X. CICCIN BORLIN

Gh'era ona volta on fiœu, che se ciamava Ciccin Borlin[xvii]. E la

soa mamma, on dì, la ghe dis:—«Mena i bœu a mangià in quel praa là.

Te faroo on bel chisciœu[xviii]; tel mangiaret intant, ch'el bœu, el

mangia.»—Ciao, el fiœu el va cont el chisciœu e el bœu. Quand l'è là,

el sent ona vos sott terra, che la dis:—«Ciccin Borlin, cascia dent

el to didin, in del chisciotin[xix] e te vedaret tanti bej robb.»—Lu,

l'ha casciàa denter; ma apenna l'è staa dent el dit, el s'è trovaa

sott terra; el s'è trovaa cont ona stria veggia veggia, che l'ha miss

in caponera, e l'ha lassaa dent on mes. Quell di duu mes[xx], la va

là attacch a la caponera, e la dis:—«Gigin Borlin, cascia fœura el to

didin, per vedè se te set deventaa grassin.»—E lu, invece de cascià

fœura el dit, l'ha casciaa fœura on ciod. E la veggia, la fa:—«Sta

denter, sta denter, che te see magher ancamò.»—De lì a on poo de temp,

i tosann de la stria ghe disen a la soa mamma:—«Nun vœurem mangià el

Ciccin Borlin; grass sì, grass no, nun el vœurem mangià.»—E la veggia,

la fa:—«Com'hoo de fà a fall morì?»—«Ti, tirel fœura della caponera; e

mett su on caldar d'acqua bujenta[xxi]; e digh, de fà sott et fœugh.

Quand l'è drèe a fà sott el fœugh, vagh de drèe, ciappel per i gamb e

buttel denter in del calder de l'acqua calda.»—Ciao, i tosann van via;

e la mamma, la va a tirà fœura Ciccin Borlin de la caponera, e la ghe

dis:—«Ven chì, a fà sott el fœugh.»—E lu, el dis:—«Mi sont minga bon;

famm vedè come se fà.»—E lee, la ghe fà imparà; e lu, el va de drèe,

le ciappa per i gamb e le butta in del caldar. Quand l'ha buttada

denter, el scappa, el va su ona pianta, el sta là tant temp. Ven a casa

i tosann, e se metten a vosà:—«Ven de bass a mangià el Ciccin Borlin,

mamma, che l'è cott.»—E se metten a mangià la soa mamma, che l'era in

del caldar. Dopo, tiren fœura la testa de la soa mamma; e se s'hin

accort, che l'era la soa mamma e minga el Ciccin Borlin. Alora, hin

andàa a cercà in la caponera e in giardin el Ciccin Borlin; e l'han

trovaa sulla pianta; e ghe disen:—«O Ciccin Borlin, come t'hê faa a

andà sulla pianta?»—E lu, el dis:—«Ho ciappaa ona bacchetta longa longa

de ferr e guzza; e pœu l'hoo fada scaldà ben ben, pœu me sont settàa su

e sont andaa su la pianta.»—Alora, i strij hin cors a tœu la bacchetta

de ferr rossa e se s'hin settàa su tutt e do, e hin restàa lì mort. E

alora, el Ciccin l'è vegnuu giò, e l'ha ciappaa tutt i danèe di strij e

l'è andaa a casa a fa el scior co la soa mamma.

La novellaja fiorentina Fiabe e novelline stenografate in Firenze dal dettato popolare · 第 237 / 292 题