Gh'era ona volta tre tosann pover pover, che saveven minga come fà a
viv; e gh'aveven minga de mamma e minga de papà. E sti poer tosann,
ghe toccava andà a messa vunna a vunna, perchè gh'aveven un vestii sol
intra tre. On dì, passa via Sant'Ambrœus della casa de sti tosann e el
ved sul tecc i angiol a ballà. E lu, el val denter; e el ghe dis a i
tre tosann:—«Chì l'è, che sta chì in sta porta? Sii domà vialter?»—E
lor ghe disen:—«Sì, semm domà nun; ma semm pover pover e gh'hemm
minga de mangià.»—Allora lu, el dis:—«Ben, mi soo, ch'el signor el
m'ha fàa capì, che vialter sii bonn.»—El gh'ha miss sul tavol ona
borsa de danee; e el gh'ha ditt a sti tosann:—«Ve doo sta borsa, che
pussee en tiraree fœura de danee, pussee ghen sarà denter[xvi]. Ma se
vialter sarii cativ e consumarii i danee, guardee, che el signor el ve
castigarà.»—On mes dopo, el torna a passà via. El guarda sul tecc, e
invece de vedè i angiol, el ved i ciapitt, che balleven. Allora lu, el
corr in casa di tosann; el ved là tanti giovin e lor vestii de seda, e
la casa tutta in lusso e preparàa di disnaa de princip. Alora, lu, el
va adasi adasi, el porta via la borsa e pœu el ghe dis a i tosann:—«Hin
quest i promess, che m'avii fa de vess bonn? e l'è quest el ben, che
ghe vorii al signor? Vialter no salvarii l'anima, se no andarii in d'on
desert a fa penitenza e a morì là.»—I tosann, alora, s'hin pentii; e
hin cors in d'on desert, in dove no faseven che piang e pregà. Quand
hin mort, s'è vist tre colomb a volà in ciel. Eren l'anima di sti tre
tosann.