VI. I DUU MAI—CONTET.[viii]

Gh'era ona donna, che ciamaven Chiara. L'era povera; l'andava a cercà

la caritàa e a tœu su el rud[ix] per i strad. On dì l'ha trovàa ona

gianda de zucca e l'ha piantada. Poch temp dopo, de quella gianda è

cressùu ona pianta, che la rivava finn a al ciel. So marì, el ghe

dis:—«Te dovariet rampegà su quella pianta; e andà del signor, a

domandagh, de dann almen pan assèe.»—E lee, l'andava su e—«Tacch,

tacch!»—«Chi l'è?»—«L'è la povera Chiara, che gh'ha bisogn ona

grazia.»—Allora, el signor ghe rispondeva:—«Che grazia te vœut?»—«La

grazia de avegh almen pan assèe.»—«Va, che el pan assèe te ghe

l'avaret.»—Dopo, el marì, el ghe diseva de tornà anmò in ciel, a cercà

la grazia, d'avegh la minestra tutt i dì e la carna a la festa. E el

signor:—«Te gh'avaret la minestra tutt i dì e la carna a la festa.»—Ma

el marì, mai content, el ghe diseva de tornà sù, per domandà la

carna tutt i dì e la tavola a la festa. El signor, semper bon, i ha

vorrùu contentà anca in quest. El marì, el torna ancamò a dì de cercà

la tavola tutt i dì e la carozza per andà a spass. El signor:—«Te

gh'avaret la tavola tutt i dì e la carozza per andà a spass.»—Dopo, la

gh'ha dimandàa al signor el titol de contessa per lee e de cont per so

marì. Ma el signor, l'ha perdùu la pazienza; el gh'ha rispost:—«Va,

che ti te saret ona stronzessa e to marì on stronz.»—La pianta, la s'è

spezzada e l'è borlada in del rud insemma ai dùu mai—content.[x]

La novellaja fiorentina Fiabe e novelline stenografate in Firenze dal dettato popolare · 第 233 / 292 题