liep haastig in de richting van de deur, die op hetzelfde oogenblik
weder geopend werd. Er traden vier mannen binnen. De directeur van het
ziekenhuis, Dr. Hudson, de beide geneesheeren die zooeven aan het bed
van Big Billy hadden gestaan, Greenway en Bushgrave geheeten, en
tenslotte een rijzig man, met een fraaien, maar gitzwarten baard,
glanzend zwart hoofdhaar, prachtig geteekende wenkbrauwen en oogen, die
half schuil gingen achter een gouden bril met ronde, lichtblauw getinte
glazen.
Hij was in lange zwarte jas gekleed en bewoog zich deftig en afgemeten.
In de linkerhand had hij een kleine tasch van geel leder, tegelijk met
zijn zwarten slappen vilthoed.
Hij liep regelrecht op de hoofdverpleegster toe die het groepje
verwonderd had aangestaard en zeide met een sterk buitenlandsch accent:
—Vergeef mij, Miss, dat een vreemdeling de stille rust komt storen van
de ziekenzaal die aan uw hoede is toevertrouwd. Ik ben geneesheer,
specialiteit in zielsziekten en mijn naam is Edouard Dumoulin.
—De beroemde Parijsche psychiater! riep de hoofdverpleegster uit,
verrast en verheugd door deze onverwachte kennismaking met een man, die
een wereldreputatie genoot op het gebied der zielsziekten.
—U bewijst mij te veel eer, Miss! antwoordde de Parijsche geneesheer
met een hoffelijke buiging. Gij zult misschien weten, dat ik sedert een
week hier te Londen vertoef in verband met een studiereis tot
vermeerdering van mijn materiaal, voor een groot werk over de
aanstekelijke zielsziekten.
—Ja, dokter, dat is mij bekend! antwoordde de hoofdverpleegster.
—Dan zult gij wellicht ook begrijpen met welk een bijzondere
belangstelling ik hedenmiddag op het hoofdbureau van politie heb kennis
genomen van twee bijzondere gevallen van cataleptie—want ik vermoed
reeds bij voorbaat dat het wel iets dergelijks zal zijn! Ik bevond mij
daar met toestemming van mijnheer Baxter, om eenige gevangenen te
bestudeeren aan wier verantwoordelijkheidsgevoel men meende te mogen
twijfelen. Een detective—Sullivan was meen ik de naam—bracht daar het
bericht dat hier twee zulke gevallen zijn, en ik zou niets liever
willen dan een poging te doen, die beide mannen weder tot bewustzijn te
brengen!
De hoofdverpleegster keek Dr. Hudson vragend aan, die glimlachend met
het hoofd knikte en toen zeide:
—Het spreekt van zelf, zuster, dat ik onzen hooggeachten collega
onmiddellijk toestemming heb gegeven, om zijn belangwekkende proef te
doen. Wij behoeven er geen doekjes om te winden dat wij zelven hier
voor een raadselachtig geval staan! Laten wij maar eerlijk zijn—het is
ons volkomen duister!
—Waar ligt onze man? vroeg Dr. Dumoulin, terwijl hij onderzoekend langs
de bedden keek.
—Wees zoo goed mij te volgen, waarde collega, zeide Dr. Hudson, en
daarop bracht hij den Franschen psychiater tot vóór het bed van Big
Billy.
Het was nu zoo stil in de groote zaal, dat men een speld kon hooren
vallen, en de zieken, voor zoover zij het geval hadden kunnen waarnemen
en volgen, keken met gespannen verbazing toe, ook Beaupré.
Het groepje der vier geneesheeren stond nu voor het bed en Dumoulin
bekeek met de grootste aandacht het strakke witte gelaat, terwijl hij
langzaam met zijn welverzorgde witte hand over zijn gitzwarten baard
streek.
Er verliepen bijna vijf minuten zonder dat er eenig geluid vernomen
werd en toen sprak de Fransche geneesheer:
—Zeer merkwaardig! Waar is de tweede man als ik vragen mag?
—In de kleine zaal naast de operatiekamer, antwoordde Dr. Greenway.
—Ik zou hen gaarne eens naast elkander zien, om te vergelijken, hernam
Dr. Dumoulin. Maar dat is van later zorg, laten wij maar eens dezen man
hier onderzoeken.
Hij trad naast het bed, legde zijn hand op het hart van Big Billy,
luisterde naar den hartklop, voelde hem den pols, haalde toen een
oogspiegel te voorschijn die hij op zijn voorhoofd bevestigde, en
bekeek aandachtig de oogen van den bewustelooze.
Bewegingloos en met ingehouden adem stonden de drie geneesheeren en de
hoofdverpleegster om het bed geschaard.
Dr. Dumoulin opende nu zijn geel lederen tasch, en nam er een kleine
trousse uit, hetwelk een aantal chirurgische instrumenten bleek te
bevatten.
Hij nam er een zeer fijn lancet uit, en gaf er een kleine snede mede in
het voorhoofd van Big Billy.
De snede was vrij diep, maar er kwam geen druppel bloed te
voorschijn—het was alsof het lancet in was had gesneden!
Dr. Dumoulin richtte zich op, steunde de handen in de zijde, borg de
instrumenten langzaam weder weg en weer gleed de gespierde hand over
den fraaien zwarten baard.
Hij verschoof zijn bril eens, kuchte eenige malen, en wendde zich toen
tot Greenway met de vraag:
—Wat denkt gij er wel van, waarde heer collega?
De aangesprokene scheen tot de aarde terug te komen en antwoordde toen:
—Ik geloof atropie van de gevoelszenuwen, en tijdelijke verlamming van
het spierstelsel te moeten diagnosticeeren.
—En gij, hooggeachte collega? zoo wendde de Fransche psychiater zich
tot Dr. Bushgrave.
—Ik ben het met deze diagnose eens—maar ik geloof eerder aan een soort
hypertropie van de bloedvaten, gepaard gaande met een eigenaardige
spierverlamming—die in het geheel gelijkt op de verstijving, zooals wij
die bijvoorbeeld bij vallende ziekten zien.
Dr. Dumoulin had glimlachend toegeluisterd, eenigszins voorover
gebukt—en de groote glazen van zijn gouden bril fonkelden in het licht.
—Dus—gij zijt overtuigd dat deze man zich niet zou kunnen bewegen?
—Maar daar is immers geen sprake van, riep dokter Hudson verbaasd uit.
—Dat is volkomen buitengesloten, riepen Greenway en Bushgrave tegelijk
uit.
—Meent gij? vroeg Dr. Dumoulin langzaam. Welnu—dan vergist gij u! Deze
man kan zich zeer goed bewegen!
De drie Engelsche geneesheeren keken den Franschman met een
ongelooflijken blik aan en Dr. Greenway fronste lichtelijk de
wenkbrauwen.
—Verschoon mij, waarde collega—maar dat komt mij ongelooflijk voor! Als
dat waar was—hoe komt het dan, dat die man daar zich in het geheel niet
verroerd heeft, sedert de vijftien uren dat hij hier ligt?
—Omdat het hem niet gevraagd is! antwoordde de Franschman op rustigen
toon.
Alsof de drie geneesheeren het afgesproken hadden, deden zij een stap
achteruit en keken den beroemden psychiater aan, alsof zij vreesden dat
hij eensklaps het verstand verloren had.
Toen stamelde Dr. Bushgrave:
—Steekt gij den draak met ons, collega? Wat gij daar zegt klinkt als
een sprookje! Gij zegt dat die man zich kan bewegen, en dat hij het
alleen niet gedaan heeft omdat het hem niet gevraagd is? Maar dan zou
hij moeten hooren!
—Dat doet hij ook! zeide Dr. Dumoulin kalm.
—Hij zou moeten zien!
—Dat doet hij ook!
—Hij zou moeten kunnen denken—in het kort, hij zou als een normaal
mensch moeten zijn!
—Dat is hij ook! Hij ziet en hoort wat wij hier zeggen—hij denkt—maar
hij zal alles vergeten zijn zoodra hij wakker wordt!
—Maar de bewijzen, geachte collega! riep Dr. Hudson opgewonden uit. Wij
willen u zeer gaarne gelooven, maar......
—Maar neemt gaarne iets op gezag aan! vulde de psychiater den zin aan.
Gij vraagt om bewijzen, welnu—gij zult ze hebben!
Dr. Dumoulin had zijn plaats aan het hoofdeinde verlaten en ging voor
het voeteinde van het bed staan.
De drie geneesheeren en de hoofdverpleegster waren zeer bleek, en
Bushgrave vertelde later, dat hij op zijn beenen trilde van de zenuwen.
In het vertrek was niets anders te hooren dan het eentonig tikken van
de klok, en in die stilte viel de bevelende stem van den Franschen
geneesheer:
—Sta op!
De bewustelooze man, zonder dat er een spier op zijn gelaat vertrok,
rees langzaam overeind, wierp zijn dekens van zich af, bracht langzaam
zijn beenen buiten het bed—en stond toen stil bewegingloos, bleek als
een doode naast zijn sponde.
Zijn oogen schenen niets te zien, en er flikkerde een zonderling licht
in—geheel anders dan in de oogen van menschen die volkomen bij hun
positieven zijn.
De drie geneesheeren waren heel wat gewend, maar deze spookachtige
opstanding deed hen verstomd staan, en wat de hoofdverpleegster
betreft, zij was een vrouw, en dit verschijnsel, dat zoo geheel
onverwacht kwam, was bijna meer dan hare zenuwen verdragen konden.
Weer klonk de bevelende stem van den geneesheer:
—Hoort ge mij? Zoo ja, knik dan bevestigend.
Langzaam ging het hoofd een paar maal op en neer.
—Trek uw kleeren aan!
Met automatische bewegingen, als een reusachtige pop of als een
slaapwandelaar, trok Big Billy zijn kleederen aan, die in een klein
kastje terzijde van zijn bed waren neergelegd.
Binnen enkele minuten was hij gekleed.
—Het is ongelooflijk! stamelde Dr. Hudson. Ik ben veertig jaren
geneesheer—maar zoo iets is mij in mijn praktijk nog nimmer
voorgekomen.
—Zoo gaat het mij ook, zeide Dr. Greenway, die geen oog van den man
afhield die zooeven nog onbewegelijk ter neder had gelegen.
—Als ik het niet zelf gezien had, merkte Dr. Bushgrave op, zou ik het
nimmer hebben willen gelooven. Zeg mij eens—Dr. Dumoulin—zou hij niet
antwoorden als men hem iets vroeg?
—Neen—spreken is het eenige wat hij nog niet kan! De stembanden worden
het sterkst aangetast bij dergelijke toestanden van schijnbare
verlamming. Maar laat mij nu mijn proefneming voortzetten, als ik u
verzoeken mag,—ik wil eens zien, hoever ik dezen man kan krijgen. Ik
wil hem eens bij zijn makker zien te brengen, als gij het goed vindt.
—Dat is een voortreffelijk plan, collega, zeide Dr. Hudson. Ik ben zeer
benieuwd of het u bij den anderen bewustelooze ook zal gelukken.
Dr. Dumoulin keek Big Billy weder strak aan en beval:
—Ga deze zaal uit en naar de kleine kamer, naast de operatiezaal!
Onmiddellijk schreed Big Billy met vaste schreden maar zonder dat er
iets aan hem bewoog, behalve zijn beenen, over het breede gangpad naar
de deur, opende ze, daalde de breede trap af, stak de vestibule over,
en opende opnieuw een deur.
Alle anderen waren hem gevolgd, geheel onder den indruk van dit
zonderlinge voorval en nu stonden zij voor de ijzeren krib waarop het
lichaam van een tweeden man onbewegelijk lag uitgestrekt.
Dr. Dumoulin begon nu opnieuw met zijn proefnemingen, en ook deze
slaagde volkomen.
Binnen vijf minuten was de man in de kleederen!
—Dat is het verwonderlijkste, wat ik nog ooit gezien heb! riep Dr.
Hudson uit, maar zeg eens, waarde dokter—gij hebt dit nu bewerkt, maar
zoudt gij nu geen kans zien om de twee mannen te wekken?
De Fransche psychiater dacht even na en zei toen:
—Misschien! De middelen daartoe heb ik in mijn hotel—en tevens een
installatie, welke ik helaas niet kan overbrengen! Wij zullen eens
zien, wat dat middel uitwerkt! Hij wendde zich tot de beide
bewustelooze mannen, die onbewegelijk als beelden in het vertrek
stonden en beval:
—Volg mij!
Hij schreed door de vestibule, opende de breede deur, daalde de paar
treden van het terras af, en liep op een auto toe, achter welks
stuurwiel een reusachtige chauffeur gezeten was.
De motor bromde zachtjes.
Dr. Dumoulin trok het portier open, en zeide bevelend:
—Stap in!
De twee bewustelooze mannen volgden dadelijk het bevel op en stapten in
de auto.
Dr. Dumoulin zette zijn voet op de treeplank, wendde zich nog eens tot
Dr. Hudson om, en zeide, met een zonderlingen glimlach om zijn baardige
lippen:
—Misschien keeren wij wel niet terug—maak u dan niet ongerust over ons!
Ik dank u zeer voor deze bijzonder belangwekkende proefneming!
Dr. Hudson wilde nog wat zeggen, maar reeds klapte het portier dicht en
de auto schoof vooruit en was een seconde later in de duisternis
verdwenen......
De drie geneesheeren keken elkander aan en op hun gelaat spiegelden
zich zeer gemengde gewaarwordingen af!
HOOFDSTUK IV.
HET VERHOOR VAN BIG BILLY.
De auto, waarin Raffles—want men zal wel begrepen hebben dat de
gewaande Dr. Edouard Dumoulin de gentleman-inbreker was—met de beide
bewustelooze mannen gezeten was, reed in pijlsnelle vaart de Sloane
Street uit en zocht de noordelijke wijken van Londen op.
—Dat is prachtig gegaan! mompelde Raffles glimlachend, mijnheeren
collega’s zijn er heerlijk in geloopen! En nu zullen wij eens zien wat
wij uit deze beide heeren kunnen halen.
Henderson, de chauffeur, die den wagen bestuurde, scheen zijn
instructies te hebben gekregen, en stuurde zijn auto met onfeilbare
zekerheid dwars door de drukke straten van Londen, tot hij den wagen
eindelijk liet stilstaan voor een klein afgelegen huis in een nieuwe
straat, waarvan nog slechts een gering gedeelte was volgebouwd en dat
Raffles pas na zijn terugkomst uit Amerika had gehuurd.
Raffles opende het portier, en beval de beide bewustelooze mannen, om
uit te stappen en hem te volgen.
Met dezelfde automatische bewegingen, welke zij in het ziekenhuis
vertoond hadden, stapten Big Billy en zijn makker achtereenvolgens uit
de auto.
Raffles had de deur reeds geopend, en gaf Henderson op zachten toon
eenige bevelen.
Daarop viel de deur weder op slot.
Nauwelijks was dit geschied, of achter in de vestibule ging een deur
open, en Charly Brand, de trouwe vriend van den Grooten Onbekende, trad
Raffles tegemoet.
—Je bent dus geslaagd! riep hij uit. Ik kan mijn oogen bijna niet
gelooven.
—Ikzelf heb niet gedacht dat het zoo goed zou gaan, antwoordde Raffles
glimlachend, maar de geneesheeren slikten alles als zoete koek, en
zeiden op alles ja en amen! Het is waar dat zij overbluft waren, door
wat zij te zien kregen, dat ik reeds met mijn twee vrienden hier in de
auto was gestapt voor zij van hun verwondering bekomen waren en een
vraag hadden kunnen stellen die mij misschien in verlegenheid zou
hebben gebracht—bijvoorbeeld om de proefneming te staken, en deze
schurken nu maar weer naar hun bedden terug te brengen.
—Wat ben je eigenlijk voornemens met hen te doen?
—Ik wil hen ondervragen!
—Maar hebben de geneesheeren dat niet gedaan, riep Charly verschrikt
uit.
—Daar heb ik wel voor gewaakt. Zij vroegen, of ik hen ook niet op een
vraag kon laten antwoorden, en ik haastte mij te antwoorden, dat hun
stembanden geheel verlamd waren.
—Maar dan heeft dat eigenlijk van een toeval afgehangen, of de
toestand, waarin die twee mannen verkeerden ontdekt werd, riep Charly
uit.
Raffles haalde de schouders op.
—Dat had dan al een zeer groot toeval moeten zijn. Welke geneesheer zou
het nu in zijn hersens kunnen krijgen om een volmaakt bewusteloos
persoon een vraag te stellen?
—Je hebt gelijk! Dat zou wel wat vreemd geweest zijn.
Intusschen waren de beide bandieten als zoutpilaren precies op dezelfde
plek blijven staan, waar Raffles hen bevolen had.
Raffles bedacht zich even, en wendde zich toen tot Charly met de vraag:
—Marthe Debussy is toch nog altijd in het kleine hotel tegenover het
ziekenhuis?
—Ja, zij zou daar blijven tot een van ons zelf haar daar komt halen.
—Hebt ge haar op het hart gedrukt, dat ze zeer voorzichtig moest zijn?
—Ik heb haar zelf naar de groote conversatiezaal geleid, waar het den
heelen dag zeer druk is, en waar zij dus volkomen veilig mag worden
geacht. Trouwens men heeft ons niet gevolgd; het schijnt dat de
schurken ons spoor bijster zijn.
—Daar zullen wij maar niet al te vast op rekenen, hernam Raffles
droogjes, en nu zullen wij eens zien, wat Big Billy ons heeft mee te
deelen.
Hij wendde zich tot den bandiet en beval:
—Ga die kamer daarginds binnen.
Aanstonds gehoorzaamde Big Billy, en bleef midden in het schaars
gemeubelde vertrek stokstijf staan, juist als een soldaat die op nadere
bevelen wacht.
—Wat moet er nu met dien andere gebeuren? Kan die man niet ontijdig
ontwaken?
—Onmogelijk, maar je kunt hem voor alle veiligheid in den kelder
opsluiten.
—Weet hij misschien nog meer dan Big Billy?
—Neen! De man daar in de kamer is een vertrouwd luitenant van een der
bendehoofden, en hij zal van de naaste ondernemingen beter op de hoogte
zijn dan zijn metgezel.
—En nu aan het werk!
Charly sloot den bandiet, die in de vestibule was achtergebleven, vlug
in een ledig vertrek op, deed de deur op slot, en voegde zich toen
weder bij Raffles, die Big Billy reeds gelast had tegenover hem in een
grooten stoel plaats te nemen.
—Weet je nu wel zeker, Edward, begon Charly, die nog altijd met de
grootste verbazing vervuld was over het zonderlinge verschijnsel
hetwelk hij had aanschouwd, dat die kerel je zal antwoorden?
—Heel zeker, Charly.
—Maar zal hij je naar waarheid antwoorden?
—Hij zou niet anders kunnen, al zou hij willen, antwoordde Raffles. Ja,
mijn jongen, zoo vervolgde hij glimlachend, toen hij den blik van
ongeloof in de oogen van den jongen man zag, er zijn meer dingen
tusschen hemel en aarde, dan waarvan uw schoonste wijsheid heeft
gedroomd, zooals het in „Hamlet” heet, de wil is tijdelijk uit deze
beide mannen verdwenen, zij moeten volkomen naar waarheid antwoorden,
juist zooals de feiten zich hebben toegedragen, eenvoudig omdat zij
niet zouden kunnen liegen: dit komt je vreemd voor, en het is toch
alles welbeschouwd zeer eenvoudig, thans echter ontbreekt het mij aan
den tijd om je dit nader uiteen te zetten.
Hij boog zich naar Big Billy voorover, keek hem aan, en vroeg:
—Gij verstaat mij immers goed?
—Zeer goed.
—Hoe is uw naam?
—Ik heet William Brush.
—Zijt gij lid van een dievenbende?
—Ja.
—Hoe heet zij?
—De Bende der Raven.
Raffles wendde zich tot Charly, en zeide op zachten toon:
—Je ziet, dat de man zonder eenige aarzeling antwoordt; hij behoeft
zich ook niet te bedenken, want zijn antwoorden gaan buiten zijn
normaal denkvermogen om, zijn stem is slechts het medium tusschen een
hoogere macht, die hem dwingt te spreken en de zuivere waarheid te
zeggen.
Hij keerde zich nu weder tot den bandiet en vervolgde:
—Kent gij Dr. Fox?
—Ja.
—Waar is zijn verblijfplaats?
—Dat kan ik u niet zeggen, ik weet het niet.
Charly haalde even de schouders op, maar Raffles zeide op vermanenden
toon:
—Je schijnt nog altijd niet geheel overtuigd te zijn, beste kerel, en
toch, als deze man zegt dat hij het niet weet, dan weet hij het ook
werkelijk niet. Dat is ook zeer natuurlijk, want Fox moet uiterst
voorzichtig zijn en waarschijnlijk weten niet meer dan twee of drie
zijner meest vertrouwde vrienden waar hij woont en misschien weet
niemand het.
Raffles wendde zich nu weder tot Big Billy en hernam:
—Zijt gij op de hoogte van de eerstvolgende ondernemingen van den
meester?
—Ja.
—Noem ze op.
—Een inbraak bij Sir Roger Maxwell, een overval van een filiaal van de
Bank van Engeland in Norwich, ontvoeren van de dochter van den minister
van koloniën, met het doel, haar vader een groot bedrag af te zetten.
Meer weet ik niet.
—Men kan wel zien, dat Dr. Fox zoo juist uit New-York is teruggekeerd
en daar in de leer is geweest bij Buster Finn, den chef van de bende
van het Kwade Oog. Die hield er ook dergelijke praktijken op na,
mompelde Raffles op verachtelijken toon, nu, ik zal daar een stokje
voor steken.
Hij keek Big Billy aandachtig aan, en vroeg:
—Wat is de eerste onderneming?
—De inbraak bij Maxwell.
—Wanneer zal die plaats vinden?
—Morgennacht.
—Hoe laat?
—Omstreeks twee uur.
—Zal Dr. Fox er zelf aan deel nemen?
—Ja.
—Hoeveel man neemt hij mee?
—Vijf of zes.
—Zoudt gij zelf ook hebben meegedaan?
—Ja.
—En uw makker?
—Ook hij.
—Hoe heet hij?
—Jim Hayman.
—Had hij geen bijnaam?
—Ja, „Bittere Pil!”
Raffles keek Charly glimlachend aan en hernam:
—Hoe komt hij aan dien eigenaardigen bijnaam?
—Omdat het woord hem in den mond bestorven is. Hij noemt alles een
bittere pil, als hij eens gearresteerd wordt, of een messteek in een
gevecht oploopt, of door zijn minnares met een eind hout op het hoofd
geslagen wordt......
Raffles bleef een oogenblik in gedachten verzonken zitten.
Het was duidelijk, dat zijn vlugge geest een plan beraamde.
Hij stond op, liep eenige malen het vertrek op en neer, en nam Big
Billy met aandacht op.
Toen zeide hij op zachten toon tot Charly:
—De kerel is groot en zwaargebouwd, desnoods zou Henderson voor hem
kunnen doorgaan als hij schoenen zonder hakken aantrekt—en jij hebt wel
een weinig van dien heer met zijn zonderlingen bijnaam.
—Maar die man heeft bruine oogen! riep Charly uit.
—Dat is zoo, hernam Raffles peinzend. De omwisseling zou dus pas op het
laatste oogenblik kunnen plaats hebben.
—Ik wilde wel een opmerking maken, Edward.
—Laat eens hooren!
—Nog vanavond en op zijn laatst morgenochtend zullen de bladen vol
staan over deze zaak, want het spreekt vanzelf dat men daar in het
ziekenhuis het bedrog spoedig genoeg ontdekt zal hebben en men zal den
Franschen geneesheer Dumoulin opbellen, die hier inderdaad sedert een
week vertoeft, en men zal zoodoende te weten komen, dat hier bedrog
heeft plaats gehad.
—Welnu, wat zou dat?
—Wat dat zou. Fox leest toch ook bladen. Hij zal aanstonds zijn
combinatie maken, en wel begrijpen, dat jij hier achter zit.
—Ik herhaal: Wat zou dat?
—Wel, wij zullen niets kunnen doen. Fox zal op zijn hoede zijn, en als
wij daar in de plaats van de beide bewustelooze mannen komen aanzetten,
dan zal hij ons zeer grondig aan den tand voelen. Hij zal zich namelijk
afvragen, waarom John Raffles zijn beide mannen Big Billy en „Bittere
Pil” niet dadelijk aan de politie heeft overgeleverd, zooals hij reeds
dozijnen van zijn beste mannen heeft gedaan.
Raffles antwoordde niet dadelijk, maar verzonk opnieuw in nadenken.
Toen sprak hij:
—Het is waar, tot op zekere hoogte heb je gelijk. Fox zal zich
afvragen, hoe wij zoo eensklaps weder in vrijheid komen, als wij in de
huid van Big Billy en „Bittere Pil” sluipen zal hij ons een aantal
vragen stellen, die ons in groote verlegenheid brengen en als het
antwoord niet naar zijn zin uitviel, zou hij zich waarschijnlijk geen
oogenblik bedenken, en ons naar de andere wereld helpen; er zijn in den
vloer van het dievenhol eenige luiken, boven een ondergrondschen zijtak
van de Theems, en wie weet hoevele ongelukkige slachtoffers daar reeds
door zijn geworpen.
—Nu, ik vind, dat wij ons dan maar niet aan de mogelijkheid moesten
blootstellen, meende Charly. Het zou in ieder geval een hoogst gewaagde
onderneming zijn.
—Maar wat dan? riep Raffles uit. Ik wil volstrekt van de partij zijn
bij die inbraak! Sir Maxwell is er juist de man naar om te bestelen,
alleen kan ik niet toestaan, dat een ander het doet en zeker niet een
man als Fox. Ik zou dus gaarne twee vliegen in één klap willen slaan:
de brandkast van Sir Maxwell eens van binnen bezien en tevens mijn
vijand verslaan.
—Bedenk dan iets anders! riep Charly uit. Iets minder gevaarlijks.
Raffles dacht nog even na, en scheen toen een besluit te hebben
genomen.
Hij stond voor Big Billy stil, en zeide:
—Wij zullen ons van je moeten ontdoen, vriend. Ben je er verheugd om?
—Ja, kwam het antwoord, maar er vertrok geen spier op het bleeke gelaat
van den bandiet.
—Dan ben je een weinig te haastig met je blijdschap geweest, mijn
vriend, hernam Raffles met een kort lachje, want je zult regelrecht
naar Scotland Yard wandelen, jij en je makker.
Het is zeer waarschijnlijk, dat deze opmerking een hoogst onaangename
uitwerking had op den bandiet, maar daar viel op zijn gelaat volstrekt
niets van te bemerken.
Het bleef als uit steen gehouwen, en zelfs de wimpers trilden niet.
—Je zult hen toch niet in dien toestand naar het hoofdbureau van
politie brengen? vroeg Charly.
—Neen, antwoordde Raffles, dat zou voor hen niet alleen hoogst
onaangenaam zijn, daar zij mijn tusschenkomst volstrekt noodig hebben,
om hen uit dezen toestand te verlossen, maar het zou voor mij hoogst
gevaarlijk zijn, ik moet hen nu een kleine inspuiting geven met een
soort tegengift en eenige minuten later komen zij tot bewustzijn. Ik
zou deze kleine operatie moeten verrichten en als ik mijn tijd niet
juist afmeet, zou dat zeer onaangename gevolgen kunnen hebben, neen, ik
weet er wel iets anders op, het kan nog een aardige grap worden.
HOOFDSTUK V.
HET PLAN WORDT UITGEWERKT.
Charly keek Raffles met een onzekeren blik aan.
Hij kende deze grappen van Raffles en hij wist dat ze niet steeds even
gevaarloos waren.
—Wat wil je doen? vroeg hij.
—Dat zul je aanstonds zien, antwoordde Raffles. Hij raadpleegde zijn
horloge en vervolgde:
—Ik zal mij eerst ontdoen van dezen prachtigen zwarten baard, want het
zal nu wel op alle politiebureaux bekend zijn, dat iemand anders de rol
van Dr. Dumoulin op zich heeft genomen. Het is nu zeven uur, en het
wordt tijd om te dineeren. Houd hier dezen schelm eenige oogenblikken
gezelschap, totdat ik mij verkleed heb.
Raffles verliet het vertrek, legde in een kleine slaapkamer zijn
vermomming af, stak zich in den zwarten rok, en verscheen eenige
minuten later als een deftig provinciaal weder in de kamer, waar Charly
geduldig wachtte.