La arbaro.
Eniras Tuŝ-ŝtono kaj Aŭdreo.
Tuŝ.
Ni trovos okazon, Aŭdreo; estu pacienca, bona Aŭdreo.
Aŭd.
Certe, la pastro estis sufiĉe taŭga, spite ĉio, kion la maljuna
sinjoro diris.
Tuŝ.
Li estas tre malbona Siro Olivero, Aŭdreo, tre malbonega Siro
Martekst. Sed, Aŭdreo, estas junulo ĉi tie en la arbaro, kiu
pretendas al vi.
Aŭd.
Jes, mi scias kiu li estas; li havas nenian rajton al mi. Jen venas
la viro kiun vi intencas.
Tuŝ.
Vidi ŝercemulon estas kvazaŭ nutraĵo kaj trinkaĵo al mi: je mia
fido, oni, kiu havas bonan spriton, estas respondeca; ni devas moki;
ni ne povas nin deteni de tio.
Eniras Gulielmo.
Gul.
Bonan vesperon, Aŭdreo.
Aŭd.
Bonan vesperon, Gulielmo.
Gul.
Kaj bonan vesperon al vi, Sinjoro.
Tuŝ.
Bonan vesperon, amiko mia. Remetu la ĉapon, remetu la ĉapon; ne, mi
petas al vi, remetu la ĉapon. Kiom da jaroj vi havas, amiko mia?
Gul.
Dudek kvin, Sinjoro.
Tuŝ.
Tio estas matura aĝo. Ĉu via nomo estas Gulielmo?
Gul.
Gulielmo, Sinjoro.
Tuŝ.
Bona nomo. Ĉu vi naskiĝis en ĉi tiu arbaro?
Gul.
Jes, Sinjoro, mi dankas al Dio.
Tuŝ.
"Mi dankas al Dio,"--bona respondo. Ĉu vi estas riĉa?
Gul.
Nu, do, Sinjoro, nur iomete.
Tuŝ.
"Iomete" estas bona, bonega, tre bonega stato; kaj tamen ĝi ne estas
bona; ĝi estas nur iomete bona. Ĉu vi estas saĝa?
Gul.
Jes, Sinjoro, mi havas lertan spritecon.
Tuŝ.
Nu, vi bone respondas. Mi nun rememoras sentencon jenan; "la
malsaĝulo sin pensas saĝa, sed la saĝulo rekonas sian malsaĝecon."
La idolana filozofo, kiam li deziris manĝi vinberojn, kutime
malfermis la lipojn kiam li alproksimigis al ili la vinberojn,
intencante montri tiamaniere, ke vinberojn estas kreitaj por esti
manĝataj, kaj lipojn por malfermiĝi. Vi amas ĉi tiun fraŭlinon?
Gul.
Mi amas ŝin, Sinjoro.
Tuŝ.
Donu al mi la manon. Ĉu vi estas klera?
Gul.
Ne, Sinjoro.
Tuŝ.
Do, lernu jene de mi: havi estas havi; ĉar estas retorikaĵo, ke
trinkaĵo, elversite el pokalo en glason, plenigas la glason, kaj
malplenigas la pokalon; ĉar ĉiu el la verkistoj konsentas ke
_ipse_ estas tiu; nu, vi ne estas _ipse_, ĉar mi mem estas tiu.
Gul.
Kiu vi estas, Sinjoro?
Tuŝ.
Mi estas tiu, kiu devas edziĝi je ĉi tiu virino. Tial, vi, grimaculo,
foriru de la ĉeesto de ĉi tiu ina estaĵo,--de ĉi tiu virino,--aŭ,
grimaculo, vi pereos; aŭ, kiel vi pli bone komprenos, vi mortos; tio
estas, mi vin mortigos, vin forigos; mi ŝanĝos vian vivon en morton,
vian liberecon en sklavecon; mi agos kontraŭ vi per veneno, per
bastonfrapado, per glavo; mi kontraŭstaros vin per argumentoj; mi
vin superos per strategio; laŭ cent kvindek modoj mi vin mortigos.
Tial, tremu, kaj foriru.
Aŭd.
Jes, faru tion, bona Gulielmo.
Gul.
Dio vin gardu, Sinjoro.
[Li foriras.]
Eniras Koreno.
Kor.
Niaj gemastroj vin serĉas; venu, for, for!
Tuŝ.
Paŝetu, Aŭdreo! Paŝetu, Aŭdreo! Mi venos, mi venos.
[Ĉiuj foriras.]