Edzeco estas bela kron';
Benita lig', la unuiĝ'
Plenigas urbojn, por Junon';
Honoro tial je edziĝ'!
Kaj je Himen', pro tiu bon'
Al urboj ĉiuj, por Junon'.
La Duko.
Nevino kara, estu tre bonvena,
Bonvena kiel la filino mia.
Feb.
Mi ne insistos ke vi estu mia,
Al vi min ligas fideleco via.
Eniras Jakveso de Bojz.
Jak. de B.
Aŭskultu al mi du aŭ tri minutojn:
Ĉar mi la dua filo vere estas
De Sir' Roland' maljuna, kaj mi portas
Novaĵon jenan al ĉi tiu bona
Kunveno: nome, Duko Frederiko,
Aŭdinte kiel ĉiutage venas
Al tiu ĉi arbar' altrangaj viroj,
Potencaj ankaŭ, tuj armeon povan
Ekipis, kiu sub konduko lia
Jam estis tien ĉi almarŝadanta,
Celante kapti kaj mortigi tiun,
La fraton lian. Al l' arbarorando
Li venis, kaj renkontis, per hazardo,
Religiulon bonan kaj maljunan,
Kaj kun li iom interparolinte
La Duko estis tuj forkonvertata,
De sia celo, kaj de l' mondo mem.
Li donis testamente sian kronon
Al l' ekzilita frato, kaj redonis
Al ĉiu kun la frato ekzilita
La posedaĵojn liajn, kaj bienojn.
Ke tio ĉi la vero nepre estas
Je mia vivo mi al vi atestas.
La Duko.
Bonvenu, juna viro! Je l' edziĝo
De viaj fratoj bone vi prezenta
Al unu la bienon detenitan,
Al la alia vastan dukolandon.
Unue en l' arbaro ni plenumu
Ĉi tion bone tie komencitan,
Kaj poste, ĉiu el la aro gaja
Kun mi la tagojn vintrajn elportinte,
Kaj noktojn vintrajn, kun mi partoprenos
La bonon de l' bonŝanco reveninta,
Laŭ sia stato. Dume, ni forgesu
Ĉi tiun nove alvenintan rangon,
Kaj tuj komencu la kamparan feston.
Muziko sonu! Vi, geedzoj novaj,
Ĝojege dancu, estu facilmovaj.
Jak.
Sinjoro,--laŭ permeso via bona,--
Se mi vin prave aŭdis, vi anoncis
Ke l' Duko, forlasinte kortegvivon,
Religiulo ĵus fariĝis?
Jak de B.
Jes,
Jak.
Mi iros al li: oni povas aŭdi
Kaj lerni multe de konvertiĝintoj.
[al la Duko] Mi donas vin al via rang' antaŭa,
Vi ĝin meritas pro la pacienco
Kaj pro la virto via. [al Orl.] Vin mi donas
Al amo kiun fideleco gajnas:
[al Oli.] Vin al la amo via, kaj bienoj,
Kaj kunligintoj. [al Tuŝ.] Vin al malpacado,
Mi testamente donas: vi provizis
Por amvojaĝ' nur du monatojn longa.
Do, iru tiel al la ĝojoj viaj:
Malsamaj al danctempoj estas miaj.
La Duko.
Restu, Jakveso, restu!
Jak.
Ne por ĉeesti feston: mi atendos
En via groto kion ajn vi sendos.
[Li foriras.]
La Duko.
Daŭrigu! Nun komencu nia festo,
Kiel finiĝos ĝi,--en ĝojatesto!
[Oni dancas.]
Epilogo.
Roz.
Ne estas laŭ la modo ke la sinjorino diru la epilogon; sed tio ne
estas pli malbonmoda ol ke la sinjoro diru la prologon. Se estas
vere ke bona vino ne bezonas vinberbranĉon, estas vere ke bona
teatraĵo bezonas neniun epilogon; tamen por bona vino oni ja uzas
bonajn vinberbranĉojn, kaj bonaj teatraĵoj fariĝas des pli bonaj per
helpo de bonaj epilogoj. En kia stato mi do estas, nek estante bona
epilogisto, nek povante fari min plaĉanta al vi pro bona teatraĵo!
Mi ne estas vestita kiel almozulo, tial ne decos ke mi petu kvazaŭ
por almozoj; mia metodo estas, vin ensorĉi; kaj mi komencos je la
virinoj. Mi rekomendas al vi, ho Sinjorinoj, pro la amo kiun vi
sentas al viroj, ke vi aprobu tiom de la teatraĵo, kiom plaĉas al
vi: kaj mi rekomendas al vi, ho Sinjoroj, pro la amo kiun vi sentas
al virinoj,--ĉar mi rimarkas per viaj afektaj ridetoj ke neniu el vi
malamas ilin,--ke, inter vi kaj la virinoj, la teatraĵo plaĉu al vi.
Se mi estus virino, mi kisus ĉiun el vi, kies barbo plaĉas al mi,
kies vizaĝhaŭton mi admiras, kaj kies elspiron mi ne malŝatas: kaj,
pro mia afabla propono, mi estas certa ke ĉiu el vi, kiu havas bonan
barbon, bonan vizaĝhaŭton, kaj dolĉan elspiron, volonte, kiam mi
kliniĝas antaŭ vi, diros al mi adiaŭ.
[Ĉiuj foriras.]
Notoj de transskribinto:
En la originala libro, la rolulonomoj aperis en kompakta formo, por
konservi spacon je la presita paĝo. Mi iom aliformis ties prezenton
en ĉi tiu versio de la teksto.
Mi senrimarke ĝustigis etajn interpunkciajn kaj citilajn erarojn,
kaj registris aliajn ŝanĝojn de mispresaĵoj per html-aj komentoj.
Ankaŭ originalajn paĝkomencojn mi simile registris.
Mi tute refaris la lokojn de la ilustraĵoj, por meti ilin nur
inter la scenoj.
Mi aldonis la sekvantan linion en akto I, sceno II:
Roz. Tiam ni estos novaĵo-plenigita.
Ŝajne ĝi erare malaperis en la originala libro.