La arbaro.
Eniras Tuŝ-ŝtono kaj Aŭdreo; Jakveso postvenas.
Tuŝ.
Venu rapide, bona Aŭdreo: mi alpelos viajn kaprojn, Aŭdreo. Kaj
kiel, Aŭdreo? ĉu mi estas la viro? ĉu mia simpla mieno kontentigas
al vi?
Aŭd.
Via mieno! Dio nin gardu! Kia mieno?
Tuŝ.
Mi estas ĉi tie kun vi kaj viaj kaproj, same kiel la plej kapricema
poeto, honesta Ovido, estis inter la gotoj.