La arbaro.
Eniras Orlando kaj Olivero.
Orl.
Ĉu estas eble ke post tiel mallonga konatiĝo vi ŝin estimus? ke nur
vidinte ŝin, vi ŝin amus? ke amante ŝin, vi lin amindumus? ke li vin
akceptus? kaj ĉu vi daŭrigos tion?
Oli.
Ne diskutu pri la kapricemo de ĉi tio, nek pri ŝia malriĉeco, nek
pri la mallonga konatiĝo, nek la subita amindumado, nek ŝia subita
konsento; sed diru kun mi, ke mi amas Alienon; diru kun ŝi ke ŝi min
amas: donu vian konsenton al ni ambaŭ: tio vin prosperigos; ĉar mi
donos al vi por via heredaĵo la domon de mia patro, kaj ĉiom de la
rento kiun Siro Rolando posedis; ĉi tie mi vivos kaj mortos paŝtisto.
Orl.
Vi havas mian konsenton. Via edziĝo okazu morgaŭ: tien mi invitos la
Dukon kaj ĉiun el liaj kontentaj sekvantoj. Iru vi kaj preparu
Alienon; ĉar, rigardu, jen venas mia Rozalindo.
Eniras Rozalindo.
Roz.
Dio vin gardu, frato mia.
Oli.
Kaj vin, fratino mia.
[Li foriras.]
Roz.
Ho, mia kara Orlando, kiel mi malĝojas, vidante ke vi portas vian
koron en skarpo!
Orl.
Ĝi estas mia brako.
Roz.
Mi pensis ke vian koron vundis la ungegoj de leono.
Orl.
Ĝi estas vundita, sed de virinaj okuloj.
Roz.
Ĉu via frato rakontis al vi kiamaniere mi ŝajnigis svenadon, kiam li
montris al mi vian poŝtukon?
Orl.
Jes, kaj ankoraŭ pli mirindajn aferojn.
Roz.
Ho, mi scias kion vi intencas: jes, ĝi estas vera; neniam estis io
tiel subita, escepte de brutobatalo, aŭ tiu fanfarona diraĵo de
Cezaro, "Mi venis, vidis, venkis." Ĉar tuj kiam via frato kaj mia
fratino renkontis unu la alian, ili reciproke sin rigardis; tuj kiam
ili rigardis unu la alian, ili reciproke sin amis, tuj kiam ili amis
unu la alian, ili reciproke sopiris; tuj kiam ili sopiris, ili
serĉis la kialon, kaj eltrovinte la kialon, ili serĉis la kuracilon;
per tiaj gradoj ili faris ŝtuparon al edziĝo, kiun ili senprokraste
supren iros; ili amas fervorege; kaj volas esti kune; bastonegoj ne
povas ilin apartigi.
Orl.
Ili edziĝos morgaŭ, kaj mi invitos la Dukon al la edziĝo. Sed ho,
kiel maldolĉe estas enrigardi en feliĉecon per la okuloj de alia
viro! Ju pli mi pensos morgaŭ ke mia frato, atinginte tion, kion li
deziras, estos feliĉa, des pli mi estos kiel eble plej malĝoja!
Roz.
Ĉu mi ne povos morgaŭ fari al vi servon, anstataŭante Rozalindon?
Orl.
Mi ne povas plu vivi per la pensado.
Roz.
Tial mi ne plu vin enuigos per vana parolado. Sciiĝu tial, ĉar nun
mi parolas serioze, ke mi scias ke vi estas sinjoro kun bona
inteligento. Mi ne diras ĉi tion por ke vi estimu mian sciadon, ĉar
mi diras ke mi scias tion; mi deziras de vi nur tiom da estimo, kiom
vin devigas kredi je mi, por helpi min, ne por gajni al mi laŭdon.
Kredu, do, mi petas, ke mi povas elfari strangaĵojn. Depost kiam mi
havis tri jarojn, mi ofte interparolis kun magiisto, majstro en lia
arto, tamen ne kondemninda. Se vi ja amas Rozalindon tiel kore, kiel
via gesto atestas, vi edziĝos je ŝi tiam, kiam via frato edziĝos je
Alieno. Mi scias kiamaniere la malbonŝanco ŝin premegas, kaj ne
estas neeble al mi, se ne estos maloportune al vi, ŝin meti antaŭ
viajn okulojn morgaŭ, en ŝia homa formo, tute sen danĝero.
Orl.
Ĉu vi parolas kun serioza intenco?
Roz.
Jes, je mia vivo; kiun mi alte taksas, kvankam mi diras ke mi estas
magiisto. Tial, vin plej bele vestu; invitu viajn amikojn; ĉar se
vi deziras edziĝi morgaŭ, vi povos; kaj je Rozalindo, se vi deziras.
Eniras Silvio kaj Febino.
Rigardu, jen venas amantino mia, kaj amanto ŝia.
Feb.
Junulo, vi tre malĝentila estis,
Montrinte tiun letereton mian.
Roz.
Negrava tio estas; mi deziras
Malica, malĝentila al vi ŝajni;
Jen sekvas vin paŝtisto tre fidela;
Rigardu, amu lin; li vin adoras.
Feb.
Paŝtisto, diru kio l' amo estas.
Sil.
El larmoj kaj sopiroj ĝi konsistas;
Kaj tia por Febino estas mi.
Feb.
Por Ganimedo, tia estas mi.
Orl.
Por Rozalindo, tia estas mi.
Roz.
Ne tia, por virino, estas mi.
Sil.
El fido kaj servemo ĝi konsistas;
Kaj tia por Febino estas mi.
Feb.
Por Ganimedo, tia estas mi.
Orl.
Por Rozalindo, tia estas mi.
Roz.
Ne tia, por virino, estas mi.
Sil.
El fantazio tute ĝi konsistas;
Kaj tute el sopiroj kaj pasio,
El adorado kaj el servemado,
El humileco, kaj el pacienco,
Kaj el malpacienco, kaj pureco,
El la provado kaj el rigardado;
Kaj tia por Febino estas mi.
Feb.
Por Ganimedo, tia estas mi.
Orl.
Por Rozalindo, tia estas mi.
Roz.
Ne tia, por virino, estas mi.
Feb.
Se tio estas vera, kial vi
Min malaprobas, ĉar mi amas vin?
Sil.
Se tio estas vera, kial vi
Min malaprobas ĉar mi amas vin?
Orl.
Se tio estas vera, kial vi
Min malaprobas ĉar mi amas vin?
Roz.