VII. L'ESEMPI DI OCCH.[xi]

Ona volta, gh'era on Re; e sto Re, el gh'aveva ona tosa; e lu, l'ha

semper tegnuda in collegg, finchè l'è stada granda. Quand l'è stada

granda, l'ha tirada a cà; e el gh'ha dimandàa, se la voreva maridass

o cosse l'è che la voreva fà. E lee, la gh'ha ditt, che la soa

vocazion l'era d'andà monega. E lu, el gh'aveva domà che sta tosa, el

ghe rincresséva. E lu, puttost che mandalla lontan, l'ha fabricàa on

convent in de l'istessa citàa. E lee, allora, la restava la superiora.

El Re, l'aveva fàa on lascet de tanti ben, de tanti feudi, per quej,

che voreven andà monegh e che podeven minga; el ghe aveva lassàa de viv

con sti fondi. I pisonant[xii] aveven semenàa[xiii]; e gh'è vegnùu giò

dodes occh salvategh e gh'han mangiàa su tutt el gran. Sti pisonant hin

andàa a dighel a la superiora, che lor han semenaa e che sti occh han

mangiàa su el gran e che lor podeven fà pu raccolta. E la superiora,

la gh'ha ditt:—«Ben, andèe a cà e disìj che vegnen chì, in del cortin

rustegh, che i ciama la mader badessa.»—E lor, i pisonant, prima

de mandà là i occh, n'han ciappàa vunna; e l'han fàda cœus e l'han

mangiada: e lor credeven de falla franca, che la mader badessa l'avess

minga savuu. I occh hin andàa propi de bon, perchè lee, la superiora,

l'era ona santa. Hin andàa, e lee l'ha fàa la correzion a sti occh e

la gh'ha ditt:—«Cossa gh'entrèe vialter a mangià el gran de la mia

campagna? l'è voster el gran?»—I occh staven lì a scoltà[xiv]. Dopo

d'avegh dàa quella correzion, che la gh'aveva de dagh, la gh'ha dàa

la benedizion e i occh hin andàa in alt, ma hin andàa via no, perchè

ghe mancava la soa compagna. E lee, iè torna a benedì la segonda volta

e lor ghe faven festa, vosaven, ma andevan via no, perchè voreven la

soa compagna. E lee, lee i ha tornàa a benedì quella di tre volt e

l'ha veduu che andaven minga, e lee l'ha mandàa a ciamà i pisonant,

e la gh'ha dimandàa:—«Coss'avii fàa a sti occh? Disimm la veritàa, e

guardèe ben de dì la bosia.»—E lor gh'han ditt:—«Nun, pœu, s'emm de

dì la veritàa, quand emm vist, che vegniven chì, nun emm storgiùu el

coll a vunna e l'emm mangiada.»—E lee, la ghe dis:—«Cossa gh'entrèe

vialter de mangià i occh? hin voster?»—E lor gh'han ditt:—«No; hin

minga noster.»—E lee, la gh'ha dimandàa:—«L'avii mangiada tutta?»—E

lor gh'han ditt:—«Gh'emm là quattr'oss in la biella[xv].»—E lee, la

gh'ha ditt:—«Porteemi chì, tal e qual hin; tocchej no.»—E lor gh'i han

portàa, e i ha fàa press cont i man inscì in d'on pugnœu, e gh'è sortìi

fœura l'oca viva, e gran festeggio! L'è andada insemma i so compagn; e

tutt i so compagn han fàa gran festa a la mader badessa. E lee, i ha

benedìi; e la gh'ha ditt de andà de quella part, ch'hin vegnùu.

La novellaja fiorentina Fiabe e novelline stenografate in Firenze dal dettato popolare · 第 234 / 292 题