Gh'era ona volta on fiœu, ch'el se ciamava Giovann: e on dì, l'è andàa
a predica. El pret, che gh'era su a predicà, el diseva, che bisognava
passà per ona strada stretta e spinosa per andà in paradis. Alora el
Giovann, el corr a casa de la soa mamma; el ghe dis:—«Damm duu pan e
des centesim, che vuj andà in paradis.»—E la soa mamma ghi ha dàa. E
lu, el va, el va, el se trœuva su ona bella strada; e l'ha seguitàa
a girà, ma l'ha mai trovàa quella stretta e spinosa. El va ancamò; e
el trœuva finalment sta strada. Alora lu, tutt content; el tira su i
calzon finna a metàa gamba, el va denter in sta strada. Ma, tutt i
moment, el borlava in terra e el se insanguinava tutt. Ma l'ha fàa
tant, che el gh'è reussìi andà finna in fin. Quand l'è in fin, el
ved ona casa; e lu l'ha credùu, ch'el fuss el paradis, e el se mett
a vosà:—«Ah Signor, sont chì anca mi in paradis con vu e cont la
Madonna!»—Alora ven fœura on fràa (perchè quella casa l'era on convent
de fràa) e el ghe dis:—«Ah el me poer fiœu, come te set insanguinaa!»—E
l'ha ciappàa in brasc; e lu insemma a i alter fràa, l'han miss in lett.
Ma de lì on poo de temp, hin minga bastàa i cur di fràa e l'è andàa
propi in paradis.