I. EL BOFFETT[i]

Ona volta, gh'era ona festa in d'on paes; e gh'era un, che l'ha ditt,

ch'el voreva andà anca lu a vedè sti fest. E gh'era tanta gent. El

ven sira; e, per andà a cà, l'era tropp tard. E lu, el dis:—«Me

fermaroo chì a dormì.»—El va in d'ona osteria; gh'è minga sit. El va

in d'on'altra osteria; e là ghe disen, che gh'era on fraa, che l'era

in d'on lett grand, e, se lu l'era content a dormigh insemma, che

sarèssen andà a ciamagh, se l'era content anca lu. Lu, el se contenta.

Van del fraa; ghe dimanden, se lu, l'era content de dormì insemma a

on alter forestee, che gh'era capitaa. Sicchè lu, el gh'ha ditt:—«Sì,

mi sont content; ma bisogna digh, che mi gh'hoo ona imperfezion, che

foo di vent cald.»—L'alter, el dis:—«Ben, fa nient; perchè gh'hoo anca

mi ona imperfezion: foo di vent fredd[ii].»—E lu, prima de andà a

dormì, el tœu su on boffett e se le porta in lett. El va in lett, el

se volta vun d'ona part e vun d'on'altra. Ven, che el fraa el comincia

a fa sti vent cald. Quell'alter cascia el boffett in mezz i gamb e

pfu! pfu! pfu! Quell'alter, el dis:—«Che frecc!»—«Ma, cara lu, ch'el

scusa! lu iè patiss cald e mi i patiss frecc!»—E allora quell là, el

fraa, tutt rabbiàa, voltess dell'altra part, mettess in sulla sponda. E

quell'alter, tutt content:—«Almen, adess, se ghe vegnerà di vent cald,

anderan giò della sponda del lett e minga adoss a mi.»—

La novellaja fiorentina Fiabe e novelline stenografate in Firenze dal dettato popolare · 第 228 / 292 题