prudente kaj paroleme respondis al
miaj demandoj. Ni venis al la lito de torento, kiu estis renversinta
larĝan strion de la arbaro. Mi interne sentis frostotremon ekvidante
tiun sunbrilan spacon; mi lasis antaŭiri la kampulon. Sed meze de
la danĝera loko li haltis kaj turnis sin al mi, por rakonti al mi
la historion de tiu detruo. Li baldaŭ rimarkis mian mankon kaj
interrompis sian rakonton: „Sed kiel do tio fariĝas, sinjoro,
vi ja ne havas ombron!“ -- „Bedaŭrinde! bedaŭrinde!“ mi ĝemetante
respondis. „Dum longa, grava malsano mi perdis la harojn, la ungojn
kaj la ombron. Vidu, patro, la haroj, kiujn mi rericevis, estas tute
blankaj -- en mia aĝo! --, la ungoj estas tre mallongaj, kaj
la ombro, tiu ankoraŭ ne volas rekreski.“ -- „Ej! ej!“ la
maljunulo kapskuante respondis, „nenia ombro, tio estas malbona!
tio estis vere grava malsano, kiun havis la sinjoro.“ Sed li jam ne
daŭrigis sian rakonton, kaj ĉe la plej proksima transversa vojo, kiu
sin prezentis, li senparole forlasis min. -- Maldolĉaj larmoj
denove tremis sur miaj vangoj, kaj mia sereno estis for.
Kun malĝoja koro mi daŭrigis mian vojon, kaj ne plu serĉis ies
societon. Mi restis en la plej malhela parto de l’ arbaro kaj devis
kelkafoje, por pasi sunbrilan strion, atendi horojn, ĝis nenies
okulo malpermesis al mi la transiron. Vespere mi klopodis trovi
pasloĝejon en la vilaĝoj. La celo de mia irado estis minejo en la
arbaro, kie mi esperis ricevi laboron sub la tero; ĉar flanke de
tio, ke mia nuna situacio ordonis al mi, mem zorgi pri mia vivoteno,
mi bone ekkonis, ke sole streĉa laboro min povos ŝirmi de miaj
detruaj pensoj.
Kelke da pluvotagoj tre akcelis mian iradon, sed por la kosto de
miaj botoj, kies plandoj estis faritaj por graf’ Petro kaj ne por
la piediristo. Mi jam iris sur malkovritaj piedoj. Mi devis aĉeti
paron da novaj botoj. En la sekvinta mateno mi serioze okupis min pri
tiu afero en vilaĝo, kie estis kermeso kaj kie en butiko vendiĝis
malnovaj kaj novaj botoj. Mi longe elektis kaj marĉandis. Mi devis
rezigni paron da novaj, kiujn mi estus dezirinta; la prezo estis
tro malmodera. Mi do kontentiĝis per malnovaj, kiuj ankoraŭ estis
bonaj kaj fortaj. La bela blondbukla knabo, kiu tenis la butikon,
transdonis ilin al mi interŝanĝe por mia mono, dezirante al mi kun
afabla rideto feliĉon por la vojo. Mi tuj surmetis ilin kaj eliris
el la loko tra la norda pordo.
Mi estis tre absorbita de miaj pensoj kaj apenaŭ vidis, kien mi
metis la piedojn; ĉar mi pensis pri la minejo, kie mi esperis
alveni jam vespere, kaj pri la maniero, prezenti min tie. Mi
ankoraŭ ne iris ducent paŝojn, kiam mi rimarkis, ke mi perdis
mian vojon. Mi rigardis ĉirkaŭen, por retrovi ĝin: mi staris
en sovaĝa, malnovega abiaro, kiun ŝajne ankoraŭ neniam trafis
hakilo. Mi penetris pluen ankoraŭ kelke da paŝoj: mi vidis min
meze de dezertaj rokoj, surkreskitaj nur de saksifragoj kaj musko,
inter kiuj kuŝis kampoj de neĝo kaj glacio. La aero estis tre
malvarma. Mi rigardis returne: la arbaro estis malaperinta post
mi. Mi faris ankoraŭ kelke da paŝoj: la silento de l’ morto
ĉirkaŭis min. Sen limoj etendiĝis la glacio, sur kiu mi staris,
kaj densa nebulo pezis sur ĝi; la suno vidiĝis sanga ĉe la
bordo de l’ horizonto. La malvarmo estis neelportebla. Mi ne
sciis, kio okazis al mi. La rigidiga frosto devigis min akceli
miajn paŝojn. Mi aŭdis nur la muĝadon de malproksimaj akvoj.
Ankoraŭ unu paŝo, kaj mi estis ĉe la glacia bordo de oceano.
Ĉe mia vido sennombraj fokaroj sin ĵetis tumulte en la maron. Mi
laŭiris tiun bordon: mi ree vidis nudajn rokojn, teron, betularojn
kaj abiarojn. Mi kuris ankoraŭ kelke da minutoj rekte antaŭen:
estis sufoka varmego. Mi rigardis ĉirkaŭen: mi staris inter belaj
rizokampoj sub morusarboj. Mi sidiĝis en ilia ombro kaj rigardis
mian horloĝon: pasis apenaŭ kvaronhoro, de kiam mi forlasis la
foiron en la vilaĝo. Mi kredis sonĝi kaj mordis mian langon, por
veki min; sed mi reale maldormis. Mi fermis la okulojn, por kolekti
miajn pensojn. Jen mi aŭdis antaŭ mi skandi strangajn silabojn tra
la nazo. Mi levis la rigardon: du ĉinoj, nepre rekoneblaj per sia
azia fizionomio, se mi eĉ ne fidus al iliaj vestoj, kun laŭlandaj
salutoj alparolis min en sia lingvo. Mi leviĝis kaj reeniris kelke
da paŝoj: mi ne plu vidis ilin. La pejzaĝo estis tute ŝanĝita;
arboj, arbaroj anstataŭis la rizokampojn. Mi rigardis tiujn arbojn
kaj la herbojn, kiuj floris ĉirkaŭ mi: kelkajn mi konis, ili estis
kreskaĵoj de l’ sudorienta Azio. Mi volis proksimiĝi al unu el
tiuj arboj: unu paŝo, kaj ree ĉio estis ŝanĝita. Mi nun ekiris
kiel rekruto ekzercata, malrapide, mezurante la paŝojn. Landoj kun
admirinda varieco, kampoj, herbejoj, montaroj, stepoj, sablodezertoj
malvolviĝis antaŭ mia mireganta rigardo. Dubo ne estis ebla: mi
havis sepmejlobotojn[24] sur la piedoj.