IV. LA SCIORA E LA SERVA.[iv]

Ona volta, gh'era ona sciora, che la gh'aveva in cà ona serva; e

l'era tant avara! La voreva minga dagh de mangià. E, ona volta, la

s'è amalada sta serva, e la s'è ciappaa puntigli e l'è andada semper

a mangià a ca soa. E la padronna la ghe dimandava:—«Cossa te gh'het,

dì, che te manget pu?»—La serva, la gh'ha ditt:—«Sont amalada; sont

stada vott dì senza mangià; e adess gh'hoo famm pu.»—La padronna, l'ha

ditt:—«Provaroo anca mi a sta vott dì senza mangià, per vedè, se me

ven famm pu anca a mi.»—Quell di trii o quatter dì l'è andada innanz;

e pœu, quell di cinq dì, l'è stada pu bonna de levass su de la gran

famma; e l'era pu bonna nanca de parlà. La seguitava a fa segn con duu

dit, che ghe calava[v] apenna duu dì a finì. E la serva, l'ha veduu

che la parlava pu, l'è andada a ciamà el pret. El pret, el ved che la

fa semper segn con sti duu dit, el gh'ha dimandaa a la serva, cossa la

voreva dì con sto segn. E lee, la diseva, sta serva, che, intant che

l'era in vitta, la diseva semper, che la soa sostanza l'era de spartì

in duu, al curat e a la serva. E gh'andava là tutt i so parent; e ghe

diseven, cosse la voreva dì? perchè la fava sti segn? E ie diseven a

tutti, che la lassava la soa sostanza a duu. El pret, l'ha faa giò el

so testament lu; e, quand l'è morta, han ciappàa lor duu tutt coss.

La novellaja fiorentina Fiabe e novelline stenografate in Firenze dal dettato popolare · 第 231 / 292 题