VIII. GIOVANN

Gh'era ona volta on fiœu, ch'el se ciamava Giovann: e on dì, l'è andàa

a predica. El pret, che gh'era su a predicà, el diseva, che bisognava

passà per ona strada stretta e spinosa per andà in paradis. Alora el

Giovann, el corr a casa de la soa mamma; el ghe dis:—«Damm duu pan e

des centesim, che vuj andà in paradis.»—E la soa mamma ghi ha dàa. E

lu, el va, el va, el se trœuva su ona bella strada; e l'ha seguitàa

a girà, ma l'ha mai trovàa quella stretta e spinosa. El va ancamò; e

el trœuva finalment sta strada. Alora lu, tutt content; el tira su i

calzon finna a metàa gamba, el va denter in sta strada. Ma, tutt i

moment, el borlava in terra e el se insanguinava tutt. Ma l'ha fàa

tant, che el gh'è reussìi andà finna in fin. Quand l'è in fin, el

ved ona casa; e lu l'ha credùu, ch'el fuss el paradis, e el se mett

a vosà:—«Ah Signor, sont chì anca mi in paradis con vu e cont la

Madonna!»—Alora ven fœura on fràa (perchè quella casa l'era on convent

de fràa) e el ghe dis:—«Ah el me poer fiœu, come te set insanguinaa!»—E

l'ha ciappàa in brasc; e lu insemma a i alter fràa, l'han miss in lett.

Ma de lì on poo de temp, hin minga bastàa i cur di fràa e l'è andàa

propi in paradis.

La novellaja fiorentina Fiabe e novelline stenografate in Firenze dal dettato popolare · 第 235 / 292 题