La arbaro.
Eniras Rozalindo kaj Celio.
Roz.
Kion vi opinias nun? Ĉu ne estas jam post la dua? Kaj Orlando ne
ĉeestas!
Cel.
Mi kredas certe, ke pro pura amo kaj maltrankvila cerbo, li prenis
sian pafarkon kaj sagojn, kaj foriris por dormi. Rigardu, kiu venas
ĉi tien?
Eniras Silvio.
Sil.
Junulo bela, jen por vi sendaĵo:
Febino mia kara sendis ĝin.
La enhavaĵon mi ne konas, tamen,
Pro ŝia frunt' severa, dum ŝi skribis,
Kaj akra maniero, mi suspektas
Ke ĝi koleran sencon havas; tial
Pardonu min, senkulpan alportinton.
Roz.
La Paciencon mem surprizus tia
Letero, kaj ŝi ludus fanfarulon;
Nu, oni, kiu tion ĉi elportus,
Elportus ĉion: jen ŝi min sciigas
Ke mi nebela, malĝentila estas;
Ŝi nomas min fiera, kaj informas,
Ke ŝi ne povus ami min, se viroj
Malmultenombraj kiel la feniksoj
Fariĝus! Nu, je mia fido! Mi
Ne celas ŝian amon! Kial do
Ŝi skribis al mi tiel? Vi, paŝtisto,
Vi mem elverkis tiun ĉi leteron.
Sil.
Ne, mi insistas tute ne mi konas
La enhavaĵon. Ĝin Febino skribis.
Roz.
Ho, malsaĝulo. Vi venkita estas
De Amo. Mi ekvidis ŝian manon;
Ŝi havas ledan manon, kaj malpalan;
Mi ja supozis ke ŝi portas gantojn,
Sed estis ŝiaj manoj; ŝi ja havas
La manojn de laboristino. Tamen
Negrava estas tio. Mi deklaras
Ke ŝi ne verkis tiun ĉi leteron.
Ne, viro ĝin elverkis, kaj ĝin skribis.
Sil.
Certe, ŝi skribis ĝin.
Roz.
Kruela kaj bruega stil' enestas,
Eĉ por la elvokantoj al batalo:
Ŝi min insultas: la virina cerbo
Ne povus naski tian malĝentilan
Verkaĵon, tiel etiopajn vortojn,
Pli nigrajn laŭ efekto ol mieno.
Ĉu vi deziras aŭdi la leteron?
Sil.
Se plaĉas al vi, ĉar mi ne ĝin aŭdis;
Pli multe tamen pri la krueleco
De Febineto jam aŭdinte.
Roz.
Aŭdu
Laŭ kia modo la tirano skribis:
[legas]
Ĉu vi paŝtist' el di' fariĝis,
Ke kor' virina enamiĝis?
Ĉu virino povas tiamaniere riproĉegi?
Sil.
Ĉu vi nomas tion riproĉego?