III. EL SCIAVATTIN

Gh'era on sciavattin, che l'era al banchett[ix] a lavorà. E el gh'aveva

on formaggin. E, sto formaggin[x], ghe andava su tanti mosch, e

lu, n'ha mazzàa tanti, ch'el diseva:—«Cent i ho mazzàa e cent i ho

de mazzà.»—La gent sentiven a dì:—«Cent i ho mazzàa e cent i ho de

mazzà.»—Gh'han ditt, se l'era bon de andà a toeu la città de Casti.

E lu, el gh'ha ditt de dagh on cavall, ch'el saria andàa a toeu sta

città. E lor gh'han daa on rozzon[xi] d'on cavall, on cavallasc come se

sia. El saveva nanca fa a sta a cavall e l'andava come un desperàa.

E veden a vegnì sto matt, ch'el diseva:—«Cent i ho mazzàa e cent i ho

de mazzà;»—e gh'hin cors a la contra subit, cont i ciav de la città

de Casti. In del vegnì indrèe, l'è passàa d'on sit; e là gh'era on

mago. E là, sto mago, l'ha ciappàa e l'ha miss in d'ona stanza, e

el ghe dava minga de mangià. El mago, el ghe dis:—«Voj! ven chì. Mi

gh'hoo ona balla inscì grossa: se ti te see bon de ciappà sta balla

chì e de buttalla fina in del mar, mi te lassi andà.»—Lu l'ha ciappàa

sta balla, l'ha avùu forza assee de buttalla in del mar. Adess, el

sciavattin, el dis:—«Ti te dee fa quel, che te disi mi. Adess de mi e

ti emm de guardà chi l'è, che l'è pusèe fort de tirà giò sta pianta.»—E

là s'hin miss adrèe con sta pianta, per tralla giò. El sciavattin, el

ghe dis:—«Spetta, che andaròo su de la toa mièe e ghe diròo de damm la

folc.»—El va de sora de la soa mièe e el ghe dis, el sciavattin:—«El

m'ha ditt inscì el so marì, de damm la ciav del secretér[xii].»—E lee,

la va a la finestra e la ghe dis al so marì:—«Voj! hoo de daghela?»—E

lu, el gh'ha ditt:—«Sì, sì, dàghela, dàghela in pressa.»—Lu, el

sciavattin, dopo l'è andàa al secretèr e l'ha portàa via tutti i danèe,

che l'ha trovàa. Lee, la mièe, la credeva, che fussen intès, perchè el

gh'aveva ditt lu, el mago, de dagh la ciav al sciavattin; la credeva,

che fussen intes de toeu su i danèe. Lu, el sciavattin, l'è andàa

via per l'altra porta, l'è minga passàa, per dove l'era el mago. Lu,

el mago, el ved ch'el ven no, el ciama la soa mièe, el ghe dis:—«Ma

voj! te ghe l'è dada?»—«Sì, l'è on pezz. L'ha mò de vegnì?»—E lu, el

ved ch'el ven no, va a vedè in dove l'è. El ghe dis a soa mièe:—«Ma

com'è? el gh'è in nissun sit? Cossè l'è, che te gh'hê dàa?»—«La ciav

di danèe.»—«Ah poverà mi! l'era la folc, che ti te gh'avevet de dà,

minga la ciav. Pover a mi! adess dov'hoo de andall a toeu?»—Guarda de

chì, varda de lì, el sciavattin l'ha minga podùu trovà pu. Lu l'ha

ditt:—«Invece de andà a quistà la città de Casti, hoo quistàa di danèe

de viv.»—

La novellaja fiorentina Fiabe e novelline stenografate in Firenze dal dettato popolare · 第 208 / 292 题