Ona volta, gh'era on paisan. El passava via de la casa d'on fattor,
e l'ha vist là tanti bej pollit, e gh'è vegnuu la gola e de robbann
vun. E l'ha faa per robball e gh'è restàa in man la cova. A pasqua,
quand l'è andaa a confessass, el gh'ha cuntaa che l'ha faa per robbà la
pola. E el pret, el gh'ha ditt, che valor podeva avegh. E lu, el gh'ha
ditt, che la poreva varè on vott lira. Allora, el pret, el gh'ha ditt,
de portaghi là, per far dì tant ben per i mort. Allora, sto paisan, el
ghe dis:—«Ma mi, l'ho minga robbada, mi!»—E el pret, el ghe dis:—«El
peccàa l'hi faa istess.»—El paisan, per ciappà l'assoluzion, el gh'ha
promess, che el gh'avaria portaa i danee. E de nott, el seguitava a
pensà, e gh'è vegnuu in ment de ciappàa on poo de carta e bagnalla e
mettegh dent on poo de moneda. Alla mattina, inscì ben l'ha faa: l'è
andàa in del pret, cont sti danee in la carta bagnada e l'ha miss dent
el palpirœu in del cappell. E el gh'ha ditt:—«Sur Curat, sont chì. Che
ie tira fœura del cappell, i danee.»—El curat, el gh'ha ditt:—«Demmi
vu.»—E el paisan:—«No, no: l'è mej, che ietira su lu.»—Allora, el
curat, l'ha faa per tirà su el palpirœu; e la carta l'era bagnada e la
s'è rotta; e donca, gh'è restaa dent i danee in del cappell e el paisan
ghe l'ha dada come el vent. E el curat, el vosava:—«Vuj! m'è restaa in
man domà la carta!»—E el paisan, el gh'ha rispost:—«Anca mi, m'è restaa
in man domà la cova.»—L'è finida.