Orl.
Mi prenas vin, Rozalindo, por la edzino.
Roz.
Mi povus peti de vi vian rajtskribaĵon; sed mi vin prenas, Orlando,
por mia edzo: jen estas fraŭlino kiu antaŭiras la pastron; kaj certe
la virina pensado antaŭiras la virinan agadon.
Orl.
Tion faras ĉiuj pensoj: ili havas flugilojn.
Roz.
Nun diru al mi kiom da tempo vi retenos ŝin, post kiam vi ŝin
posedas.
Orl.
Ĉiam, kaj unu tagon aldone.
Roz.
Diru "unu tagon," ellasante la "ĉiam." Ne, Orlando; viroj estas
aprilo kiam ili amindumas, decembro kiam ili edziĝas; fraŭlinoj
estas majo kiam ili estas fraŭlinoj, sed la vetero ŝanĝiĝas kiam
ili fariĝas edzinoj. Mi estos pli ĵaluza je vi ol Berbera kolombo
estas ĵaluza je la kolombino; mi estos pli kriema kontraŭ vi ol
papago estas kriema kontraŭ la pluvo. Mi ploros pro nenio, same kiel
Diano en la fontano, kaj mi ploros kiam vi volos esti gaja: mi ridos
kiel hieno, precipe kiam vi volos dormi.
Orl.
Sed ĉu mia Rozalindo tiamaniere kondutos?
Roz.
Je mia vivo, ŝi kondutos same kiel mi.
Orl.
Ne, ŝi estas saĝa.
Roz.
Jes, alie ŝi ne estus sufiĉe saĝa por fari ĉi tion: ju pli saĝa, des
pli petola: fermu la pordojn por reteni virinan spritecon, kaj ĝi
eliros el la fenestro; fermu tiun, kaj ĝi eliros el la seruro; fermu
tiun, kaj ĝi elflugos kune kun la fumo de la kamentubo.
Orl.
Mi devos vin lasi sola, Rozalindo, la venontajn du horojn.
Roz.
Ho ve, kara amato, mi ne povas elporti vian foreston dum du horoj!
Orl.
Mi devos servi la Dukon je la tagmeza manĝo; je la dua mi estos ree
ĉe vi.
Roz.
Jes, iru vian vojon; mi scias kia vi estos pruvata; mia amiko diris
tion al mi, kaj mi ne malpli ĝin suspektis; tiu flatloga lango via
gajnis mian koron; estante malproksima nur unu ĵeton, venu, tial,
ho morto! La dua estas la decidita horo?
Orl.
Jes, dolĉa Rozalindo.
Roz.
Je mia fido, kaj plej serioze, kaj je ĉiuj beletaj ĵuroj, kiuj ne
estas danĝeraj, se vi ne plenumos vian promeson, aŭ se vi venos unu
minuton post la decidita horo, mi pensos vin la plej kompatinda
malplenumanto de promesoj, kaj plej falsa amanto, kaj plej malinda
je Rozalindo, kiun oni povus elekti el la aroj da nefideluloj. Tial,
evitu mian riproĉon, kaj plenumu vian promeson.
Orl.
Mi ĝin plenumos tiel solene kvazaŭ vi estus efektive mia Rozalindo;
tial, adiaŭ.
Roz.
Nu, la Tempo estas la maljuna juĝisto kiu esploras pri ĉiu tia
ofendanto; tial, la Tempo juĝu. Adiaŭ.
[Orlando foriras.]
Cel.
Vi ja malbone kondutis kontraŭ nia sekso en via amparolado.
Roz.
Ho kuzineto, kuzineto, mia kara kuzineto, ke vi komprenu kiel
profunde mi enamiĝis! Sed oni ne povus sondi mian amon: ĝi havas
nekonatan fundon, same kiel la golfo Portugala.
Cel.
Pli kredeble ĝi estas senfunda; tuj kiam vi enverŝas amon, la amo
elverŝiĝos.
Roz.
Ne, tiu sama fileto de Venuso, kiun naskis la pensado, la kolereto,
kaj la frenezo, tiu blinda petola knabo, kiu atakas ĉies okulojn
pro tio, ke liaj propraj ne vidas,--li decidu kiel profunde mi
enamiĝis. Mi diras al vi, Alieno, mi ne povas elporti la foreston de
Orlando: mi foriros por trovi ombritan lokon kie mi povos sopiri ĝis
kiam li venos.
Cel.
Kaj mi dormos.
[Ambaŭ foriras.]