Ona volta, gh'era on curat e l'era ignorant comè, ch'el saveva nanca
quanti dì gh'aveva ona settimana. El metteva ona fassinna tutt'i dì in
d'on monton; e, quand ghe n'aveva ses, el dì adrèe el diseva messa,
perchè el diseva che l'era festa. Ona volta, la serva, la s'è ricordàa
pu de portà ona fassinna; e lu, l'ha cuntaa, eren appenna cinq, e el dì
adree l'ha vorsuu dì no messa, e l'era festa. El secrista, la mattinna,
l'è andaa su in stanza a digh de levà su, che l'era già sonàa el terz
de messa; e lu, el diseva, che l'era minga festa; e l'ha minga vorsuu
levà su e el gh'ha faa perd messa a tutti i paisan. Allora, sti paisan,
tanto rabbiaa, han dà su on ricors a l'arcivescov; e l'arcivescov, el
gh'ha mandàa a dì, ch'el saria vegnuu lu a vedè, se l'era vera quel,
che diseven. Allora, el curat, a sentì sti robb, el s'è stremìi, l'è
cors a casa in la Perpetua a contagh; e allora, la Perpetua, la gh'ha
ditt de stremiss no, che l'era nient; e—«Ch'el me lassa fa de mi!»—L'ha
faa buj on gran caldaron d'acqua; e l'ha missa denter in di aquasanteri
in gesa e l'ha gh'ha ditt:—«Adess el vedarà, come saran consciaa polit
i paisan!»—A la mattinna istessa, l'è arrivàa l'arcivescov; el curàa,
l'ha menàa in gesa e el gh'ha ditt:—«Adess el vedarà quanti vers fan i
paisan.»—I paisan saveven nient, metten dent la man in l'acquasanta per
segnass e s'hin miss adrèe a saltà in aria per el dolor, ch'han sentìi.
E allora, el curat, el gh'ha ditt:—«El ved, scior arcivescov, se sont
mi o lor ch'hin matt?»—Allora, l'arcivescov, el gh'ha daa on gran
rimprover ai paisan, e el curat l'è tornàa a stà lì anmò in l'istess
paes.
Passàa on carr d'oli d'oliva,
La panzanega l'è bella e finida.