Lab.
La plej maljuna el la tri baraktis kontraŭ Karlo, la baraktisto de
la Duko; kaj post unu momento Karlo lin faligis, rompinte tri
el liaj ripoj, tiel, ke estas malmulte da espero je lia vivo;
sammaniere li faligis ia duan, kaj la trian. Jen ili tie kuŝas; la
kompatinda maljunulo, ilia patro, tiel kortuŝe malĝojegas pri ili ke
ĉiu rigardanto ploras pro kompato.
Roz.
Ho ve!
Tuŝ.
Sed kia estas la sporto, Sinjoro, kiun la sinjorinoj ne vidis?
Lab.
Ĉi tio, kion mi priparolas.
Tuŝ.
Tiamaniere oni povas fariĝi pli saĝa ĉiutage; nun, je la unua fojo,
mi aŭdas ke la rompado de ripoj estas sporto por la sinjorinoj.
Cel.
Mi ankaŭ je la unua fojo, mi certigas al vi!
Roz.
Sed ĉu estas ankoraŭ alia kiu deziras aŭdi tian rompitan muzikon en
siaj flankoj? Ĉu ankoraŭ alia ŝategas riporompadon? Ĉu ni rigardos
ĉi tiun baraktadon, kuzino?
Lab.
Vi devos, se vi restos ĉi tie; ĉar tiu ĉi estas la loko decidita por
la baraktado, kiun ili estas pretaj efektivigi.
Cel.
Jen, efektive, ili venas; ni restu kaj ĝin vidu.
Brumuziko. Eniras Duko Frederiko, lordoj, Orlando, Karlo, kaj
sekvantoj.
Duko F.
Antaŭen venu; tial, ke oni ne povas forkonvinki la junulon, li
ŝuldos la danĝeron al sia propra riskemo.
Roz.
Ĉu tiu estas la viro?
Lab.
Jes, Sinjorino, tiu estas la viro.
Cel.
Ho ve, li estas tro juna! Tamen li havas sukceseman vidiĝon.
Duko F.
Kiel, nu, filino kaj kuzino; ĉu vi venis ĉi tien por vidi la
baraktadon?
Roz.
Jes, via moŝto, se vi afable permesos.
Duko F.
Malmulte vi ĝin ĝuos, mi certigas al vi, ĉar la viroj tute ne estas
egalfortaj. Kompatante la junecon de la elvokinto, mi volonte lin
forkonvinkus, sed li obstinas kontraŭ konvinkado. Parolu al li, kaj
penu lin deturni de la intenco.
Cel.
Lin alvoku ĉi tien, bona Sinjoro Labelo.
Duko F.
Jes, alvoku lin; mi flanken iros.
Lab.
Sinjoro Elvokinto, la princino vin alvokas.
Orl.
Mi ĉeestos kun granda respekto, laŭ mia devo.
Roz.
Juna viro, ĉu vi elvokis Karlon, la baraktiston?
Orl.
Ne, bela princino; li estas la ĝenerala elvokinto: mi nur envenas,
kiel la aliaj, por provi la forton de mia junaĝo.
Cel.
Juna sinjoro, via spirito estas tro kuraĝa por viaj jaroj. Vi vidis
kruelan pruvon de ĉi ties forto: se vi vin vidus per viaj okuloj, aŭ
vin konus per via propra prudento, la timo pri via aventuro vin
konsilus al pli egala entrepreno. Ni petas vin, pro vi mem, ke vi
kaptu vian propran sendanĝeron, kaj forlasu ĉi tiun provon.
Roz.
Jes, juna sinjoro; oni ne pro tio malestimos vian reputacion: ni
petos al la Duko ke la baraktado ne daŭru.
Orl.
Mi petas al vi, ne min punu per severaj pensoj: je tio mi konfesas
min tre kulpa, ke mi rifuzas ion ajn al tiaj belaj kaj bonaj
sinjorinoj. Sed permesu ke viaj belaj okuloj kaj bonkoraj pensoj
kuniru kun mi al mia provo: se mi estos venkita en tio, nur estos
iu hontigita, kiu neniam estis favorita; se mi estos mortigita, nur
estos mortigita iu, kiu ne kontraŭvolas: mi ne agos malbone kontraŭ
miaj amikoj, ĉar mi havas neniom da amikoj por min priplori; mi
faros nenian malbonon kontraŭ la mondo, ĉar en ĝi mi havas nenion;
en la mondo mi nur plenigas lokon, kiu eble estos pli bone plenigata
post kiam mi ĝin malplenigos.
Roz.
La malmulta forto kiun mi havas--mi volus ke ĝi estu ĉe vi.
Cel.
Kaj la mia, por aldoni al la ŝia.
Roz.
Adiaŭ: mi petas la ĉielon ke mi estu trompita pri vi!
Cel.
Ke vi prosperu laŭ la deziroj de via koro!
Kar.
Nu, kie estas tiu juna bravulo kiu tiel multe deziras kuŝi sur sia
patrino, la tero?
Orl.
Preta, Sinjoro; sed li havas pli modestan ambicion.
Duko F.
Vi provos nur unu faligon.
Kar.
Ne, mi certigas al via duka moŝto, vi ne incitos lin al dua faliĝo,
tiel insiste lin dekonsilinte de la unua.
Orl.
Vi intencas min moki poste; vi ne devus esti mokinta min antaŭe; sed
venu, kiel vi volas.
Roz.
Nun Heraklo donu al vi helpon, juna viro!
Cel.
Mi volus ke mi estu nevidebla, por kapti la fortulon je la kruro.
[La du viroj baraktas.]
Roz.
Ho, lerta juna viro!
Cel.
Se mi havus fulmofajron en mia okulo, mi povus diri kiu estos
faligata.
[Oni ekkrias. Karlo estas faligita.]
Duko F.
Ne plu, ne plu.
Orl.
Jes, mi petas al via duka moŝto: mi ankoraŭ ne malfacile spiras.
Duko F.
Kia estas via stato, Karlo?
Lab.
Li ne povas paroli, via moŝto.
Duko F.
Lin forportu. Kiel vi estas nomata, juna viro?
Orl.
Orlando, via duka moŝto; la plej juna filo de Siro Rolando de Bojz.
Duko F.
Mi volus ke al ia vir' alia
Vi estu filo: lin la mondo taksis
Tre honorinda, tamen mi lin trovis
Nur malamiko: tial vi pli bone
Min estus ekplaĉinta, per la venko,
Se vi devenus de alia patro.
Sed vivu bone; vi kuraĝa estas:
Mi volus nur ke vi alian patron
Nominta estu.
[Duko F., sekvantoj, kaj Labelo foriras.]
Cel.
Kuzineto mia,
Se mi la patro estus, ĉu mi farus
Ĉi tion?
Orl.
Nu, mi pli fiera estas,
Estante filo, la plej juna filo,
De Sir' Rolando, kaj ne volus ŝanĝi
Ĉi tion, eĉ ke Duko Frederiko
Adoptu min por heredonto sia.
Roz.
Rolandon mia patro kore amis,
La tuta mondo same amis lin;
Se mi antaŭe estus eltrovinta
En tiu ĉi junulo lian filon,
Mi estus aldoninta miajn larmojn
Al miaj petoj, ke li ne baraktu.
Cel.
Kuzino, ni aliru por lin danki,
Kaj kuraĝigi: ĉar la karaktero,
Severa, enviema, de la patro
Min pikas je la koro. Do, Sinjoro,
Bonege vi meritas. Se precize
Promesojn pri la amo vi plenumas,
Tutsame, kiel ĉies atendadon
Vi ĵus superis, via amatino
Feliĉa estos.
[Ŝi donas al li ĉenon de sia kolo.]
Roz.
Tion ĉi, Sinjoro,
Pro mi portadu, kiu de l' Bonŝanco
Ne favorita estas, kaj donacus
Pli multe, se pli multe mi posedus.
Kuzino, ĉu ni iru?
Cel.
Jes. Adiaŭ,
Sinjoro.
Orl.
Ĉu mi ne vin povas danki?
L' animo mia estas faligita,
Kaj tio, kio staras tie ĉi,
Senviva ŝtipo, ludstatuo, estas.
Roz.
Li nin revokas: la fiero mia
Malsupren falis kune kun bonŝanco;
Mi lin demandos kion li deziras:
Sinjoro, ĉu vi vokis? Vi baraktis
Bonege, kaj faligis eĉ pli multe
Ol viajn malamikojn.
Cel.
Ĉu ni iru,
Kuzino?
[Rozalindo kaj Celio foriras.]
Roz.
Venu kun mi. Vi, adiaŭ.
Orl.
Pasio kia premas mian langon?
Ne povas mi respondi, tamen ŝi
Kvazaŭe petis interparoladon!
Orlando kompatinda, vin faligis
Aŭ Karlo, aŭ ja io malpli forta!
Revenas Labelo.
Lab.
Sinjoro, tre amike mi konsilas
Ke vi foriru de ĉi tiu loko.
Ĉar, kvankam vi meritis multan laŭdon,
Aplaŭdon veran, kaj amadon, tamen
Humoron tian havas nun la Duko
Ke li malprave juĝas viajn agojn.
Li estas kapricema: efektive,
Pli dece estas ke vi nur konceptu
Ol ke mi diru kia li ja estas.
Orl.
Mi dankas vin: el tiuj du fraŭlinoj
Ĵus ĉeestintaj ĉe la baraktado,--
Bonvole diru al mi,--kiu estas
Filino de la Duko?
Lab.
Nu, neniu,
Se oni juĝas laŭ la karaktero.
Sed tiu pli altkreska estas vere
Filino lia: kaj l' alia estas
Filino de la ekzilita Duko,
Ĉi tie restigita de la onklo,
La uzurpanto, por ke ŝi kunestu
Kun la kuzino: la fraŭlinoj amas
Pli kore reciproke ol fratinoj.
La Duko, tamen, antaŭ ne tre longe,
Ekmalŝategis la nevinon dolĉan,
Ĉar oni tre laŭdadas ŝiajn virtojn,
Kaj ŝin kompatas pro la bona patro.
Mi estas certa ke l' malico lia
Subite kontraŭ ŝi montriĝos. Nu,
Adiaŭ: iam en pli bona mondo
Mi volos bone konatiĝi kun vi.
[Labelo foriras.]
Orl.
Mi dankas vin, Sinjoro; do, adiaŭ.
Mi iros nun el fumo al fumego:
De l' Duko al la frato kruelega,
Sed Rozalind' ĉiela!
[Li foriras.]