Ona volta, gh'era ona sciora, che la gh'aveva in cà ona serva; e
l'era tant avara! La voreva minga dagh de mangià. E, ona volta, la
s'è amalada sta serva, e la s'è ciappaa puntigli e l'è andada semper
a mangià a ca soa. E la padronna la ghe dimandava:—«Cossa te gh'het,
dì, che te manget pu?»—La serva, la gh'ha ditt:—«Sont amalada; sont
stada vott dì senza mangià; e adess gh'hoo famm pu.»—La padronna, l'ha
ditt:—«Provaroo anca mi a sta vott dì senza mangià, per vedè, se me
ven famm pu anca a mi.»—Quell di trii o quatter dì l'è andada innanz;
e pœu, quell di cinq dì, l'è stada pu bonna de levass su de la gran
famma; e l'era pu bonna nanca de parlà. La seguitava a fa segn con duu
dit, che ghe calava[v] apenna duu dì a finì. E la serva, l'ha veduu
che la parlava pu, l'è andada a ciamà el pret. El pret, el ved che la
fa semper segn con sti duu dit, el gh'ha dimandaa a la serva, cossa la
voreva dì con sto segn. E lee, la diseva, sta serva, che, intant che
l'era in vitta, la diseva semper, che la soa sostanza l'era de spartì
in duu, al curat e a la serva. E gh'andava là tutt i so parent; e ghe
diseven, cosse la voreva dì? perchè la fava sti segn? E ie diseven a
tutti, che la lassava la soa sostanza a duu. El pret, l'ha faa giò el
so testament lu; e, quand l'è morta, han ciappàa lor duu tutt coss.