voelen alreets beterschap"; en soo wy toesaghen vonden in de boomen
groote menighte van duyven, van die blauwe velt-vliegers; lieten haer
met de handen grijpen en met stockjens en rieten doodt slaen, sonder
dat sy het belul hadden wegh te vlieghen. Sloeghender op dien dagh wel
ontrent de twee hondert; trocken daer mede te vyer, aen 't sieden en
aen 't braden voor de siecken, en oock voor de gesonden. Vonden oock
menighte van landt-schiltpadden; koockten die met pruymen van Damast
[44], die wy uyt Hollandt genoegh hadden mede ghebrocht. Ick voer
eyndelijk weder aen boort, latende de siecken (die ontrent veertigh in
't ghetal waren) met de kocx aen landt blijven. Scheep komende vonden
goet (alsoo het schip op een quade perijculoose plaets lagh), dat ick
met de ghemande boot 's nachts van boort soude varen, en seylen by de
wal langhs om te besien of wy gheen beter ree (om het schip te leggen)
konden bekomen. 't Welck ick dede en seylde met de boot by 't landt
langhs en vondt een fraye santbay om 't schip in te leggen, ontrent
vijf mijlen vande plaets daer 't schip lagh. Voeren in de bay aen
landt en bevonden dat aldaer een groot binne-water was, doch niet heel
vers en ontstont hier uyt, soo wy oordeelden, om dat het boven drie
schepen-langhte niet van de strand' was, waer door het soute zeewater
door 't sant heen lecte in 't binnewater en maeckte dit alsoo brack.
Voort op het landt komende vonden menighte van gansen, duyven, grauwe
papegayen en ander ghevoghelte, oock menighte van landt-schiltpadden;
sagender wel 20 a 25 onder de schaduwe van een boom sitten, kondender
soo veel van krijghen als wy begheerden. De gansen waren soo wijs
niet datse opvloghen als wyse naliepen; smetense [45] met stocken
doodt, sonder dat se opvlogen. Daer waren oock eenige dod-eersen,
die kleyne vleugels hadden, maer konden niet vliegen; waren soo vet
dat se qualijck gaen konden, want als sy liepen sleepte haer de neers
langhs de aerde [46].
Maer dat meest te verwonderen was, de papegayen en ander gevoghelte,
als wy daer een of hadden en dat wat meulden [47] dat het kreet,
soo quamen alle de anderen, die daer ontrent waren, daer nae toe,
ghelijck of sy haer wilden ontsetten, en lieten haer mede grijpen;
kregen derhalven genoegh van dat goet om te eten. Dit alsoo gesien
hebbende keerden wederom met de boot nae 't schip, dat (als geseydt)
ontrent vijf mijlen daer van daen lagh. Aen boort komende vertelden
hoe wy ghevaren waren, hoe wy daer een goede reed' in een sandt-bay
ghevonden hadden en goede ancker-grondt om 't schip in verseeckertheydt
te legghen. Hier over waren sy altesamen seer verblijdt; voeren met de
boot en bootschapten ons volck, die wy tegen 't schip over aen landt
hadden geset, dat wy met het schip verseylen souden vijf mijlen van
daer, en souden weder by haer komen; die daerin wel tevreden waren.
Aen boort komende lichten onse ancker op en liepen daer nae toe, en
setten 't [48] in de voornoemde sant-bay op 35 vadem en vertuydent
wel vast [49]; lieten doe al het volck meest aen landt loopen om te
bosscharen wat sy krijgen konden [50]; stelden oock ordre datter acht
mannen met de segen souden gaen visschen in het binne-water (daer van
verhaelt is), om te sien of sy voor 't volck de sood' souden konnen
vangen. Sy togen te werk en vingen schoone visschen, te weten harder
en ander vis, oock mede visschen van de groote gelijck salmen, die
delicaet en vet waren.
Vonden mede vers water, sijnde een kleyn reviertje, dat vande bergen
quam afloopen nae de strand' toe, welck reviertje aen beye sijden heel
cierlijck met kleyne boompjes bewassen was daer 't water tusschen door
liep soo klaer als een kristal; brachten daerom al onse lege-leggers
[51] aen landt en vuldense uyt dat reviertje, en lietense staen ter
tijdt toe wyse tegen ons vertreck souden scheep halen, of alst ons
goet dochte.
Hier by dit water vonden wy oock een seecker bort, daer in met
gehouwen of ghesneden letters gheschreven stont, dat de commandeur
Ariaen Maertsz Block daer hadde gheweest met een vloot van derthien
seylen; hadde aldaer ettelijcke sloepen verlooren met eenige van sijn
maets, alsoo de sloepen in 't landen sticken worden gesmeten waer door
eenige maets verdroncken [52]. Die tijdt dat wy daer lagen lieper de
zee noyt soo sterk aen.
Op dit voorschreven Eylandt de Maskarinas en woont gheen volck. Ons
volck liep meest het geheele eylandt deur en deur, en boschkaerden
overal; geneerden haer al [53] met het gevogelte en visschen. Sy wisten
de vogelen soo fray te braden aen houten speeten en namen het smeer
uyt de schilt-padden en bedroopten in 't braden de voghels daer mede,
waer door sy soo delicaet worden [54] dat het een lust was om daer
van te eten.
Vonden oock mede een afloopent water, daer groote aalen in waren. Het
volck trocken haer hemden uyt en hielen die soo open in 't afloopent
water, en vinghense alsoo in haer hemden; waren heel lecker van smaeck.
Hier sagen wy oock een dingh, daer in wy alle verwondert waren,
te weten: hoe dat de zee-schiltpadden 's morgens uytter zee op
strant quamen loopen en schraepten een kuyl in 't sant en leyden hare
eyjeren daer in, in groot getal, wel tot hondert ja twee hondert toe,
en schraepten het sant dan weder over de eyjeren, welcke eyjeren
door de son, als die op de middagh en door den dagh heet scheen,
worden3 uytgebroet, datter jonge schiltpadden uyt quamen. Saghen
se met verwonderingh aen, want sy waren niet grooter als dat haer
schiltjes waren als groote neute-doppen.
Vonden daer oock eenighe segewaer en palmede-boomen, daer wy dranck
uyt tapten, soo soet en van smaeck als soet-way [55].
Sagen daer oock eenighe bocken loopen, maer door haer groote
wildigheydt kostender gheen bekomen, als alleen eene, die soo oudt
was dat sijn hoornen hem van de wormen worden opge-eten. Was onbequaem
om van menschen ge-eten te worden.
En dewijl wy alle dagen daer dus doende waren, quamen diegene die
wy sieck aen landt hadden geset (als verhaelt is) altemael wederom
by ons, ghesondt en fris zijnde, uytghenomen seven die noch sieck
bleven leggen, die wy noch daer nae (doe wy klaer waren) met de boot
wederom t' scheep haelden.
Wy teerden het schip van binnen en buyten en setten de poorten altemael
op, datter de lucht in en door soude wayen, en besprenghden het schip
oock tot ettelijcke plaetsen met asijn; alles om een goede gesonde
lucht in 't schip te krijgen.
Wy hadden tot ons gerijf een sonne-wijser aen landt gheordoneert, daer
aen wy altijdt konden sien hoe laet het op den dagh was. En na dien
wy alle dagen het gevogelte soo nae liepen, waren sy eyndelijck soo
schichtigh en schuw' van ons, dat sy wegh vlogen als wy haer ontrent
quamen; waer door dat het ghebeurde dat onse opper-stierman Jan Piet
van Hoorn met een voghel-roer aen landt gingh, om noch ettelijcke
gansen en andere voghels te schieten. En na veel of eenighe schoten
borst, in 't schieten, de loop uyt de laed van 't roer, dat de
broeck-schroef recht boven sijn oogh in 't hooft sprongh, waer door
hy sijn eene oogh verloor.
Eyndelijck maeckten wy ons schip weder klaer om te vertrecken. Sloegen
onse zeylen weder aen, haelden onse water t' scheep, stuerden een
trommelslager aen landt, die sloegh ende riep het volck altemael by
malkander; namen ontrent hondert schildt-padden mede in de boot, die sy
scheep brochten. Hadden ons van alles wel versien, van schilt-padden,
gevogelte, gedrooghde vis, die het volck ghevangen en ghedrooght
hadden. Wy in de cajuyt hadden een heel vat vol gansen ingheleydt
met asijn, half gaer ghekoockt wesende; hadden oock mede een goedt
parthy vis ingheleydt, met asijn om goedt te blijven.
En nae dat wy aldaer 21 dagen gelegen hadden en gereet waren, zijn
wy t' seyl ghegaen; staecken by de windt over, hoopten het eylandt
Mauritius te beseylen, maer quamen te laegh [56], konden het van
beneden moy sien doch niet aen komen. Want al schoon wy aen het
eylandt de Maskarinas soo langh ghelegen hadden, en van alles wat
op het eylandt was ghenoegh bekomen hadden, soo waren evenwel ons
volck noch altemael niet gesont geworden, want daer warender vele,
die noch klaeghden. Dit gaf de officiers oorsaecke, om uyt de naem van
't volck in de cajuyt te komen en te vraghen, of het niet geraetsaem
was, dat wy noch een ander verversch-plaets souden aendoen, dewijl
het volck noch niet altemael ghesont was en wy noch langh om de Suydt
mosten loopen, aleer wy inde travande winden [57] souden komen,
om alsoo onse reys nae Batavia of Bantem te vervorderen, dat het
ons konde ontschieten en het volck wederom invallen [58]. Waer op wy
nae langhe deliberatie met de scheepsraedt goedt vonden draghent te
houden nae het eylandt Sancte Maria, leggende dicht aen 't landt van
Madagasker, recht voor de groote Bay van Antongiel. Steldender onse
kours nae toe, kreghent in 't gesicht en liepen boven 't West-eynd'
van 't eylandt om, op 6, 7 a 8 vadem waters; mochten de grondt soo
klaer sien als den dagh; liepen aen de binne-kant van 't eylandt en
settent op 12 a 13 vadem goede grondt. De inwoonders van 't landt ons
siende zijn datelijck met een prauwtjen (zijnde een schuytjen uyt een
boom ghehouwen) aen ons boordt ghekomen en brochten eenige appelen,
lemoenen, wat rijs en hoenderen met haer; bewesen ons dat sy sulck
goedt meer aen landt hadden, brachten dit tot een munster. Bewesen ons
oock door kennelijcke tekenen met de mondt, dat sy oock noch koeyen,
schapen, kalveren, hoenderen en ander goet hadden; riepen boe, bee,
koekleloeloe: dat waren koeyen, schapen en hoenderen. Wy sagen dit
volck met verwonderingh aen. Wy gaven haer wijn te drincken uyt een
silveren schael; sy waren soo wijs niet, dat sy daer te degen uyt
konden drincken, maer staken het hooft of aengesicht in de schael en
droncken ghelijck de beesten uyt een emmer drincken; en doen sy de
wijn in 't lijf hadden, tierden sy haer of sy geck waren.
Dit volck was gantsch naeckt, uytgeseydt dat sy een kleetjen om de
middel hadden voor de schamelheydt; waren geelachtigh-swart van coleur.
Wy voeren alle dagen aen landt en ruylden kalveren, schapen, rijs en
melck voor bellen, lepels, geel-hechte messen [59] en kralen.
De melck brochten sy ter merckt in bladeren, die in malkander
gevlochten waren, van fatsoen als buysse-koolen [60]. Aen boort
komende sneden wy de bladen stucken, en soo quam de melck daer uyt
loopen. Ruylden oock appelen en lemoenen, doch weynigh. Resolveerden
derhalven met het schip een mijl 2 a 3 te verseylen; lichten ons
ancker en seylden op een ander plaets. Aen landt komende vonden daer
oock weynigh appelen; hier waren oock water-lemoenen en Spaens speck
[61]. Wy vonden goedt dat ick met de ghemande boot soude overvaren
aen 't landt van Madagaskar, om met wat koopmanschap te besien
of ick aldaer niet een party appelen en lemoenen konde bekomen;
't welck ick dede en voer over. Quamen voor een revier, die wy wel
een mijl anderhalf oproeyden; souden hem verder opgeroeyt hebben,
maer de boomen, die aen beyde sijden van de revier stonden, hingen
soo nae malkander toe, jae, tegen malkander aen (so nau worden het
vaer-water van de revier op 't laetst), dat wij eyndelijck terugh
mosten keeren. Vernamen gants geen volck, noch vruchten; mosten also
vruchteloos wederom. Sliepen een nacht op 't landt; quamen (na dat wy
drie dagen uyt geweest hadden) weder behouden aen 't schip. Voeren des
anderen daeghs weder aen 't eylandt daer 't schip onder lagh; kregen
doen noch een deel lemoenen, appelen, melck, rijs en banannessen.
Al ons volck worden in die tijdt dat wy daer lagen weder soo fris en
gesont, of wy eerst uyt Hollandt geseylt waren. Wy namen veeltijdts
als wy aen landt voeren een speelman mede, die op de fioel speelde,
waer in het volck van 't landt haer seer verwonderden, jae waren
daer soo nieu toe, dat sy niet wisten hoe sy 't hadden; ginghen daer
rondom sitten en staen, knipten op de duymen, dansten en sprongen,
en waren verheught en vrolijck. Wy en konden aen haer geen teycken
van kennisse Godts of godsdienst bespeuren, maer hadden aen sommighe
plaetsen buytens huys ossen-hoofden op staken opgerecht, daer voor sy
(soo wy bemercken konden) nedervielen en aenbaden; schenen heel vreemt
te wesen en sonder gevoel van den waren Godt.
Den 9. dagh dat wy daer gelegen hadden, ons volck als geseyt fris en
gesont wesende, krengden [62] wy ons schip op zijd, soo veel als wy
konden, en maeckten 't onder schoon met verckenen en schrobben, en
gingen t' seyl; liepen om de Zuyd tot op de hooghte van 33 graden,
wenden als doen weder Oost-waert over en stelden onse koers doen
na de Straet van Sunda toe. En ghekomen sijnde op de hooghte van
vijf en een halve graed, sijnde de hooghte van de voorschreven
Straet van Sunda, wesende den 19. dagh van November 1619, soo is
door 't pompen van brandewijn de brandt in de brandewijn ghekomen;
want de botteliers-maet gingh (nae ouder gewoonte) met sijn vaetjen
's achter-middaeghs in 't ruym en soude dat vol pompen, om alsoo
's anderdaeghs 's morgens aen de gasten yder een half mutsjen uyt
te deelen [63]. Hy nam een keers mede en stack de steker inde boom
van een vat [64], dat een laegh hooger lagh alst vat daer hy uyt
pompte. Sijn vaetje vol gepompt hebbende soude hy de steker daer de
keers op stond uyt halen, en alsoo hy die wat vast hadde ghesteecken,
haelt hyser met een force uyt. Daer was een dief aende keers [65];
die vielder doe of, en viel juyst inde spons [lees: spon] van 't
vat daer hy uyt gepompt hadde. Hier door ontfingh de brande-wijn en
vloogh terstondt op, tot het vat uyt; de booms borsten uyt het vat en
de brandende brandewijn liep beneden in 't schip, daer smits-koolen
laghen. Strackx wordender gheroepen: "brandt! brandt!" Ick lagh doen
ter tijdt op 't boevenet en keeck door de traliën [66]. Dat gherucht
hoorende liep datelijck beneden in 't ruym. Daer komende sagh gheen
brandt; vraeghde: "waer is de brandt?" Sy seyden: "Schipper sie daer,
in dat vat". Ick stack mijn arm in 't vat en konde geen brandt voelen.
De botteliers-maet, daer de brandt deur quam, was van Hoorn, en was
genaemt Keelemeyn. Hy hadde twee kitten met water by hem gehadt;
die had hyder opgegooten, waer door het scheen dat de brandt uyt
was. Doch ick riep om water van boven, 't welck datelijck quam, met
leeren emmers, en goot so langh dat wy geen meer gewach van brandt
sagen. Gingen uyt het ruym; maer omtrent een half uer daernae begonnen
sy weder te roepen: "brandt! brandt!" waer door wy altesamen seer
verbaest [67] waren. Trokken nae 't ruym en saghen dat de brandt van
onderen opwaert sloegh, want de vaten stonden drie en vier hoogh, en
de brandt was door de brandewijn beneden inde smits-koolen gheraeckt;
trocken wederom te werck met leeren-emmers en gooten soo veel water dat
het te verwonderen was. Maer alweder een nieuwe swarigheydt, want door
't water gieten in de smits-koolen gaf sulcken stinckende-swaveligen
roock op, datmen smooren en sticken wilde in 't ruym van bangigheydt
[68]. Ick was meest in 't ruym om order te stellen en liet altemet
ander volck in 't ruym komen tot ververschingh. Ick vermoede datter al
veel in 't ruym verstickt bleven leggen, die de luycken niet hebben
konnen vinden; ick self was menighmael het soecken schier bijster,
gingh met mijn hooft altemet op de vaten leggen om adem te scheppen,
het aengesicht na 't luyc toekeerende; lieper eyndelijc uyt; gingh
altemet by de coopman Heyn Rol en seyde: "maet, het is best dat wy
het kruyt over boord smijten"; maer de coopman Heyn Rol en konde
hier toe niet resolveeren, gaf voor antwoordt: "smijten wy het kruyt
over boort, wy mochten de brandt uyt krijghen en komen daernae in
't gevecht teghen onse vyandt, en als wy dan (geen kruyt hebbende)
genomen wierden, hoe souden wy 't verantwoorden?"
De brant en wilde niet slissen, en niemant konde in 't ruym schier
langer harden door den stinckenden roock (als verhaelt is). Wy hielden
achter nae gaeten inden overloop [69] en gooten gheweldigh met water
daer door, en door de luycken; mochte evenwel niet helpen. Onse groote
boot hadden wy wel drie weecken te voren uytgheset en sleepten hem
achter aen, en de sloep, die voor op 't boevenet stont, was oock
uytgeset, omdat hy ons in de weegh stont om 't water te mannen [70];
en alsoo daer groote verbaestheydt [71] in 't schip was, ghelijck
men wel dencken mag, (want het vyer en het water was voor ooghen en
geen ontset van yemandt op aerden, door dien wy alleen waren sonder
eenigh landt, schip of schepen te sien) soo liepender veel van 't
volck te met over boort en kropen tersluyp met het hooft onder de
rusten [72], opdat men haer niet sien soude, en lieten haer dan in
't water vallen en swommen alsoo aen de schuyt en boot, klommender
in en verburgen haer onder de doften en plechten totter tydt toe dat
haer dochte dat sy volckx genoegh in hadden.
Heyn Rol, de coopman, quam by geval inde geldery [73]; was verwondert
datter soo veel volck inde boot en schuyt was. Het volk riep Heyn
Rol toe en seyden, dat sy wilden ofsteken en soo hy mee wilde soo
mochte hy hem op de val-reep neder laten. Heyn Rol liet hem overreden
en klom by de val-reep neer, en quam alsoo by haer in de boot. Heyn
Rol die seyde: "Mannen laet ons wachten tot dat de schipper komt",
maer hy en hadde daer geen commandement, want toen sy Heyn Rol hadden,
sneden sy de touwen sticken [74] en roeyden alsoo van 't schip of. En
alsoo ick doende was met het volck met order te stellen om de brandt,
waer 't mogelijck, te uytten, quamen andere van 't volck by my
gheloopen en seyden met groote verbaestheydt: "Och lieve schipper,
wat raedt! Wat sullen wy doen? De schuyt en boot zijn van 't schip
en roeyen wegh!" Ick seyde teghen haer: "Is de schuyt en boot wegh,
soo zijnse op sulcken conditie wegh gevaren, datse niet weer sullen
komen." Doe liep ick metter haest nae boven toe en sach dat sy wegh
roeyden. De seylen van 't schip laghen doe ter tijdt op de mast
[75]; het grootzeyl was opghegijt [76]. Ick riep teghen 't volck
knaphandigh: "Hael de seylen om! Wij sullen sien, of wyse konnen
beseylen en stroopense onder de kiel deur [77]. Dat haer dit en dat
hael!" Wy setten de seylen schrap en seylden daer nae toe. By haer
komende roeyden sy ontrent drie schepen-langhte voor 't schip over,
want sy wilden by ons niet wesen, maer roeyden in de windt op, van
't schip af. Doe seyde ick: "Mannen, wy hebben (naest Godt) onse
hulpe nu by ons, ghelijck ghy siet. Een yegelijck steeck nu sijn
handen uyt de mouw om (soo veel als ghy kondt) de brandt te uytten,
en gaet datelijck nae de kruytkamer en smijt het kruyt overboort,
dat ons de brandt in 't kruyt niet en beloopt." 't Welck gedaen wierde.
Ick met alle de timmer-luyden stracx overboort met dopgudsen en
navegers [78] om gaten in 't schip te boren, zijnde van voornemen
het water een vadem anderhalf in 't schip te laten loopen, om de
brandt alsoo van onderen te uytten; maer konden niet door 't schip
komen, overmidts datter soo veel yserwerck in de weegh was. Somma,
de benautheydt die in 't schip was kan ick niet wel uytspreecken;
het ghekerm en ghekrijt was boven maten groot. Vielen doen wederom
dapper aen 't water gieten, waer door het leeck dat de brandt
minderde; doch een weynigh tijdts daer nae quam de brandt inde oly;
doen was de moet gants verloren: want hoemen meer water goot, hoe
de brandt scheen grooter te worden, sóó vloogh de brandt op door
de oly. Hier door ontstont sulcken ghehuyl, ghekerm en gekrijt in
't schip dat een mensche de hayren te berghen stonden; jae, de
bangigheydt en benautheydt was soo groot, dat het klamme sweet de
menschen afliep; waren evenwel noch al besich met water te gieten en
kruyt over boordt te smijten, tot het eynde toe dat de brandt ons in
't kruyt beliep. Ontrent 60 half vaten kruyt hadden wy overboordt,
doch haddender noch wel ontrent 300 in, daer wy mede opvloghen,
met alle man. Het schip sprongh aen hondert duysent stucken; 119
persoonen waren wy noch in 't schip doe het sprongh.
Ick stonde doen 't aengingh by de groote hals boven op 't schip en
ontrent 60 persoonen stonden recht voor de groote mast, die 't water
overnamen [79]; die worden al te samen wegh genomen en aan hutspot
gheslaghen, datmen niet en wist waer een stuck bleef, als oock van
alle de anderen. En ick, Willem Ysbrantsz. Bontekoe, doe ter tijdt
schipper, vloogh mede inde lucht; wiste niet beter of ick most daer
mede sterven. Ick stack mijn handen en armen nae den Hemel en riep:
"Daer vaer ick heen, o Heer! weest my arme sondaer genadigh!" Meende
daermede mijn eynde te hebben; doch hadde evenwel in 't op-vlieghen
mijn volle verstant, en bemerckte een licht in mijn herte dat noch
met eenige vrolijckheydt vermenght was, soo 't scheen, en quam alsoo
wederom neer in 't water, manck de stucken en borden van 't schip,
dat heel aan stucken was [80]. In 't water leggende kreegh ick sulcke
nieuwe couragie gelijck of ick een nieu mensch hadde gheweest. Toe
siende soo lagh de groote mast aen mijn eene zijd' en de focke-mast
aen mijn ander zijd'; ick klom op de groote mast en gingh daer op
leggen en sagh het werck eens over, en seyd': "O Godt! hoe is dit
schoone schip vergaen, gelijck Sodoma en Gomorra."
Hier dus legghende sagh gheen levendigh mensch, waer dat ick heen sagh;
en terwijl ick hier dus lagh in ghedachten, soo komter een jonghman by
mijn zijd' opborlen en smeet met handen en met voeten, en hy gheraeckte
aende knop vande steven (die weer was comen opdrijven) seggende:
"Ick ben al klaer." Doe keeck ick om en seyde: "O Godt! leefter noch
yemant?" Deze jonghman was genaemt Hermen van Kniphuysen, uyt de Eyder
van daen. Ick sagh by dese jonghman een spiertjen of kleyn-mastjen
drijven, en alsoo de groote mast (daer ick op lagh) vast om en wederom
walterde, dat ick daer niet wel op blijven kon, seyde ick tegen hem:
"schuyft my dat spiertjen toe, ick salder op gaen leggen en halen my
alsoo nae u toe, soo sullen wy by malkander gaen sitten," 't welck
hy dede, en quam alsoo by hem. Dat ick anders niet wel by hem soude
gekomen hebben, quam omdat ick in 't opvliegen soo geslagen was. Mijn
rugh was heel beschadicht, hadde oock twee gaten in 't hooft; want het
quam soo aen, dat ick dochte: "o Heer! noch een beetje, soo ben ick
doodt." Ja het scheen, dat my hooren en sien vergingh. Wy saten hier
by malkander, elck een inneckhout vande boegh in den arm hebbende
[81]. Ginghen staen en keken uyt na de schuyt en boot; wordense
eyndelijck gewaer, doch waren soo verd' henen dat wy qualijck sien
konden of de voor-steven of de achter-steven na ons toe lach. De
son was aen 't water om onder te gaen. Seyden doen tegen mijn maet:
"Harmen, het schijnt dat onse hoop hier verloren is, want het is laet,
de son gaet onder, de schuyt en boot zijn soo verd', datmen haer
qualijck sien kan; het schip is stucken, en wy moghen 't hier (op
't wrack) niet langh harden; daerom laet ons God almachtich bidden
om een goede uytkomst." Wy deden soo en baden Godt seer ernstelijck
aen om een goede uytkomste; het welcke wy kregen, want als wy weder
opsagen, so was de schuyt met de boot dicht by ons, om het welcke wy
seer verblijt waren. Ick riep datelijck: "Bergh de schipper! bergh
de schipper!" Sy dat hoorende waren seer verblijt en riepen: "De
schipper leeft noch, de schipper leeft noch!" en roeyden daerop
dichte by 't wrack en bleven daer soo leggen met schuyt en boot;
dorsten niet by ons komen, vermits zy vreesden, dat een stuck van
't wrack door de schuyt of boot soude stooten.