Ona volta, gh'era on albergator. El gh'aveva ona tosa. La stava semper
in stanza; la voreva mai sorti. So pader, per fala andà almen a la
finestra, ona volta, l'ha daa ona festa in quella contrada, e l'han
imbonida[ii] d'andà alla finestra. L'han lassada sola; e gh'è passaa
ona stria. La gh'ha strengiuu on dit e l'ha strusada giò[iii] in
spalla. L'ha portada via distant in d'on sit, che gh'era domà[iv] ciel
e acqua; gh'era on piccol sentee, che gh'era pœu la ca de la stria.
L'ha lassada là e la gh'ha ditt:—«Guarda, che mi voo via; e, quand
vegni a casa, te diroo: _Figlia mia, figlia cara; lassa giò la toa
trezza e tira su la toa mamma cara_.»—So pader el va desora, el trœuva
pu la soa tosa. L'ha mandaa duu servitor con la carrozza; el gh'ha
ditt, chi trovava la soa tosa, ghe la dava per sposa. Infin, vun l'è
propi andaa in del sit, in dove l'era; là, el s'è informaa d'on vesin;
e el gh'ha ditt, el gh'ha insegnàa la manera d'andà in sta casa, de
digh:—«Figlia mia, figlia cara, lassa giò la toa trezza e tira su la
toa mamma cara.»—Lu, sto servitor, l'è andaa là. El gh'ha ditt, el
gh'ha dimandaa:—«Figlia mia, figlia cara, lassa giò la toa trezza e
tira su la toa mamma cara.»—E lee, sta tosa, pronta, l'ha lassàa giò
la trezza e l'ha tiraa su. El gh'ha dimandaa com'a l'è staa, d'andà in
quel sit là. E lee, là gh'ha ditt, che l'è stada ona stria; e la gh'ha
ditt, de fa prest a andà via, perchè, se la va a casa, chi sa cossa la
ghe fa. E lu, l'è andaa ancamó in de sto vesin. De li a on poo, va a
casa la stria; l'ha capii, che gh'era staa on quajghedun; e la gh'ha
ditt:—«Mi per trii di, vegni a casa pu. Te doo sti trii naranz chì. Se
ven chì on quajghedun, traghen adree vun, ch'el restaraa in d'on gran
fastidi.»—Dopo, va là ancamò el servitor. El gh'ha ditt a la tosa:—«Fa
prest, ven giò, che gh'hoo chì la carrozza.»—E la voreva minga andà,
per la paura che la trovass la stria. La ghe dis:—«Se la trœuvem, chi
sa cossa la me fa.»—E lu, el gh'ha ditt:—«Tœu su i trìi naranz, che
al cas che la trœuvem, ghen butterem adrèe vun, chè la restarà lee in
d'on gran fastìdi.»—Come difatti, han viaggiàa on gran tocch; e lee,
la se guardà indrèe; e la ved, che ven la stria. La ghe trà indrèe on
naranz: lee, l'è restada in d'on sit pien de fumm, che la podeva pu
difendes. Quand l'ha poduu pu, la ghe dis:—«Ciappin[v], ajutem; che,
se i ciàppemm, ne femm vun per un[vi].»—Dopo de lì on poo, la tosa la
se guarda indrèe; e la ved, che ven ancora la stria. La trà indrèe on
alter naranz, e la stria l'è restada in d'on sit pien de sass, che la
podeva pu difendes. La ghe dis ancamò al ciappin:—«Ajutem, che, se i
ciappem, ne femm vun per un.»—Dopo de lì a on poo, la tosa la se torna
a guardà indrèe; e la ved ancamò, che ven la stria; e la ghe trà indrèe
on alter naranz. La stria l'è restada in d'on sit pien de spin, che la
podeva pu difendes. E la ghe dis ancamò al ciappin:—«Ajutem, che, se i
ciappem, ne femm vun per un.»—El servitor fa prest a fa corr i cavaj;
infin l'è reussì a corr in gesa, perchè appena de drèe della carrozza
gh'era la stria e gh'aveven pu de naranz. Allora el gh'ha mandàa
la nœuva a i so genitor, che l'aveva trovàa la tosa. Gh'han mandàa
incontra a ricevell a son de banda. Infin hin andàa a cà. Dopo, l'è
andàda per sposa; e inscì l'è finida.