IX. SANT'AMBRŒUS E I TRE TOSANN

Gh'era ona volta tre tosann pover pover, che saveven minga come fà a

viv; e gh'aveven minga de mamma e minga de papà. E sti poer tosann,

ghe toccava andà a messa vunna a vunna, perchè gh'aveven un vestii sol

intra tre. On dì, passa via Sant'Ambrœus della casa de sti tosann e el

ved sul tecc i angiol a ballà. E lu, el val denter; e el ghe dis a i

tre tosann:—«Chì l'è, che sta chì in sta porta? Sii domà vialter?»—E

lor ghe disen:—«Sì, semm domà nun; ma semm pover pover e gh'hemm

minga de mangià.»—Allora lu, el dis:—«Ben, mi soo, ch'el signor el

m'ha fàa capì, che vialter sii bonn.»—El gh'ha miss sul tavol ona

borsa de danee; e el gh'ha ditt a sti tosann:—«Ve doo sta borsa, che

pussee en tiraree fœura de danee, pussee ghen sarà denter[xvi]. Ma se

vialter sarii cativ e consumarii i danee, guardee, che el signor el ve

castigarà.»—On mes dopo, el torna a passà via. El guarda sul tecc, e

invece de vedè i angiol, el ved i ciapitt, che balleven. Allora lu, el

corr in casa di tosann; el ved là tanti giovin e lor vestii de seda, e

la casa tutta in lusso e preparàa di disnaa de princip. Alora, lu, el

va adasi adasi, el porta via la borsa e pœu el ghe dis a i tosann:—«Hin

quest i promess, che m'avii fa de vess bonn? e l'è quest el ben, che

ghe vorii al signor? Vialter no salvarii l'anima, se no andarii in d'on

desert a fa penitenza e a morì là.»—I tosann, alora, s'hin pentii; e

hin cors in d'on desert, in dove no faseven che piang e pregà. Quand

hin mort, s'è vist tre colomb a volà in ciel. Eren l'anima di sti tre

tosann.

La novellaja fiorentina Fiabe e novelline stenografate in Firenze dal dettato popolare · 第 236 / 292 题